نمایش مبدأ برای منوچهری (قصاید و قطعات)/ای خداوند خراسان و شهنشاه عراق

{{سرصفحه
| عنوان = [[منوچهری (قصاید و قطعات)]]
| مؤلف = منوچهری
| قسمت =(ای خداوند خراسان و شهنشاه عراق)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|ای خداوند خراسان و شهنشاه عراق|ای به مردی و به شاهی برده از شاهان سباق}}
{{ب|ای سپاهت را سپاهان رایتت را ری مکان|ای ز ایران تا به توران بندگانت را وثاق}}
{{ب|ای جهان را تازه کرده رسم و آیین پدر|ای برون آورده ماه مملکت را از محاق}}
{{ب|ای ملک مسعود بن محمود کاحرار زمان|بر خداوندی و شاهی تو دارند اتفاق}}
{{ب|هم بدان رو کاشتقاق فعل از فاعل بود|چرخ و سعد از کنیت و نام تو گیرند اشتقاق}}
{{ب|از همه شاهان چنین لشکر که آورد و که برد|از عراق اندر خراسان وز خراسان در عراق}}
{{ب|همچنان باز از خراسان آمدی بر پشت پیل|کاحمد مرسل به سوی جنت آمد بر براق}}
{{ب|ای فراق تو دل ما بندگان را سوخته|صدهزاران شکر یزدان را که رستیم از فراق}}
{{ب|زین جهانداران و شاهان و خداوندان ملک|هر که نبود بنده‌ی تو بی‌ریا و بی‌نفاق}}
{{ب|هر یکی را مال، گردد بی ربا دادن، حرام|هر یکی را زن، شود بی‌هیچ گفتاری، طلاق}}
{{ب|آسمان نیلگون، زیرش زمین بی‌سکون|گر نیاید پیش اندر عهد و پیمان و وثاق}}
{{ب|آفتابش گردد از گرز گرانت منکسف|اخترانش یابد از شمشیر تیزت احتراق}}
{{ب|بدسگالت گر برآرد از گریبان سر برون|چون کمند تو، گریبانش فروگیرد خناق}}
{{ب|ای خداوندی که نصرت گرد لشکرگاه تست|چترت ایوانست و پیلت منظر و فحلت رواق}}
{{ب|تا سفرهای تو دیدند و هنرهای تو خلق|برنهادند از تعجب قصه‌ی شاهان به طاق}}
{{ب|روزگار شادی آمد، مطربان باید کنون|گاه ناز و گاه راز و گاه بوس و گه عناق}}
{{ب|تا بیاید آسمان را تیرگی و روشنی|تا بباشد اختران را اجتماع و احتراق}}
{{ب|شاد باش و می ستان از رید کان و ساقیان|ساقیان سیم ساعد، ریدکان سیم ساق}}
{{پایان شعر}}

[[رده:دیوان منوچهری دامغانی]]