خواجوی کرمانی (غزلیات)/ای شمع چگل دوش در ایوان که بودی

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (ای شمع چگل دوش در ایوان که بودی) از خواجوی کرمانی

'

ای شمع چگل دوش در ایوان که بودی		وی سرو روان دی بگلستان که بودی
وی آیت رحمت که کست شرح نداند		کی بود نزول تو و در شان که بودی
چون صبح برآمد به سر بام که رفتی		چون شام در آمد بشبستان که بودی
کین بر که کشیدی و کمان بر که گشادی		قلب که شکستی و بمیدان که بودی
ای کام روانم لب چون آب حیاتت		در ظلمت شب چشمه‌ی حیوان که بودی
دیشب که مرا جان و دل از داغ تو می‌سوخت		آرام دل و آرزوی جان که بودی
برطرف چمن بلبل خوش خوان که گشتی		درصحن گلستان گل خندان که بودی
تا از دل و جان زان تو گشتیم چو خواجو		آخر بنگوئی که تو خود زان که بودی