سنگ جفــا فخر شیرازی

ســـاقی آن جـام که جمشیــد نمیداد ز دست

پشــــت بــازو بــــزد آن رنـــد خــــرابــاتی مست

ای بســـا دست که بوسیــد بمــا تا برسیــد

مـا نبـــوئیم گــــلی را که رود دســــت به دست

خوش عروسیست جهان با زر و زیور لیکن

ننشــســتیم بــه یـــاری کـــه بـــه اغیـــار نشست

چـــرخ اگر ســـاغر ما میشکنــد معذور است

کـــاو ز پیمــــانـــۀ پیمـــان شــــکنی باشــد مست

نــه همیـــن سنگ جفـــا جانب مـــا میفکنـــد

کــه بســـا ســــاعد و ســـر پنجـۀ ساغر بشکست

تــو مپنـــدار که بـد مستــی او امروزســـت

کـــه زد این عربده جو بر صف رندان ز الست

ســاقیا می ده و از ســر ببر اندیشۀ پست

تا کــه در ســـاغر و پیمــانه و خم دردی هست

من کجــا کعبــه کجا مسجــد و محـراب کجا

پای خـــم شــــد ز ازل جـــای مـن بـاده پـرست

فخر تا با تو نشست از سر عالم برخاست

بتو پیوست و ز هر چیز که آن غیر تو رست

در ویکی‌پدیا موجود است:

سنگ جفــا فخر شیرازی

M rastgar ‏۱ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۰۸ (UTC)