وحشی بافقی (غزلیات)/گرم آمد و بر آتش شوقم نشاند و رفت

'

وحشی بافقی (غزلیات) (گرم آمد و بر آتش شوقم نشاند و رفت) از وحشی بافقی

'

گرم آمد و بر آتش شوقم نشاند و رفت		آتش به جای آب ز چشمم فشاند و رفت
آمد چو باد و مضطربم کرد همچو برق		وز آتشم زبانه به گردون رساند و رفت
برخاستم که دست دعایی برآورم		دشنام داد و راه دگر کرد و راند و رفت
از پی دویدمش که عنان گیریی کنم		افراشت تازیانه و مرکب جهاند و رفت
وحشی نشد نصیبم ازو تازیانه‌ای		چشمم به حسرت از پی او بازماند و رفت