نمایش مبدأ برای ناصر خسرو (قصاید)/تا کی خوری دریغ ز برنائی؟

{{سرصفحه
| عنوان = [[ناصر خسرو (قصاید)]]
| مؤلف = ناصر خسرو
| قسمت =(تا کی خوری دریغ ز برنایی؟)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|تا کی خوری دریغ ز برنایی؟|زین چاه آرزو ز چه برنایی؟}}
{{ب|دانست بایدت چو بیفزودی|کاخر، اگرچه دیر، بفرسایی}}
{{ب|بنگر که عمر تو به رهی ماند|کوتاه، اگر تو اهل هش و رایی}}
{{ب|هر روز منزلی بروی زین ره|هرچند کارمیده و بر جایی}}
{{ب|زیر کبود چرخ بی‌آسایش|هرگز گمان مبر که بیاسایی}}
{{ب|بر مرکب زمانه نشسته‌ستی|زو هیچ رو نه‌ای که فرود آئی}}
{{ب|پیری نهاد خنجر بر نایت|تا کی خوری دریغ ز برنایی؟}}
{{ب|ناخن ز دست حرص به خرسندی|چون نشکنی و پست نپیرایی؟}}
{{ب|جان را به آتش خرد و طاعت|از معصیت چرا که نپالایی؟}}
{{ب|پنجاه سال براثر دیوان|رفتی به بی‌فساری و رسوایی}}
{{ب|بر معصیت گماشته روز و شب|جان و دل و دو گوش و دو بینایی}}
{{ب|یک روز چونکه نیکی بلفنجی|کمتر بود ز رشته‌ی یکتایی}}
{{ب|بند قبای چاکری سلطان|چون از میان ریخته نگشایی}}
{{ب|فرمان کردگار یله کرده|شه را لطف کنی که «چه فرمایی؟»}}
{{ب|مذن چو خواندت زپی مسجد|تو اوفتاده ژاژ همی خایی}}
{{ب|ور شاه خواندت به سوی گلشن|ره را به چشم و روی بپیمایی}}
{{ب|تا مذهب تو این بود و سیرت|جز مرجحیم را تو کجا شایی؟}}
{{ب|در کار خویش غافل چون باشی؟|بر خویشتن مگر به معادایی!}}
{{ب|چون سوی علم و طاعت نشتابی؟|ای رفتنی شده چه همی پایی؟}}
{{ب|بی علم دین همی چه طمع داری؟|در هاون آب خیره چرا سایی؟}}
{{ب|عاصی سزای رحمت کی باشد؟|خورشید را همی به گل اندایی!}}
{{ب|رحمت نه خانه‌ای است بلند و خوش|نه جامه‌ای است رنگی و پهنایی!}}
{{ب|دین است و علم رحمت، خود دانی|او را اگر تو ز اهل تلایی}}
{{ب|رحمت به سوی جان تو نگراید|تا تو به‌سوی رحمت نگرایی}}
{{ب|بخشایش از که چشم همی داری؟|برخویشتن خود از چه نبخشایی؟}}
{{ب|یک چند اگر زراه بیفتادی|زی راه باز شو که نه شیدایی}}
{{ب|شاید که صورت گنهانت را|اکنون به دست توبه بیارایی}}
{{ب|اول خطا ز آدم و حوا بد|تو هم ز نسل آدم وحوایی}}
{{ب|بشتاب سوی طاعت و زی دانش|غره مشو به مهلت دنیایی}}
{{ب|آن کن ز کارها که چو دیگر کس|آن را کند بر آنش تو بستایی}}
{{ب|در کارهای دینی و دنیایی|جز همچنان مباش که بنمایی}}
{{ب|زنهار که به‌سیرت طراران|ارزن نموده ریگ نپیمایی}}
{{ب|با مردم نفایه مکن صحبت|زیرا که از نفایه بیالایی}}
{{ب|چون روزگار برتو بیاشوبد|یک چند پیشه کن تو شکیبایی}}
{{ب|زیرا که گونه گونه همی گردد|جافی جهان ،چو مردم سودایی}}
{{ب|بر صحبت نفایه و بی‌دانش|بگزین به‌طبع وحشت تنهایی}}
{{ب|بر خوی نیک و عدل وکم آزاری|بفزای تا کمال بیفزایی}}
{{ب|ای بی‌وفا زمانه تو مر ما را،|هرچند بی‌وفایی ،در بایی}}
{{ب|ز آبستنی تهی نشوی هرگز|هرچند روز روز همی زایی}}
{{ب|زیرا ز بهر نعمت باقی تو|سرمایه توانگری مایی}}
{{ب|پیدات دیگر است و نهان دیگر|باطن چو خا رو ظاهر خرمایی}}
{{ب|امروز هرچه‌مان بدهی، فردا|از ما مکابره همه بربایی}}
{{ب|داند خرد همی که بر این عادت|کاری بزرگ را شده برپایی}}
{{ب|جان گوهر است و تن صدف گوهر|در شخص مردمی و تو دریایی}}
{{ب|بل مردم است میوه تو را و، تو|یکی درخت خوب مهیایی}}
{{ب|معیوب نیستی تو ولیکن ما|بر تو نهیم عیب ز رعنایی}}
{{ب|ای حجت زمین خراسان تو|هرچند قهر کرده‌ی غوغایی}}
{{ب|پنهان شدی ولیک به حکمت‌ها|خورشیدوار شهره و پیدایی}}
{{ب|از شخص تیره گرچه به یمگانی|از قول خوب بر سر جوزایی}}
{{ب|از هرچه گفته‌ام نه همی جویم|جز نیکی، ای خدای تو دانایی}}
{{پایان شعر}}