خواجوی کرمانی (غزلیات)/ای که شهد شکربن تو برد آب نبات

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (ای که شهد شکربن تو برد آب نبات) از خواجوی کرمانی

'

ای که شهد شکربن تو برد آب نبات		خاک خاک کف پای تو شود آب حیات
بشکر خنده ز تنک شکر شورانگیز		تا شکر ریخته‌ئی ریخته‌ئی آب نبات
از دل تنگ شکر شور برآمد روزی		که برآمد ز لب چشمه‌ی نوش تو نبات
گر بخونم بخط خویش برات آوردی		نکشم سر ز خطت زانک بوجهست برات
منکه جز آب فراتم نشود دامنگیر		پیش جیحون سرشکم برود آب فرات
آنچنان درصفت ذات تو حیران شده‌ام		که نخواهم که رود جز سخن از ذات و صفات
در وفا چشم ندارم که ثباتت باشد		که توقع نتوان داشتن از عمر ثبات
گر ز کوتی بود این نعمت زیبایی را		روی زیبا بنما یک نظر از وجه زکوة
خواجو از عشق تو چون از سرهستی بگذشت		بوفات آمد و برخاک درت کرد وفات