الگو:نوشتار برگزیده

سخنرانی شاهنشاه ایران در مجمع عمومی سازمان ملل متحد ۱ آذر ماه ۱۳۲۸

سخنرانی اعلیحضرت همایون محمدرضا شاه پهلوی شاهنشاه ایران در مجمع عمومی سازمان ملل متحد ۱ آذر ماه ۱۳۲۸

از خیر مقدم پر مهر و عطوفت و از بیانات مؤثری که اظهار شد، از صمیم قلب سپاسگزاری می‌نمایم.

من تبریکات شما را به نام ملت بزرگی که من رئیس آن هستم، و کشوری که هر چند بزرگترین ممالک دنیا نیست، یکی از کهنسال‌ترین کشورهای جهان و از نظر خدمات وی به اعتلای روح انسانی از مفتخرترین کشورها است، می‌پذیرم.

در این انجمن ملل متحد، ممالک گیتی از خرد و بزرگ و قوی و ضعیف باید در طراز یکدیگر باشند. اینجا بزرگترین مجلس کنکاشی گیتی است و مسائل مهمی که در وضع کنونی و آینده بشر مؤثر است، باید در این مرکز مورد مشاوره قرار گیرد.

اینجاست که باید کارهایی انجام داد که در ترقی و پیشرفت بشر در این دوره حیرت‌انگیز حیات و در عصری که همه کس دچار زحمت و تلاش است و راه اطمینان‌بخشی برای آینده به کسی نشان نمی‌دهد، حائز اولین درجه اهمیت است، اما این راه پیش ما معلوم و آشکار است و آن راه صلح و صفا است. منشور ملل متحد مؤکدترین عهد و میثاق بین‌المللی است که تاکنون در این گیتی برای نگاهداری و حفظ صلح بسته شده‌است.

می‌دانم که در دوره‌های قدیم و جدید میثاق‌های دیگری هم بسته و شکسته شده، اما آن میثاقی که به موجب منشور ملل متحد بسته شده‌است، مؤکدترین همه عهدها است، زیرا پس از جنگی که از حیث وسعت بی مانند و از لحاظ صدمات هولناکی که بر انسانیت وارد آورد نظیر نداشت، و اثرات آن تا این دقیقه در ما باقی است، بسته شده‌است.

هیچ یک از ما نمی‌تواند آینده را پیش‌بینی نماید، ولی زمان حال، مال ما و به اختیار ما است که هر طور بخواهیم آن را اداره نماییم. وسیله اداره زمان حال اینجا و نزدیک است، یعنی در دل ما است و فقط باید آن را مورد استفاده قرار دهیم. این وسیله چنانکه همه می‌دانیم البته کامل نیست، ولی امید و آرزوی دائم تمام ملل صلح‌دوست گیتی و از جمله کشور عزیزی که من افتخار ریاست آن را دارم آن است که این وسیله هر روز محکم‌تر و مؤثرتر گردد. تمام عقاید و نظریات فلسفی که جزو میراث حی و حاضر ایران است، و سطور ادبیات بزرگ کشور ما، از سخن صلح و صفا لبریز است و این نکته یکی از اصول هستی و حیات ملی ما است.

اگر صلح نباشد، مساعی ملل کوچک در بالا بردن سطح زندگانی و عدالت اجتماعی پیشرفت نخواهدکرد، وضع بازرگانی نامعلوم و دانش و هنر بی‌اعتبار و دقیق‌ترین مناسبات انسانی، یعنی روابط میان زن و شوهر و پدر و فرزند آمیخته با ترس و هراس خواهدبود.

اگر صلح باشد هر چیزی ممکن است و اگر نباشد هیچ چیز را دوام و ثباتی نخواهدبود. یکی از شواهد روشن این معنی ترقیات شگفتی است که برای ما ایرانیان در دوره کوتاه ما بین دو جنگ جهانی حاصل شد.

این است که از طرف یکی از ملل کوچک به نمایندگان دول معظمه که در اینجا حاضرند درخواست می‌کنم:

آقایان، امید بدهید، صلح و صفا عطا کنید، به ما از روی خلوص نیت به استقرار صلح که هیچ تجهیز و سلاحی قادر به ایجاد آن نیست و همه مساعی ما برای فراهم ساختن آسایش خاطر در وضع بی ثبات بین‌المللی بیهوده است اطمینان بدهید.

ما را در داشتن آزادی و استقلال که در پرتو آن هر ملتی به اقتضای فرهنگ و آداب و رسوم و سنن خود بتواند به تمدن جهان خدمت نماید، خاطر جمع سازید.

بگذارید که ملل گیتی از خرد و بزرگ فقط در پهنه اعمالی که از صلح و صفا سرچشمه می‌گیرد با یکدیگر رقابت کنند. تا آن روز نیاید، انسانیت از ترس آسودگی نخواهد داشت و از زندگی در جهان تابناک و آکنده از شادمانی بهره نخواهدبرد.