دیوان شمس/برجه ز خواب و بنگر نک روز روشن آمد

'

دیوان شمس (غزلیات) (برجه ز خواب و بنگر نک روز روشن آمد) از مولوی

'

برجه ز خواب و بنگر نک روز روشن آمد		دل را ز خواب برکن هنگام رفتن آمد
تا کی اشارت آید تو ناشنوده آری		ترسم که عشق گوید کاین خواجه کودن آمد
رفتند خوشه چینان وین خوشه چین نشسته		کز ثقل و از گرانی چون تل خرمن آمد