نمایش مبدأ برای منوچهری (مسمطات)/بوستانبانا! حال و خبر بستان چیست

{{سرصفحه
| عنوان = [[منوچهری (مسمطات)]]
| مؤلف = منوچهری
| قسمت =(بوستانبانا! حال و خبر بستان چیست)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|بوستانبانا! حال و خبر بستان چیست|وندرین بستان چندین طرب مستان چیست}}
{{ب|گل سر پستان بنموده، در آن پستان چیست|وین نواها به گل از بلبل پردستان چیست}}
{{ب|در سروستان بازست، به سروستان چیست|اور مزدست، خجسته سر سال و سرماه}}
{{ب|باز در زلف بنفشه حرکات افکندند|دهن زرد خجسته به عبیر آگندند}}
{{ب|در زنخدان سمن، سیمین چاهی کندند|بر سر نرگس مخمور طلی پیوندند}}
{{ب|سرو را سبزقبایی به میان در بندند|بر سر نرگس تر سازند از زر کلاه}}
{{ب|سندس رومی در نارونان پوشاندند|خرمن مینا بر بید بنان افشاندند}}
{{ب|زندوافان بهی زند زبر برخواندند|بلبلان وقت سحر زیروستا جنباندند}}
{{ب|قمریان راه گل و نوش لبینا راندند|صلصلان باغ سیاووشان با سرو ستاه}}
{{ب|دیلمی‌وار کند هزمان دراج غوی|بر سر هر پرش از مشک نگاریده ووی}}
{{ب|ورشان نوحه کند بر سر هر راهروی|بلبل از دور همی‌گوید بر من بجوی}}
{{ب|خول طنبوره‌ی کویی زند و لاسکوی|از درختی به درختی شود و گوید: آه}}
{{ب|فاخته وقت سحرگاه کند مشغله‌ای|گویی از یارک بدمهرست او را گله‌ای}}
{{ب|کرده پنداری گرد تله‌ای هروله‌ای|تا در افتاده به حلقش در مشکین تله‌ای}}
{{ب|هر چکاوک را رسته ز بر سر کله‌ای|زاغ با داغ گرفته به یکی کنج پناه}}
{{ب|کبک چون طالب علمست و درین نیست شکی|مساله خواند تا بگذرد از شب سه یکی}}
{{ب|بسته زیر گلو از غایه تحت‌الحنکی|ساخته پایکها را ز لکا موزگکی}}
{{ب|پیرهن دارد زین طالب علمانه یکی|در دو تیریز ببرده قلم و کرده سیاه}}
{{ب|هدهدک پیک بریدست که در ابر تند|چون بریدانه مرقع به تن اندر فکند}}
{{ب|راست چون پیکان نامه به سراندر بزند|نامه گه باز کند، گه به هم اندر شکند}}
{{ب|به دو منقار زمین چون بنشیند بکند|گویی از سهم کند نامه نهان بر سر راه}}
{{ب|به سمنزار درون لاله‌ی نعمان به شنار|چون دواتی بسدینست خراسانی‌وار}}
{{ب|وان دوات بسدین را نه سرست و نه نگار|در بنش تازه مداد طبری برده به کار}}
{{ب|چون ده انگشت دبیری که کند فصل بهار|به دوات بسدین اندر، شبگیر پگاه}}
{{ب|باد خوشبوی دهد نرگس را مژده همی|که گل سرخ به در آمد از پرده همی}}
{{ب|با تو در باغ به دیدار کند وعده همی|نرگس از شادی آن وعده، کند سجده همی}}
{{ب|به تکاپوی سحاب آید از جده همی|به لب باغ، کند در سلب باغ نگاه}}
{{ب|باغ معشوقه بد و عاشق او بوده سحاب|خفته معشوق و عاشق شده مهجور و مصاب}}
{{ب|عاشق از غربت باز آمده با چشم پرآب|دوستگان را با سرشک مژه برکرد از خواب}}
{{ب|دوستگان دست برآورده بدرید نقاب|از پس پرده برون آمد با روی چو ماه}}
{{ب|عاشق از دور به معشوق خود اندر نگرید|بخروشید و خروشش همه گوشی بشنید}}
{{ب|آتشی داشت به دل، دست زد و دل بدرید|تا به دیده بت او آتش پنهانش بدید}}
{{ب|آب حیوان ز دو چشمش بدوید و بچکید|تا برست از دل و از دیده‌ی معشوق گیاه}}
{{ب|همچنین ماه دو، سر از بر بالینش یافت|گه و ناگاه چنین دل بدرید و بشکافت}}
{{ب|عاشق از دور بدید و بدوید و بشتافت|تا دل و دیده و تا تنش ازو گرم بیافت}}
{{ب|تا که خورشید فراز آمد و بر دوست بتافت|بشدش کالبد از تابش خورشید تباه}}
{{ب|اینهمه زاری عاشق بنمود و ننهفت|هیچ معشوقه‌ی او را دل و دیده نشکفت}}
{{ب|ساعتی با او ننشست و نیاسود و نخفت|نشدش کالبد از زاری و ز فرقت زفت}}
{{ب|اینچنین سنگدلی، بی‌حق و بیحرمت جفت|شاه مسعود مبیناد و میفتاد به راه}}
{{ب|ملکی کش ملکان بوسه به اکلیل زنند|میخ دیوار سراپرده به صد میل زنند}}
{{ب|چون به لشکرگه او آینه‌ی پیل زنند|شاه افریقیه را جامه فرونیل زنند}}
{{ب|چون رسولانش ده گام به تعجیل زنند|قیصر از تخت فرو گردد و خاقان از گاه}}
{{ب|ملکی کو ملکان را سر مایه شکند|لشکر چین و چگل را به طلایه شکند}}
{{ب|گرز او مغفر چون سنگ صلایه شکند|در سرش مغز، چوخایسک که خایه شکند}}
{{ب|همچو خورشید کجا لشکر سایه شکند|لشکر دشمن به زین شکند شاهنشاه}}
{{ب|پادشاهی که به رومش در صاحب خبران|پیش او صف سماطین زده زرین کمران}}
{{ب|رای کرده‌ست که شمشیر زند چون پدران|که شود سهل به شمشیر گران شغل گران}}
{{ب|بامدادی که زمین بوسه دهندش پسران|چهل و اند ملک بینی با خیل و سپاه}}
{{ب|چون ملک با ملکان مجلس می‌کرده بود|پیش او بیست هزاران بت نوبرده بود}}
{{ب|چون سپه را به سوی دشت برون برده بود|گرد لشکر صد و شش میل سراپرده بود}}
{{ب|چون سواران سپه را به هم آورده بود|بیست فرسنگ زمین بیش بود لشکرگاه}}
{{ب|گر همی فرعون قوم سحره پیش آرد|رسن و رشته‌ی جنبیده به مار انگارد}}
{{ب|بالله و بالله و بالله که غلط پندارد|مار موسی همه سحر و سحره اوبارد}}
{{ب|میر موسی است که شمشیر چو ثعبان دارد|دست ابلیس و جنودش کند از ما کوتاه}}
{{ب|قوم فرعون همه را در بن دریا راند|آنگهی غرقه کندشان و نگون گرداند}}
{{ب|گر بترسندی و فرعون خدا را خواند|جبرئیل آید و خاکش به دهن افشاند}}
{{ب|اندر آن دریا وان آب و وحل درماند|که برون آمد از آنجا، نتواند به شناه}}
{{ب|ملکا در ملکی فر همایست ترا|تا به جایست جهان، ملک به جایست ترا}}
{{ب|بستان ملک هر اقلیم که رایست ترا|که خداوند جهان راهنمایست ترا}}
{{ب|این ولایت ستدن حکم خدایست ترا|نبود چون و چرا کس را با حکم اله}}
{{ب|ایزد امروز همه کار برای تو کند|همه عالم به مراد و به هوای تو کند}}
{{ب|از لطف هر چه کند با تو سزای تو کند|زانکه ضایع نکند هر چه به جای تو کند}}
{{ب|همه شاهان را خاک کف پای تو کند|از بلاد ختن و بادیه‌ی زنگ و هراه}}
{{ب|تا جهان باشد جبار نگهبان تو باد|بخت مطواع تو و چرخ به فرمان تو باد}}
{{ب|برکت عمر تو و مال تو و جان تو باد|امر امر تو و سلطان همه سلطان تو باد}}
{{ب|قاف تا قاف همه ملک جهان زان تو باد|خود همین دان که بود «ارجو» ان شاء الله}}
{{پایان شعر}}