وحشی بافقی (غزلیات)/بست زبان شکوه ام لب به سخن گشادنش

'

وحشی بافقی (غزلیات) (بست زبان شکوه ام لب به سخن گشادنش) از وحشی بافقی

'

بست زبان شکوه ام لب به سخن گشادنش		عذر عتاب گفتن و وعده‌ی وصل دادنش
بود جهان جهان فریب از پی جان مضطرب		آمدن و گذشتن و رفتن و ایستادنش
ناز دماند از زمین، فتنه فشاند از هوا		طرز خرام کردن و پا به زمین نهادنش
جذب محبتش کشد، هست بهانه‌ای و بس		اینهمه تند گشتن و در پی من فتادنش
وحشی اگر چنین بود وضع زمانه بعد ازین		وای بر آن که باید از مادر دهر زادنش