دیوان شمس/چگونه برنپرد جان چو از جناب جلال

'

دیوان شمس (غزلیات) (چگونه برنپرد جان چو از جناب جلال) از مولوی

'

چگونه برنپرد جان چو از جناب جلال		خطاب لطف چو شکر به جان رسد که تعال
در آب چون نجهد زود ماهی از خشکی		چو بانگ موج به گوشش رسد ز بحر زلال
چرا ز صید نپرد به سوی سلطان باز		چو بشنود خبر ارجعی ز طبل و دوال
چرا چو ذره نیاید به رقص هر صوفی		در آفتاب بقا تا رهاندش ز زوال
چنان لطافت و خوبی و حسن و جان بخشی		کسی از او بشکیبد زهی شقا و ضلال
بپر بپر هله ای مرغ سوی معدن خویش		که از قفص برهید و باز شد پر و بال
ز آب شور سفر کن به سوی آب حیات		رجوع کن به سوی صدر جان ز صف نعال
برو برو تو که ما نیز می‌رسیم ای جان		از این جهان جدایی بدان جهان وصال
چو کودکان هله تا چند ما به عالم خاک		کنیم دامن خود پر ز خاک و سنگ و سفال
ز خاک دست بداریم و بر سما پریم		ز کودکی بگریزیم سوی بزم رجال
مبین که قالب خاکی چه در جوالت کرد		جوال را بشکاف و برآر سر ز جوال
به دست راست بگیر از هوا تو این نامه		نه کودکی که ندانی یمین خود ز شمال
بگفت پیک خرد را خدا که پا بردار		بگفت دست اجل را که گوش حرص بمال
ندا رسید روان را روان شو اندر غیب		منال و گنج بگیر و دگر ز رنج منال
تو کن ندا و تو آواز ده که سلطانی		تو راست لطف جواب و تو راست علم سال