نمایش مبدأ برای ناصر خسرو (قصاید)/ای کهن گشته در سرای غرور

{{سرصفحه
| عنوان = [[ناصر خسرو (قصاید)]]
| مؤلف = ناصر خسرو
| قسمت =(ای کهن گشته در سرای غرور)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|ای کهن گشته در سرای غرور|خورده بسیار سالیان و شهور}}
{{ب|چرخ پیموده بر تو عمر دراز|تو گهی مست خفته گه مخمور}}
{{ب|شادمانی بدان که‌ت از سلطان|خلعتی فاخر آمد و منشور}}
{{ب|تا به پیشت یکی دگر فاسق|بیش و بهتر رودت فسق و فجور}}
{{ب|یات شاعر به مدح در گوید|شاد بادی و قصر تو معمور}}
{{ب|قصر تو زین سخن همی خندد|بر تو، ای فتنه بر سرای غرور}}
{{ب|بر تو خندد که غافلی تو ازانک|در سرای غرور نیست سرور}}
{{ب|چند رفتند از آن قصور بلند|بهتر و برتر از تو سوی قبور؟}}
{{ب|چرخ گردان بسی برآورده‌است|نوحه‌ی نوحه‌گر ز معدن سور}}
{{ب|شهر گرگان نماند با گرگین|نه نشابور ماند با شاپور}}
{{ب|بر کهن کردن همه نوها|ای برادر موکل است دهور}}
{{ب|عسلش را به حنظل است نسب|شکرش را برادر است کژور}}
{{ب|که شناسد که چیست از عالم|غرض کردگار فرد غیور؟}}
{{ب|چون زمین پر شکستگی است چرا|آسمان بی تفاوت است و فطور؟}}
{{ب|تو چه گوئی، که مر چرا بایست|این همه خاک و آب و ظلمت و نور؟}}
{{ب|تا پدید آید اشتر و خر و گاو|مار و ماهی و گزدم و زنبور؟}}
{{ب|یا یکی برجهد چو بوزنگان|پای کوبد به نغمت طنبور؟}}
{{ب|یا ز بهر یکی که پنجه سال|عمر بگذاشت بی‌نماز و طهور؟}}
{{ب|مر تو را خانه‌ای دریغ آید|زین فرومایگان و اهل شرور}}
{{ب|پس چه گوئی ز بهر ایشان کرد|آسمان و زمین غفور شکور؟}}
{{ب|تو یکی هندباج ندهی‌شان|چون دهدشان خدای حور و قصور؟}}
{{ب|این گمانی خطا و ناخوب است|دور باش از چنین گمانی دور}}
{{ب|گرت هوش است و دل ز پیر پدر|سخنی خوب گوش‌دار، ای پور}}
{{ب|عالمی دیگر است مردم را|سخت نیکو ز جاهلان مستور}}
{{ب|اندرو بر مثال جانوران|مردمانند از اهل علم نفور}}
{{ب|غرض ایزد این حکیمانند|وین فرومایگان خسند و قشور}}
{{ب|دزد مردان به سان موشانند|وین سبکسار مردمان چو طیور}}
{{ب|غمر مردان چو ماهی‌اند خموش|ژاژخایان خلق چون عصفور}}
{{ب|حکمت و علم بر محال و دروغ|فضل دارد چو بر حنوط بخور}}
{{ب|خامشی از کلام بیهده به|در زبور است این سخن مسطور}}
{{ب|کار تو کشت و تخم او سخن است|بدروی بر چو در دمندت صور}}
{{ب|گر بترسی ز ناصواب جواب|وقت گفتن صبور باش صبور}}
{{ب|به زن و کودک کسان منگر|اگرت رغبت است صحبت حور}}
{{ب|تا تو بر سلسبیل بگزیدی|گنده و تیره شیره‌ی انگور}}
{{ب|چه خطر دارد این پلید نبید|عند کاس مزاج‌ها کافور؟}}
{{ب|دل و جان را همی بباید شست|از محال و خطا و گفتن زور}}
{{ب|تا به هنگام خواندن نامه|خجلی نایدت به روز نشور}}
{{ب|از بد و نیک وز خطا و صواب|چیست اندر کتاب نامذکور؟}}
{{ب|همه خواندند، بر تو چیز نماند|یاد نکرده از صحاح و کسور}}
{{ب|با دل و عقل و با کتاب و رسول|روز محشر که داردت معذور}}
{{ب|بنده‌ای کار کن به امر خدای|بنده با بندگی بود مامور}}
{{ب|جز به پرهیز و زهد و استغفار|کار ناخوب کی شود مغفور؟}}
{{ب|گر نباشی از اهل ستر به زهد|خواند باید بسیت ویل و ثبور}}
{{ب|باز کی گردد از تو خشم خدای|به حشم یا به حاجبان و ستور؟}}
{{ب|ای پسر، شعر حجت از برکن|که پر از حکمت است همچو زبور}}
{{پایان شعر}}