دیوان شمس/ز لقمه‌ای که بشد دیده تو را پرده

'

دیوان شمس (غزلیات) (ز لقمه‌ای که بشد دیده تو را پرده) از مولوی

'

ز لقمه‌ای که بشد دیده تو را پرده		مخور تو بیش که ضایع کنی سراپرده
حیات خویش در آن لقمه گر چه پنداری		ضمیر را سبل است آن و دیده را پرده
چرا مکن تو در این جا مگو چرا نکنم		که چشم جان را گشته است این چرا پرده
طلسم تن که ز هر زهر شهد بنموده‌ست		عروس پرده نموده‌ست مر تو را پرده
چو لقمه را ببریدی خیال پیش آید		خیال‌هاست شده بر در صفا پرده
خیال طبع به روی خیال روح آید		ز عقل نعره برآید که جان فزا پرده
دلا جدا شو از این پرده‌های گوناگون		هلا که تا نکند مر تو را جدا پرده