نمایش مبدأ برای محتشم کاشانی (مثنویات)/بحمدالله کز الطاف الهی

{{سرصفحه
| عنوان = [[محتشم کاشانی (مثنویات)]]
| مؤلف = محتشم کاشانی
| قسمت =(بحمدالله کز الطاف الهی)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|بحمدالله کز الطاف الهی|مزین شد دگر اورنگ شاهی}}
{{ب|زنو کوس بشارت کوفت گردون|در استقلال نواب همایون}}
{{ب|منادی زن برای سجده‌ی عام|گران کرد از منادی گوش ایام}}
{{ب|که طالع گشت خورشید جهان‌تاب|جهان بگشود چشم خفته از خواب}}
{{ب|نشست از نو درین کاخ مخیم|به سالاری جهان سالار اعظم}}
{{ب|زمین از آسمان شد تهنیت جو|زبان آسمان شد تهنیت‌گو}}
{{ب|دم و پشت کمان فتنه شد نرم|مبارکباد را بازار شد گرم}}
{{ب|زبان هرکه می‌جنبید در کام|به سامع نکته‌ای می‌کرد اعلام}}
{{ب|بیان هرکه حرف آغاز می‌کرد|دری ز ابواب دعوی باز می‌کرد}}
{{ب|قضا می‌گفت من امداد کردم|که عالم را ز نو آباد کردم}}
{{ب|فلک می‌گفت بود از پرتو من|که دیگر شد چراغ دهر روشن}}
{{ب|ملک می‌گفت از تسبیح من بود|که از کار جهان این عقده بگشود}}
{{ب|درین مدت شبی بگذشت بر کس|کزین گفت و شنو یک دم کند بس}}
{{ب|مرا هم خورد حرفی چند بر گوش|که می‌برد استماع آن ز دل هوش}}
{{ب|ز لفظ منهیان عالم غیب|ز گفت آگهان سر لاریب}}
{{ب|یکی زان حرفهای راست تعبیر|قلم می‌آورد در سلک تحریر}}
{{ب|شبی روشن به نور مشعل بدر|ز فیاض قدر با لیلة القدر}}
{{ب|درو وحشت به دامن پا کشیده|ز راحت آب در جو آرمیده}}
{{ب|من بی دل که از خوابم ملال است|دلم ماوای سلطان خیال است}}
{{ب|ز ذوق صحت شاه جهاندار|نه چشمم خفته بود آن شب نه بیدار}}
{{ب|درین اندیشه بودم کایزد پاک|چه نیکو داشت پاس خطه‌ی خاک}}
{{ب|چه ملکی را ز نو دارالامان کرد|چه جانی در تن خلق جهان کرد}}
{{ب|چه شمعی را به محض قدرت افروخت|که خصم از پرتوش پروانه‌وش سوخت}}
{{ب|چه شاهی را دگر کرسی نشین ساخت|که عزمش باره بر چرخ برین تاخت}}
{{ب|ز بس کاین ذوق می‌برد از دلم هوش|زبان نکته سنجم بود خاموش}}
{{ب|دل اما داستانی گوش می‌کرد|که از کیفیتم مدهوش می‌کرد}}
{{ب|زبان حال گوئی از سر سوز|ز آغاز شب این افسانه تا روز}}
{{ب|ز بلقیس جهان می‌کرد تقریر|به جمشید جوانبخت جهانگیر}}
{{ب|که ای شاه سریر کامرانی|سزاوار بقای جاودانی}}
{{ب|تو آن شمع جهانتابی که یک یا چند|جمالت بوده بر مردم تتق بند}}
{{ب|من آن پروانه‌ی شب زنده‌دارم|که پاس شمع دولت بوده کارم}}
{{ب|که افسون خوانده‌ام بر پیکر شاه|گهی گردیده‌ام گرد سر شاه}}
{{ب|گذشته پرمهی از غره تا سلخ|که بر خود خواب شیرین کرده‌ام تلخ}}
{{ب|کشک دارندگان شب نخفته|پرستاران ترک خواب گفته}}
{{ب|یکی را زین الم میسوخت دامن|یکی را دل یکی را خرمن تن}}
{{ب|ولی من بودم ای شاه جهانبان|که هم تن هم دلم میسوخت هم جان}}
{{ب|ز دل بازان جانباز وفادار|به گرد پیکرت پروانه‌ی کردار}}
{{ب|بسی پر میزدند ای شمع سرکش|ولی من میزدم خود را بر آتش}}
{{ب|غم وردت سراسر زان من بود|بلاگردان جانت جان من بود}}
{{ب|مرا دل بود از بهر تو در بند|مرا جان بود با جان تو پیوند}}
{{ب|اگر عضوی ز اعضای شریفت|وگر جزوی ز اجزای لطیفت}}
{{ب|سر موئی ز درد آزرده میشد|گل امید من پژمرده میشد}}
{{ب|وگر تخفیفی از آزار می‌یافت|دلم یک دم ز غم زنهار می‌یافت}}
{{ب|که آن حالت که شاه به جرو برداشت|مرا در آب و آتش بیشتر داشت}}
{{ب|رضا بودم که هستی بخش عالم|به عمر شاه عمر من کند ضم}}
{{ب|زبانم بس که مشغول دعا بود|نمی‌گفت‌م گرم صد مدعا بود}}
{{ب|همینم بود روز و شب مناجات|نهان از خلق با قاضی حاجات}}
{{ب|که ای دانای حکمت‌های مکنوز|هزاران بوعلی را حکمت‌آموز}}
{{ب|خداوند رحیم و بنده پرور|توان بخش توانای توانگر}}
{{ب|حفیظ یونس اندر بطن ماهی|به لطف بی‌دریغ پادشاهی}}
{{ب|نگهدار خلیل از نار نمرود|به مخفی رشحه‌های لجه‌ی جود}}
{{ب|برون آرنده ایوب از رنج|چنان کز چنگ چندین اژدها گنج}}
{{ب|به نوعی کاین شهان را داشتی پاس|به حکمت‌های کس ناکرده احساس}}
{{ب|برین مهر سپهر سروری نیز|برین شاه سریر داوری نیز}}
{{ب|ز روی مرحمت شو سایه گستر|چو نخل‌تر برانگیزش ز بستر}}
{{ب|به صحت کن به دل بیماریش را|مید دار گیتی داریش را}}
{{ب|فلک را آن چنان کن پاسبانش|که دارد پاس تا آخر زمانش}}
{{ب|نصیب او حیات همین اوست|چراغ دوده‌ی انسان همین اوست}}
{{ب|کسی در فکر درویشان جز او نیست|خبر دار از دل ایشان جز او نیست}}
{{ب|نه‌تنها هاتف این افسانه می‌گفت|که این در هرکه درکی داشت میسفت}}
{{ب|مرا هم هرچه امشب بر زبان بود|به گوشم آن چه می‌آمد همان بود}}
{{ب|الهی تا بقا باشد جهان را|بقا ده این شه صاحبقران را}}
{{ب|که دیگر دهر ار ارحام واصلاب|چنین ذاتی نخواهد دید در خواب}}
{{پایان شعر}}