خواجوی کرمانی (غزلیات)/زهی تاری ز زلفت مشگ تاتار

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (زهی تاری ز زلفت مشگ تاتار) از خواجوی کرمانی

'

زهی تاری ز زلفت مشگ تاتار گل روی تو برده آب گلنار از آن پوشم رخ از زلفت که گویند نمی‌باید نمودن زر به طرار بود بی لعل همچون ناردانت دلم پر نار و اشکم دانه‌ی نار اگر ناوک نمی‌اندازد از چیست کمان پیوسته بر بالین بیمار چو عین فتنه شد چشم تو چونست که دائم خفته است و فتنه بیدار دو چشم سیل بار و روی زردم شد این رود آور و آن زعفران زار مرا بت قبله است و دیر مسجد مرا می زمزمست و کعبه خمار دل پر درد را دردست درمان تن بیمار را رنجست تیمار چو انفاس عبیر افشان خواجو ندارد نافه‌ئی در طبله عطار