ملک الشعرا بهار (قصاید)

'

ملک الشعرا بهار (قصاید) از ملک الشعرا بهار

'

• دگر باره خیاط باد صبا
• از من گرفت گیتی یارم را
• کند از جا عاقبت سیلاب چشم تر مرا
• بگرفت شب ز چهره‌ی انجم نقابها
• سحابی قیرگون بر شد ز دریا
• ای آفتاب گردون! تاری شو و متاب
• مانده‌ام در شکنج رنج و تعب
• سخن بزرگ شود چون درست باشد و راست
• در شهربند مهر و وفا دلبری نماند
• ای دیو سپید پای در بند!
• به کام من بر، یک چند گشت گیهان بود
• هنگام فرودین که رساند ز ما درود؟
• رسید موکب نوروز و چشم فتنه غنود
• بهارا! بهل تا گیاهی برآید
• نخلی که قد افراشت، به پستی نگراید
• شب خرگه سیه زد و در وی بیارمید
• ای زده زنار بر، ز مشک به رخسار!
• بگریست ابر تیره به دشت اندر
• سنبل داری به گوشه‌ی چمن اندر
• ای خامه! دو تا شو و به خط مگذر
• باز به پا کرد نوبهار، سرادق
• پیامی ز مژگان تر می‌فرستم
• ما فقیران که روز در تعبیم
• بیا تا جهان را به هم برزنیم
• خیز و طعنه بر مه و پروین زن
• ای به روی و به موی، لاله و سوسن!
• بر تختگاه تجرد، سلطان نامورم من
• مغز من اقلیم دانش، فکرتم بیدای او
• فغان ز جغد جنگ و مرغوای او
• منصور باد لشکر آن چشم کینه‌خواه
• خورشید برکشید سر از باره‌ی بره
• مگر می‌کند بوستان زرگری
• گر به کوه اندر پلنگی بودمی
• بدرود گفت فر جوانی