دیوان بیدل شیرازی/بـــزم هشـــیاران

حکــایت صلــح و صفــا

بزم هشیـــاران از بیدل شیرازی

منــع سجـــده

دیوان بیدل شیرازی

مرا آتش بجان زآن آتشین رخسار مست افتد		ببایــد ســوخت ناچـــارش کســی کاتش پرســت افتد
ســر زلفش برد دلهــای مـردم را به آسانی		اگــر زحمـت کشـد صیــاد تا صیـدی به شست افتد
چــو بنشیند بسی آشوب در مجلس که بنشیند		چــو بر خیـزد بسی غوغا که در اهل نشست افتد
بود پیــدا که برخیــزد هزاران فتنــۀ پنهـان		چو اندر بزم هشیـــاران گـــذار ترک مســـت افتد
شکســتم آسمــان مشـکن تو نیزم از جفا جانا		خدا را بیش ازین مپسند که در کارم شکست افتد
مرا شد قسمت از روز ازل این تیره روزیها		مبـــادا کــش چــو من بدبخــت از روز الســت افتد
دهد جمعیت خاطر مرا هم دست چون یاران		ســر زلف نگـــاری گــر چــو یارانـم بدســـت افتد
شکایت نیست از بالا بلندانم به لب بیدل		که گر افتد ز چشم دوست کس از بخت پست افتد

***