دیوان بیدل شیرازی/حکــایت صلــح و صفــا

غـــم جـــان

حکایت صلح و صفا از بیدل شیرازی

بـــزم هشـــیاران

دیوان بیدل شیرازی

آن سنگدل که از سر جور و جفا رود		ترســـم که تیــر آه منش از قفا رود
هـرگـــز تفــاوتــی نکنـــد میـل خاطـــرم		بر من اگر ز دوست وفا یا جفا رود
خـوردیم بس قفــا و نپیچیـــده ایم روی		باشد رخش مقــابل ما هــر کجــا رود
بستیم پای دل به ســـر زلف دلبـــــری		تا زآن کمنــد بر دل مسکین چها رود
برندش ار به تیــغ جفا خوشتـــر آیــدم		آنسر که خود نه در سر مهر و وفا رود
خون شد دل از غم تو و نشنیده هیچکس		هرگــز به آشنـا ستــم از آشنـا رود
دشنــام اگــر دهی و ره خبک سپــری		ما را همان حکایت صلح و صفا رود
از سر هوای روی تو بیرون نمیرود		گر خود غبار کالبدم بر هوا رود
کرشمه ای ز جور و جفایت بیان کنم		ترسم میــانۀ من و تو ماجــرا رود
ز ابروی چون کمان پی قتلم گشاده تیر		دل در برم طپان که مبادا خطا رود
پروانه سوخت زآتش شمع و نشد پریش		بیدل ز پیش شمع رخ تو کجا رود

***