نمایش مبدأ برای ناصر خسرو (قصاید)/چند گردی گردم ای خیمه‌ی بلند؟

{{سرصفحه
| عنوان = [[ناصر خسرو (قصاید)]]
| مؤلف = ناصر خسرو
| قسمت =(چند گردی گردم ای خیمه‌ی بلند؟)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|چند گردی گردم ای خیمه‌ی بلند؟|چند تازی روز و شب همچون نوند؟}}
{{ب|از پس خویشم کشیدی بر امید|سالیان پنجاه و یا پنجاه و اند}}
{{ب|مکر و ترفندت کنون از حد گذشت|شرم‌دار اکنون، از این ترفند چند؟}}
{{ب|مادر بسیار فرزندی ولیک|خوار داریشان، همیشه کندمند}}
{{ب|جز تو که شنیده است هرگز مادری|کو به فرزندان نخواهد جز گزند؟}}
{{ب|کاه داری یاخته بر روی آب|زهر داری ساخته در زیر قند}}
{{ب|از زمان و مکر او ایمن مباش|بس کن از کردار بد بپذیر پند}}
{{ب|کز بدی‌ها خود بپیچد بد کنش|این نبشته‌ستند در استا و زند}}
{{ب|چند ناگاهان به چاه اندر فتاد|آنکه او مر دیگری را چاه کند}}
{{ب|بس بلندی تو ولیکن درد و رنج|چون بیفتد بیشتر بیند بلند}}
{{ب|گر نکرده ستم گناهی پیش ازین|چون فگندندم در این زندان و بند}}
{{ب|نیک بنگر تا چگونه کردگار|برمن از من سخت بندی برفگند}}
{{ب|از من آمد بند برمن همچنانک|پای‌بند گوسفند از گوسپند}}
{{ب|زیر بار تن بماندم شست سال|چون نباشم زیر بار اندر نژند؟}}
{{ب|بار این بند گران تا کی کشد|این خرد پیشه روان ارجمند؟}}
{{ب|چون به حقم سوی دانا نال نال|گر نباشد شاید از من خند خند}}
{{ب|ای خرد پیشه حذردار از جهان|گر بهوشی پند حجت کار بند}}
{{ب|این یکی دیو است بی‌تمییز و هوش|خیر کی بیند ز بی‌هش هوشمند؟}}
{{ب|تازیان بیندش دایم هوشیار|گاه بر شبدیز و گاهی بر سمند}}
{{ب|هر که را ز آسیب او آفت رسد|باز ره ناردش تعویذ و سپند}}
{{ب|گر بخواهی بستن این بیهوش را|از خرد کن قید، وز دانش کمند}}
{{ب|دانه اندر دام می‌دانی که چیست|نرم و سخت و خوب و زشت و بو و گند؟}}
{{ب|راه‌مند بدکنش هرگز مرو|تا نگردی دردمند و آهمند}}
{{ب|بر کسی مپسند کز تو آن رسد|که‌ت نیاید خویشتن را آن پسند}}
{{ب|ای شده عمرت به باد از بهر آز،|بر امید سوزنت گم شد کلند}}
{{ب|مست کردت آز دنیا لاجرم|چون شدی هشیار ماندی مستمند}}
{{ب|با تو فردا چه بماند جز دریغ|چون بردمیراث‌خوار این‌زند و پند؟}}
{{ب|چشم دلت از خواب غفلت باز کن|رنگ جهل از دل به دانش باز رند}}
{{ب|چون زده ستی خود تبر بر پای خویش|خود پزشک خویش باش ای دردمند}}
{{ب|برهمندی را به دل در جای کن|سود کی داردت شخص برهمند}}
{{ب|بر در طاعت ببایدت ایستاد|گر همی ز ایزد بترسی چون پلند}}
{{پایان شعر}}