نمایش مبدأ برای نظامی (لیلی و مجنون)/هر نکته که بر نشان کاریست

{{سرصفحه
| عنوان = [[نظامی (لیلی و مجنون)]]
| مؤلف = نظامی
| قسمت =(هر نکته که بر نشان کاریست)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|هر نکته که بر نشان کاریست|دروی به ضرورت اختیاریست}}
{{ب|در جنبش هر چه هست موجود|درجی است ز درجهای مقصود}}
{{ب|کاغذ ورق دو روی دارد|کاماجگه از دو سوی دارد}}
{{ب|زین سوی ورق شمار تدبیر|زانسوی دگر حساب تقدیر}}
{{ب|کم یابد کاتب قلم راست|آن هر دو حساب را به هم راست}}
{{ب|بس گل که تو گل کنی شمارش|بینی به گزند خویش خارش}}
{{ب|بس خوشه حصرم از نمایش|کانگور بود به آزمایش}}
{{ب|بس گرسنگی که سستی آرد|در هاضمه تندرستی آرد}}
{{ب|بر وفق چنین خلاف کاری|تسلیم به از ستیزه کاری}}
{{ب|القصه، چو قصه این چنین است|پندار که سر که انگبین است}}
{{ب|لیلی که چراغ دلبران بود|رنج خود و گنج دیگران بود}}
{{ب|گنجی که کشیده بود ماری|از حلقه به گرد او حصاری}}
{{ب|گرچه گهری گرانبها بود|چون مه به دهان اژدها بود}}
{{ب|می‌زیست در آن شکنجه تنگ|چون دانه لعل در دل سنگ}}
{{ب|می‌کرد به چابکی شکیبی|می‌داد فریب را فریبی}}
{{ب|شویش همه روز پاس می‌داشت|می‌خورد غم و سپاس می‌داشت}}
{{ب|در صحبت او بت پریزاد|مانند پری به بند پولاد}}
{{ب|تا شوی برش نبود نالید|چون شوی رسید دیده مالید}}
{{ب|تا صافی بود نوحه می‌کرد|چون درد رسید درد می‌خورد}}
{{ب|می‌خواست کزان غم آشکارا|گرید نفسی نداشت یارا}}
{{ب|ز اندوه نهفته جان بکاهد|کاهیدن جان خود که خواهد}}
{{ب|از حشمت شوی و شرم خویشان|می‌بود چو زلف خود پریشان}}
{{ب|پیگانه چو دور گشتی از راه|برخاستی از ستون خرگاه}}
{{ب|چندان بگریستی بر آن جای|کز گریه در او فتادی از پای}}
{{ب|چون بانگ پی آمدی به گوشش|ماندی به شکنجه در خروشش}}
{{ب|چون شمع به چابکی نشستی|وان گریه به خنده در شکستی}}
{{ب|این بی‌نمکی فلک همی‌کرد|وان خوش نمک این جگر همی‌خورد}}
{{ب|تا گردش دور بی‌مدارا|کردش عمل خود آشکارا}}
{{ب|شد شوی وی از دریغ و تیمار|دور از رخ آن عروس بیمار}}
{{ب|افتاد مزاج از استقامت|رفت ابن سلام را سلامت}}
{{ب|در تن تب تیز کارگر شد|تابش بره دماغ بر شد}}
{{ب|راحت ز مراج رخت بربست|قرابه اعتدال بشکست}}
{{ب|قاروره شناس نبض بفشرد|قاروره شناخت رنج او برد}}
{{ب|می‌داد به لطف سازگاری|در تربیت مزاج یاری}}
{{ب|تا دور شد از مزاج سستی|پیدا شد راه تندرستی}}
{{ب|بیمار چو اندکی بهی یافت|در شخص نزار فربهی یافت}}
{{ب|پرهیز نکرد از آنچه بد بود|وان کرده نه برقرار خود بود}}
{{ب|پرهیز نه دفع یک گزند است|در راحت و رنج سودمند است}}
{{ب|در راحت ازو ثبات یابند|وز رنج بدو نجات یابند}}
{{ب|چون وقت بهی در آن تب تیز|پرهیز شکن شکست پرهیز}}
{{ب|تب باز ملازم نفس گشت|بیماری رفته باز پس گشت}}
{{ب|آن تن که به زخم اول افتاد|زخم دگرش به باد بر داد}}
{{ب|وان گل که به آب اول آلود|آبی دگرش رسید و پالود}}
{{ب|یک زلزله از نخست برخاست|دیوار دریده شد چپ و راست}}
{{ب|چون زلزله دگر برآمد|دیوار شکسته بر سر آمد}}
{{ب|روزی دو سه آن جوان رنجور|می‌زد نفسی ز عاقبت دور}}
{{ب|چون شد نفسش به سینه در تنگ|زد شیشه باد بر دو سر سنگ}}
{{ب|افشاند چوم باد بر جهان دست|جانش ز شکنجه جهان رست}}
{{ب|او رفت و رویم و کس نماند|وامی که جهان دهد ستاند}}
{{ب|از وام جهان اگر گیاهیست|می‌ترس که شوخ وام خواهیست}}
{{ب|می‌کوش که وام او گزاری|تا باز رهی ز وامداری}}
{{ب|منشین که نشستن اندر این وام|مسمار تنست و میخ اندام}}
{{ب|بر گوهر خویش بشکن این درج|بر پر چو کبوتران از این برج}}
{{ب|کاین هفت خدنگ چار بیخی|وین نه سپر هزار میخی}}
{{ب|با حربه مرگ اگر ستیزند|افتند چنانکه بر نخیزند}}
{{ب|هر صبح کز این رواق دلکش|در خرمن عالم افتد آتش}}
{{ب|هر شام کز این خم گل‌آلود|بر خنبره فلک شود دود}}
{{ب|تعلیم گر تو شد که اینجای|آتشکده‌ایست دود پیمای}}
{{ب|لیلی ز فراق شوی بی‌کام|می‌جست ز جا چو گور از دام}}
{{ب|از رفتنش ارچه سود سنجید|با اینهمه شوی بود رنجید}}
{{ب|می‌کرد ز بهر شوی فریاد|وآورده نهفته دوست را یاد}}
{{ب|از محنت دوست موی می‌کند|اما به طفیل شوی می‌کند}}
{{ب|اشک از پی دوست دانه می‌کرد|شوی شده را بهانه می‌کرد}}
{{ب|بر شوی ز شیونی که خواندی|در شیوه دوست نکته راندی}}
{{ب|شویش ز برون پوست بودی|مغزش همه دوست دوست بودی}}
{{ب|رسم عربست کز پس شوی|ننماید زن به هیچکس روی}}
{{ب|سالی دو به خانه در نشیند|او در کس و کس در او نبیند}}
{{ب|نالد به تضرعی که داند|بیتی به مراد خویش خواند}}
{{ب|لیلی به چنین بهانه حالی|خرگاه ز خلق کرد خالی}}
{{ب|بر قاعده مصیبت شوی|با غم بنشست روی در روی}}
{{ب|چون یافت غریو را بهانه|برخاست صبوری از میانه}}
{{ب|می‌برد به شرط سوگواری|بر هفت فلک خروش و زاری}}
{{ب|شوریدگی دلیر می‌کرد|خود را به تپانچه سیر می‌کرد}}
{{ب|می‌زد نفسی چنانکه می‌خواست|خوف و خطرش ز راه برخاست}}
{{پایان شعر}}