الگو:نوشتار برگزیده

باریابی گروه بررسی مسایل ایران در پرتو انقلاب شاه و ملت به پیشگاه علیاحضرت شهبانو کاخ نیاوران

بیانات علیاحضرت شهبانو فرح در نشست گروه بررسی مسایل ایران در پرتو انقلاب شاه و ملت کاخ نیاوران ۲۰ فروردین ماه ۱۳۵۴

شهبانو در شرفیابی گروه بررسی مسائل ایران فرمودند: مردم باید برای شرکت در کارهای مملکتی تجهیز شوند

علیاحضرت شهبانو پس از نیمروز ۴۳ تن هموندان شورای مرکزی گروه بررسی مسایل ایران در پرتو انقلاب شاه و ملت را در کاخ نیاوران پذیرفتند. در این باریابی هموندان شورا که در آن رؤسای دانشگاه‌ها، اعضای دفتر هماهنگی و رؤسای کمیته‌های گروه بررسی مسایل ایران عضویت دارند، به پیشگاه علیاحضرت معرفی شدند . پس از آن هوشنگ نهاوندی رئیس گروه گزارشی از فعالیت گروه را به عرض رسانید. علیاحضرت شهبانو پس از شنیدن این گزارش به هموندان گروه فرمودند:

از فعالیت‌های گروه بررسی مسایل ایران قدردانی می‌شود. من هم به نوبه خود مسئولیت‌هایی دارم و در شرایطی که هستم که سعی می‌کنم تا آن‌جا که در امکان دارم خدمتی به این مملکت بکنم، ولی به هر صورت کاری که این گروه چند هزار نفری کرده است شایسته قدردانی است و واقعاً باید بگویم که تمام این آقایان و خانم‌ها با استفاده از وقت و فکر خودشان و با عشق و علاقه به خدمت، بدون انتظار هیچگونه پاداش مادی و حتی معنوی، خدمت کرده‌اند و خوشبختانه خود ما دیدیم که نتایج مطالعات و پیدا کردن راه‌حل‌ها و ارائه بعضی پیشنهادها نتایج خیلی رضایت‌بخشی داشت. هدف اصلی از ایجاد چنین گروهی این بود که اندیشمندان و روشنفکران ما بتوانند در مسائل مملکتی مشارکت بیشتری داشته باشند. خوشبختانه این فرصت برای همه فراهم آمد تا با ایجاد حزب رستاخیز ملی ایران گروه بیشتری از مردم این مملکت در کارها و مسائل مملکتی مشارکت داشته باشند.

برای ایجاد مشارکت مردم احتیاج به تجهیز است و این تجهیز احتیاج به آموزش سیاسی، اجتماعی و فرهنگی دارد. واقعاً این کاری است که به دست روشنفکران و اندیشمندان این مملکت باید صورت پذیرد. ما می‌دانیم که باید به جلو برویم و باید هم به جلو برویم، ولی فکر می‌کنم از این سن گذشته باشیم که فقط خودمان را به دست امواج بسپریم و ندانیم که به کجا می‌رویم. ما باید بدانیم کجا هستی، با چه کسانی هستیم و بدانیم به کجا می‌خواهیم برویم و چه اشخاصی باشیم و بدانیم که با امکانات و مردمی که داریم از چه راه‌هایی به این هدف و مقصد برسیم.

البته برای آن‌هایی که احتیاج به برنامه‌های غیر مترقبه دارند و تحولات مختلف، خوشبختانه در مملکت ما در عرض این چند سال ثابت شده که تحولات زیادی بوجود آمده. وقایع غیر مترقبه به نفع مملکت که منتظرش نبودیم تحقق یافته است. واقعاً در این راه اندیشمندان و روشنفکران کمک و فعالیت زیادی می‌توانند بکنند. برای تجهیز ملت، آنان باید صداقت بیاموزند، راهنمایی کنند، درستی، پاکی، حس وجدان کار و حس احترام فرد را بیاموزند زیرا که در رستاخیز واقعاً همه افراد در موقعیت خودشان یکسانند ولی باید دانست که این راهنمایی فقط به صورت نطق و خطابه و نصیحت نباید باشد، بلکه باید هر کدام از خودمان شروع کنیم که این راه را پیش بگیریم.

انتقاد سازنده-

ایجاد گروه بررسی مسائل ایران و ایجاد حزب رستاخیز ملی ایران این فرصت مناسب را برای تبادل نظر برای وجود فکر و اندیشه، برای ارائه آراء و رأی و انتقاد و تحلیل سازنده فراهم خواهد آورد که واقعاً هیچ جامعه‌ای بدون این اصول نمی‌تواند پیشرفت کاملی داشته باشد. ما در تجهیز اجتماع‌مان واقعاً باید انضباط را در شئون مختلف داشته باشیم. انضباط فقط نه به صورت سر وقت بکار رفتن و در جلسات مختلف شکرت کردن، بلکه انضباط در قانون، زیرا افراد واقعاً در برابر قانون همه یکسانند. انضباط در آموزش به نحوی که افرادی تربیت شوند در این مملکت، که جوابگوی دنیای آینده باشند و نباید در آموزش تحولات و پیشرفت آینده فدای آرامش آنی و حال بشود. نباید ضوابط فدای روابط شود. انضباط در کار که وجدان کار و حس مسئولیت است، انضباط در برنامه‌ریزی که واقعاً ما باید بدانیم که چه برنامه‌ای داریم و به کجا می‌رویم. لازم به گفتن نیست که جنبه فرهنگی و معنوی چقدر در این مملکت باید مهم باشد. همانطور که می‌دانیم، مملکت ما توسعه خیلی سریعی پیدا کرده است. توسعه اقتصادی و صنعتی، توسعه‌های مادی و ممالک دیگر را هم دیدم که این توسعه‌ها را داشتند، ولی در آن‌ها تا اندازه‌ای به موازات این توسعه فکر و اندیشه هم پیش رفته است ولی از آن‌جا که در کشور ما این توسعه خیلی به سرعت صورت گرفت، باید واقعاً قدرت و فشار بیشتری برای پیشرفت فرهنگ و معنویت بکار رود و این‌جا است که اندیشمندان و روشنفکران کار و مأموریت خیلی مهمی دارند و بی‌تفاوتی روشنفکران در برابر مسائل، هم از نظر شخص خودشان و هم از نظر انسانی و اجتماعی محکوم است.

ارزش واقعی روشنفکر-

به هر صورت توده‌های مردم ما یک کیفیت زندگی سنتی در عرض سال داشته‌اند. یک طرف فلسفی – اجتماعی و مذهبی زندگی که شاید مقداری از آن‌ها را ما بپسنیدم و بعضی از ما نپسنیدم، ولی کیفیت زندگی که در آینده بوجود خواهد آمد واقعاً باید با راهنمایی روشنفکران و اندیشمندان روشن شود و واقعاً این‌ها هستند که افکار و معنویت و حس اجتماعی را در افراد آینده این مملکت باید به وسائل مختلف فرهنگی بپردزانند. منتها بعضی اوقات این خطر متأسفانه جود دارد که فکر مملکت خودمان و ملیت خودمان را نمی‌کنیم و به دلیل اینکه افکاری بازار گرمی در دنیا دارند، به دنبال آن افکار می‌رویم ولی واقعاً وجود یک روشنفکر موقعی برای مملکت ارزش دارد که خودش و آن پرنسیپ‌های زندگی خودش را داشته باشد و با صداقت و به نفع بشریت و با وطن‌پرستی این وظیفه را انجام دهد. ما، درست است، که هم احتیاج به نان داریم وهم گل، اما خوشبختانه هم نان داریم وهم گل، منتهی بعضی اوقات نان زودتر پخته می‌شود و گل وقت می‌خواهد تا شکفته شود و این واقعاً وظیفه روشنفکران و اندیشمندان ما است که زحمت بکشند که این گل‌ها هر چه بیشتر و زودتر بارور شوند.

مملکت ما خوشبختانه امروز در موقعیتی است که نه تنها دارای فرهنگ و فلسفه انسانی و انسانیت پر ارزش قدیمی است، بلکه دارای ثروت ملی و ثروت انسانی زیاد هم هست که در دنیا شاید این دو با هم کمتر وجود داشته باشند. ممالک ثروتمند و پیشرفته‌ای هستند که دارای گذشته یا تمدن گذشته نیستند یا اینکه بالعکس دارای تمدن گذشته و فرهنگ گذشته هستند ولی دارای ثروت و امکاناتی که امروز ما داریم نیستند و من فکر می‌کنم امروز واقعاً با مملکتی که داریم با تمام جنبه‌های طبیعی و انسانی و تاریخی و فلسفی‌اش یک فرصت ایده‌آلی است برای همه که بتوانیم در پیشرفت آن مشارکت بیشتری داشته باشم و خدا را شکر بکنیم که این امکان هست که با وجود مشکلات زیادی که داریم، لااقل فرد فرد ما در رفع این مشکلات و شرکت در کارهای مفید بکوشند تا در سال‌های آینده مملکت پیشرفت زیاد خواهد داشت، مثل ممالک دیگر دنیا نشویم که سیستم‌های‌شان به طریقی است که افراد به صورت آلات یک ماشین بزرگ در می‌آیند و به صورت بوروکرات. امروز در مملکت ما این طور نیست و هر فردی واقعاً ارزش خودش را دارد و احترام به فرد در همه حال محفوظ است، بخصوص احترام فرد در خدمت به اجتماع و من امیدوارم که این موقعیت طلایی را ما بتوانیم درک کنیم و تا آنجایی که در امکان ما هست در این راه زحمت بکشیم وهم برای مملکت خودمان و هم شاید بتوانیم نمونه‌ای باشیم برای سایر ممالک. شاید آن نانی را که گفتم، ما نتوانیم بدهیم و آن‌ها به اندازه کافی داشته باشند ولی گلی که از ایران سال‌های سال همیشه دادیم به خارج، بتوانیم واقعاً دوباره زنده کنیم و بارور کنیم و به سایر ممالک کمک کنیم. این وظیفه ما است که نه تنها در برابر مملکت داریم، بلکه فکر می‌کنم در برابر دنیا داشته باشیم. خیلی خوشوقت شدم از آشنایی با خانم‌ها و آقایان و در این راهی که دارید برایتان آرزوی موفقیت می‌کنم و واقعاً امیدوارم با این روحیه و طرز فکر و خدمتی که در شما هست، هر چه بیشتر بتوانید این افکار را تلقین کنید به تمام افراد این مملکت و باشد که تجهیز ملی ما به صورتی انجام بگیرد که تمام افراد ملت در این وظیفه و در این راه در این مملکتی که اینهمه موهبت به ما داده در کارها مشارکت بیشتر داشته باشیم.