دیوان شمس/گر چه نه به دریاییم دانه گهریم آخر

'

دیوان شمس (غزلیات) (گر چه نه به دریاییم دانه گهریم آخر) از مولوی

'

گر چه نه به دریاییم دانه گهریم آخر		ور چه نه به میدانیم در کر و فریم آخر
گر باده دهی ور نی زان باده دوشینه		از دادن و نادادن بس بی‌خبریم آخر
ای عشق چه زیبایی چه راوق و گیرایی		گر رفت زر و کیسه در کان زریم آخر
ای طعنه زنان بر ما بگشاده زبان بر ما		باری ز شما خامان ما مستتریم آخر
لولی که زرش نبود مال پدرش نبود		دزدی نکند گوید پس ما چه خوریم آخر
ما لولی و شنگولی بی‌مکسب و مشغولی		جز مال مسلمانان مال کی بریم آخر
زنبیل اگر بردیم خرماش درآگندیم		وز نیل اگر خوردیم هم نیشکریم آخر
گر شحنه بگیردمان آرد به چه و زندان		بر چاه زنخدانش آبی بچریم آخر
چاهش خوش و زندانش وان ساقی و مستانش		وان گفتن بی‌سیمان که سیمبریم آخر
می‌گوید جان با تن کای تن خمش و تن زن		لب بند و بصر بگشا صاحب نظریم آخر