نمایش مبدأ برای پرواز همای/چامه‌ها و چکامه‌ها

*راز :
در دلم رازی نهان دارم
/ نمی‌دانم بگویم یا نگویم
/ ترس از آن دارم اگر گویم بریزد آبرویم
/ نمی‌دانم که رازم را بگویم یا نگویم
/ عاشقم اما پریشانم
/ نمی‌دانم که رازم را زچشمانت بجویم یا نجویم
/ نمی‌دانم که رازم را بگویم یا نگویم
/ کن نگاهی در نگاهم 
/ یا بگو غرق گناهم 
/ یا بگو در اشتباهم
/ عاشقی گم کرده راهم
/ نمی‌دانم که این ره را بپویم یا نپویم
/ وای از آن زلف و پریشان موی تو
/ می‌برد هوش از سرم جادوی تو
/ خود نمی‌دانی که هرجا بوی تو
/ می‌کشد هر دم دلم را سوی تو
/ نمی‌دانم که این زلف ختن بو را ببویم یا نبویم
/ نمی‌دانم که رازم را بگویم یا نگویم
/ در دلم رازی نهان دارم
/ نمی‌دانم بگویم یا نگویم
/ ترس از آن دارم اگر گویم بریزد آبرویم
/ دلبرا می‌خوردن از کام شما هست آرزویم

*ملاقات با دوزخیان :
آندم که مرا می‌زده بر خاک سپارید
/ زیر کفنم خمره‌ای از باده گذار ید
/ تا در سفر دوزخ از این باده بنوشم
/ بر خاک من از ساقهٔ انگور بکارید
/ آن لحظه که با دوزخیان کنم ملاقات
/ یک خمره شراب ارغوان برم به سوغات
/ هر قدر که در خاک ننوشیدم از این باده صافی 
/ بنشینم و با دوزخیان کنم تلافی
/ جز ساغر پیمانه و ساقی نشناسم
/ بر پایه میخانه و شادیست اساسم
/ گر همچو همای از عطش عشق بسوزم
/ از آ تش دوزخ نهراسم نهراسم

*خانه به دوش : 
ما را که بجز توبه شکستن هنری نیست 
/ با هر دله دیوانه نشستن ثمری نیست
/ برخیز جز این چاره نداری که در اینجا
/ جز جام می ومطرب و ساقی خبری نیست
/ ما خانه بدوشیم 
/ ما حلقه به گوشیم
/ ما باده فروشیم
/ جز باده ننوشیم ننوشیم ننوشیم
/ جز در ره این کار نکوشیم نکوشیم نکوشیم
/ در کلبهٔ ما سفرهٔ ارباب و فقیرانه جدا نیست
/ در حلقهٔ ما جنگ و نزاعی به سر شاه و گدا نیست
/ ما مطرب ِعشقیم، ما یار فقیران خموشیم 
/ در کعبهٔ ما جنگ رسیدن به خدا نیست
/ ای زاهد دیوانه وا کن در میخانه
/ می‌زن دو سه پیمانه که ناخورده می ورفته ز هوشیم
/ باده بده، باده بده، باده بده، باده بنوشیم

*عجب آب گِل آلودی :
برو ای آنکه از آزار مستان مست و خوشنودی
/ برو ای آنکه در اندیشهٔ آزار من بودی
/ هر آنکس می‌کند برپای آتش را
/ کند در چشم خود دودی
/ عجب آب گِل آلودی
/ درآن اندیشه بودی تا مرا رسوا کنی اما
/ چه غوغایی به پا کردی، چه گردابی، عجب آب گِل آلودی
/ بدم خواندی، بدم خواندی
/ گهی دیو و ددم خواندی
/ گه دیندار و گه مرتدم خواندی
/ نکردی ارزشم را کم 
/ که حتی بر من افزودی
/ عجب آب گِل آلودی
/ اگرچه مستم، اما مست باهوشم
/ من آن آتشفشان هستم که خاموشم
/ همایم من، همایم من 
/ که فرزند خدایم من
/ مکن هرگز فراموشم
/ عجب آشفته بازاری، عجب سودی، عجب آب گِل آلودی

*کودکی من :
کودکی بودم و دنبال خدا
/ در بیابان در دشت
/ در دل جنگل سبز
/ همه جا می‌گشتم
/ کلبه‌ای در گذرم بود پر از نور
/ که خورشید دگرگونه بر آن می‌تابید
/ پیرمردی دیدم که پس از خوردن یک جرعه شراب
/ به خدا گفت : سپاس
/ آری احساس من این بود
/ خدا آنجا بود
/ من خدا را دیدم
/ من شنیدم که خدا گفت : بنوش
/ گوارای وجود


*شاه :
ای شاه بی خیال مست
/ با توام آیا با من مسکین حواست هست
/ روزگاری دامنت می‌گیرد آه این فقیران تهی دست
/ تا کنون آیا کنار کودکانت نیمه شب آشفته خفتستی
/ نه نه تو بی غم و مستی
/ تا کنون حتی برای تکه نانی پیش فرزندان خود شرمنده بودستی
/ نه نه تو بی غم و مستی
/ کجا پای تو تا زانو به گل بودست
/ کجا چشمانت از بار گناهانت خجل بودست
/ صدای نالهٔ دهقان پیری را که می‌گرید شنیدستی
/ نه نه تو بی غم و مستی
/ ای شاه بی خیال مست
/ با توام آیا با من مسکین حواست هست
/ روزگاری دامنت می‌گیرد آه این فقیران تهی دست
/ ای شاه بی خیال مست

*خدا را می‌شناسم من :
نه از افسانه می‌ترسم نه ازشیطان
/ نه از کفر و نه از ایمان
/ نه از دوزخ نه از حرمان
/ نه از فردا نه از مردن
/ نه از پیمانه می‌خوردن
/ خدا را می‌شناسم از شما بهتر
/ شما را از خدا بهتر
/ خدا از هرچه پنداری جدا باشد
/ خدا هرگز نمی‌خواهد خدا باشد
/ نمی‌خواهد خدا بازیچهٔ دست شما باشد
/ که او هرگز نمی‌خواهد چنین آیینهٔ وحشت نما باشد
/ هراس از وی ندارم من
/ هراسی زین اندیشه‌ها در پی ندارم من
/ خدایا بیم از آن دارم
/ مبادا رهگذاری را بیازارم
/ نه جنگی با کسی دارم نه کس با من

*بگرد تا بگردی :
به گرد کعبه می‌گردی پریشان
/ که وی خود را در آنجا کرده پنهان
/ اگر در کعبه می‌گردد نمایان
/ پس بگرد تا بگردیم
/ در اینجا باده می‌نوشی
/ در آنجا خرقه می‌پوشی
/ عجب بیهوده می‌کوشی 
/ در اینجا مردم آزاری
/ در آنجا از گنه عاری
/ عجب بیهوده پنداری
/ در اینجا همدم و همسایه ات در رنج و بیماری
/ تو آنجا در پی یاری
/ چه پنداری کجا وی از تو می‌خواهد چنین کاری ؟
/ چه پیغامی که جز با یک زبان گفتن نمی‌داند
/ چه سلطانی که جز در خانه اش خفتن نمی‌داند
/ چه دیداری چه دیداری، که جز دینار و درهم از شما سفتن نمی‌داند
/ به دنبال چه می‌گردی که حیرانی ؟
/ خرد گم کرده‌ای شاید نمی‌دانی
/ همای از جان خود سیری
/ که خاموشی نمی‌گیری ؟
/ لبت را چون لبان فرخی دوزند
/ تو را در آتش اندیشه ات سوزند
/ هزاران فتنه انگیزند
/ تو را بر سر در میخانه آویزند


*من از جهانی دگرم :
من از جهانی دگرم
/ ساقی از این عا لم واهی رهایم کن
/ نمی‌خواهم در این عالم بمانم 
/ بیا از این تنِ آلوده و غمگین جدایم کن
/ تو را اینجا به صدها رنگ می‌جویند
/ تو را با حیله و نیرنگ می‌جویند
/ تو را با نیزه‌ها در جنگ می‌جویند
/ تو را اینجا به گرد سنگ می‌جویند
/ تو جان می‌بخشی و اینجا
/ به فتوای تو می‌گیرند جان از ما 
/ نمی‌دانم کی ام من، نمی‌دانم کی ام من
/ آدمم، روحم، خدایم یا که شیطانم
/ تو با خود آشنایم کن
/ اگر روح ِ خداوندی دمیده در روان آدم و حواست
/ پس ای مردم خدا اینجاست
/ خدا در قلب انسانهاست
/ به خود آی تا که دریابی
/ خدا در خویشتن پیداست
/ << همای >> از دست این عالم 
/ پر پرواز خود بگشود و در خورشید و آتش سوخت
/ خداوندا بسوزانم همایم کن، همایم کن، همایم کن 

*گریهٔ چنار :
میان جنگلی خاموش
/ نارون‌های شهید نوجوان تابوتشان بر دوش
/ آسمان پیراهن سرد و سیاهی کرده در تن پوش
/ چناری شاخه‌ای بگرفته در آغوش و با اندوه می‌گرید
/ که اندوه از تبرهای فقیران نیست
/ هزاران گشنه زین ره سیر می‌گردند
/ من از دیرینه یار خویش دلگیرم
/ تو گویی در دلش بویی ز ایمان نیست
/ وفا در خاطرش مرده ست جنگلبان
/ هیچکس دلتنگ جنگل‌های ویران نیست


*مست مستم :
مست مستم، مست مستم، مست مستم، مست مست
/ مست مستم ساقیا
/ ناخورده مستم ساقیا
/ پای خم بشکسته دستم ساقیا
/ مست مستم، مست مستم، مست مستم، مست مست
/ پای کوبی می‌کنم در جسم و جان دیگری
/ پای خود را می‌گذارم در جهان دیگری
/ ساقیا از خود گسستم
/ مست مستم، مست مستم، مست مستم، مست مست
/ بارها من گفته بودم ترک جام و می‌کنم
/ گفته بودم ترک می‌
/ گفته بودم ترک می‌/ اما نگفتم کی کنم
/ توبه‌هایم را شکستم
/ مست مستم، مست مستم، مست مستم، مست مست
/ توبه‌هایم را شکستم ساقیا
/ ساقیا از خود گسستم ساقیا
/ پای خم بشکسته دستم ساقیا
/ مست مستم، مست مستم، مست مستم، مست مست
/ مطربا در نی بزن
/ ساز ملک ری بزن
/ همچو من پیمانه‌ای در می‌بزن
/ مست از روز الستم
/ مست مستم، مست مستم، مست مستم، مست مست

*مه پاره :
شیرین لبی شیرین تبار
/ مست و می‌آلود و خمـار
/ مه پاره‌ای بی بند و بـار
/ با عشوه‌های بی شمـار
/ هم کرده یاران را ملـول
/ هم برده از دلها قـرار
/ مجموع مه رویان کنـار
/ تو یار بی همتا کنـار
/ زلفت چو افشان می‌کنی 
/ ما را پریشان می‌کنی 
/ آخر من از گیسوی تـو
/ خود را بیاویزم به دار
/ یاران هوار، مردم هـوار
/ از دست این بی بند و بـار
/ از دست این دیوانه یـار
/ از کف بدادم اعتبـار
/ مـی می‌زنم جــام پیاپی می‌زنم
/ هـی می‌زنم هـی می‌زنم بی اختیــار
/ کندوی کامت را بیـار
/ بر کام بیمارم گـذار
/ تا جان فزاید کام تـو
/ بر جان این دل خستهٔ بشکسته تـار

*مدارا کن :
بیا بنشین و با مردم مدارا کن
/ گره از کار این افتادگان وا کن
/ بترس از شعله‌های زیر خاکستر
/ بیا اندیشهٔ اندوه فردا کن
/ هزاران تاج سلطانی
/ دو صد تخت سلیمانی
/ فلک بستاند از دستت به آسانی
/ که این تخت بلند جم
/ نه بر شاهان سامانی وفا کرد و نه بر پرویز ساسانی
/ که این را عزم فلک باشد
/ نه شاهنشاه بشناسد نه روحانی
/ مباد آن دم که چنگیزی به پا خیزند
/ کشاند آشیانت را به ویرانی
/ << همای >> از خواندن این فتنه پروا کن
/ چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی


*مرغ سحر ناله سر مکن :
مرغ سحر ناله سر مکن
/ دیدگان خسته تر مکن
/ ما ز آه و ناله خسته‌ایم
/ ما غمین و دل شکسته‌ایم
/ گوشمان ز ناله کر مکن
/ ناله سر مکن
/ نغمه‌های شادمانه خوان
/ صد سرود جاودانه خوان
/ با نوای عارفانه خوان 
/ از بهار عاشقانه خوان
/ عمر مانده را این چنین هدر مکن
/ ناله سر مکن
/ ظلم ظالمان همیشه هست
/ جور بی عنان همیشه هست
/ مکر دشمنان همیشه هست
/ ظلم ظالمان همیشه هست  
/ بر دهان ظالمان بزن
/ از گناهشان گذر مکن
/ ناله سر مکن
/ صورت ار به سیله رنگ خون کنید
/ به که راز خود زدل برون کنید
/ پیش دشمنان گلایه چو می‌کنی
/ دشمنان خویش را خبر مکن
/ ناله سر مکن
/ مرغ سحر ناله سر مکن
/ ناله سر مکن، ناله سر مکن


*سربازان:
/ سپیده بود ، سپیده بود ، ز جا پا شدند سربازان
/ چه با وقار مهیا شدند سربازان
/ خشابهای تهی پر شدن پی در پی
/ سپس روانه ی صحرا شدند سربازان
/ سه جفت دشمن میهن ، سه جفت اعدامی
/ گروه آتش آنها شدند سربازان
/ هدف گروه مقابل چو گفت فرمانده
/ کمی خمیده ، کمی بی تاب شدند سربازان
/ کمی سکوت ، کمی صبر ، اندکی تدبیر
/ همین که گوش به نجوا شدند سربازان
/ صدای ای وطن ، ای مرز پرگهر آمد
/ عجیب غرق معما شدند سربازان
/ تفنگها به زمین ، زنده باد آزادی
/ عاشقانه هم آوا شدند سربازان
/ و در ستون حوادث ، سه شنبه خواندم من
/ شبانه طعمه ی دریا شدند سربازان


===چامه‌هایی به زبان گیلانی ===

*بمانی :
بمانی بمانی بمانی بمانی 
/ تو تی جاسر نیشتا نتانی بمانی
/ صب که تی چومانا واکونی بمانی
/ بجارسرانا را کونی بمانی 
/ تی دخترهکانا دوخانب
/ بجارسرانا دووانی بمانی
/ بجاره کار کییا سیرا کود بمانی 
/ تی دخترهکانا پیراکود بمانی
/ پول ترا اوارا کود بمانی 
/ چول ترا بیچاراکود بمانی
/ بمانی بمانی بمانی بمانی 
/ تو تی جاسر نیشتا نتانی بمانی

*ترجمهٔ چکامهٔ بمانی به زبان فارسی :
بمانی بمانی بمانی بمانی
/ تو نمی‌توانی سر جای خود بنشینی و آرام بگیری
/ از صبح که چشم‌هایت را باز می‌کنی
/ در شالیزارها راه می‌روی
/ دخترهایت را صدا می‌زنی
/ و به شالیزار روانه می‌کنی
/ دستمزد شالیکاری چه کسی را سیر کرد بمانی ؟
/ دختر‌هایت را پیر کرد بمانی
/ پول آواره ات کرد بمانی
/ گل(گل شالیزار)بیچاره ات کرد بمانی
/ بمانی بمانی بمانی بمانی
/ تو نمی‌توانی سر جای خود بنشینی و آرام بگیری


*مشته گلمار :
مشته گلمار مشته گلمار مشته گلمار 
/ یه کار بکن، کار کم بکن کار وصله گلمار
/ کلچ درخته سر کنه قار قار قار قار
/‌های مشته گلمار خبردار خبردار دار 
/ بو مشته جیر جیر کپمو میرزالو
/ نکفتی مرغان خمو میرزالو
/ بوجیار سرانا بودره وای وای وای وای
/ کی اردکانه ببره وای وای وای وای
/ مشته گلمار مشته گلمار مشته گلمار 
/ یه کار بکن، کار کم بکن کار وصله گلمار
/ایرای دلم خدا تو رام بذاره میرزالو میرزالو
/ چی دخت ما به سر بمانه میرزالو میرزالو
/ نیملله اردکا بخوردی پارسالا دم نزم
/ کلوچکله تیمره ببردی پارسالا دم نزم
/ آی آی جون سری هیچی بکشته
/ من جان چه خواهی ولاهه زشته
/ ولوله گوش میرزالو
/ ولگ چموش میرزالو
/ آدم شر میرزالو میرزالو میرزالو
/ مردم آزار، مردم آزار، مردم آزار
/ مردم آزار، مردم آزار، مردم آزار