لطف الله نیشابوری/طالعی دارم آن که از پی آب

طالعی دارم ان که از پی آب		گر یروم سوی بحر برگردد
ور به دوزخ روم پی آتش		آتش از یخ فسرده تر گردد
ور ز کوه التماس سنگ کنم		سنگ نایاب چون گهر گردد
ور سلامی بَرَم به نزد کسی		زیر رانم روان چو خر گردد
اسب تازی حادثات پیش آید		هر که را روزگار برگردد
با همه شکر باید گفت		که مبادا از این بتر گردد