مثنوی معنوی/دانستن شیخ ضمیر سایل را بی گفتن و دانستن قدر وام وامداران بی گفتن کی نشان آن باشد کی اخرج به صفاتی الی خلقی
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| ' | دفتر پنجم مثنوی (دانستن شیخ ضمیر سایل را بی گفتن و دانستن قدر وام وامداران بی گفتن کی نشان آن باشد کی اخرج به صفاتی الی خلقی) از مولوی |
' |
| حاجت خود گر نگفتی آن فقیر | او بدادی و بدانستی ضمیر | |
| آنچ در دل داشتی آن پشتخم | قدر آن دادی بدو نه بیش و کم | |
| پس بگفتندی چه دانستی که او | این قدر اندیشه دارد ای عمو | |
| او بگفتی خانهی دل خلوتست | خالی از کدیه مثال جنتست | |
| اندرو جز عشق یزدان کار نیست | جز خیال وصل او دیار نیست | |
| خانه را من روفتم از نیک و بد | خانهام پرست از عشق احد | |
| هرچه بینم اندرو غیر خدا | آن من نبود بود عکس گدا | |
| گر در آبی نخل یا عرجون نمود | جز ز عکس نخلهی بیرون نبود | |
| در تگ آب ار ببینی صورتی | عکس بیرون باشد آن نقش ای فتی | |
| لیک تا آب از قذی خالی شدن | تنقیه شرطست در جوی بدن | |
| تا نماند تیرگی و خس درو | تا امین گردد نماید عکس رو | |
| جز گلابه در تنت کو ای مقل | آب صافی کن ز گل ای خصم دل | |
| تو بر آنی هر دمی کز خواب و خور | خاک ریزی اندرین جو بیشتر |