نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/گفتن خویشاوندان مجنون را کی حسن لیلی باندازه‌ایست

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر پنجم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(گفتن خویشاوندان مجنون را کی حسن لیلی باندازه‌ایست چندان نیست ازو نغزتر در شهر ما بسیارست یکی و دو و ده بر تو عرضه کنیم اختیار کن ما را و خود را وا رهان و جواب گفتن مجنون ایشان را)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|ابلهان گفتند مجنون را ز جهل|حسن لیلی نیست چندان هست سهل}}
{{ب|بهتر از وی صد هزاران دلربا|هست هم‌چون ماه اندر شهر ما}}
{{ب|گفت صورت کوزه است و حسن می|می خدایم می‌دهد از نقش وی}}
{{ب|مر شما را سرکه داد از کوزه‌اش|تا نباشد عشق اوتان گوش کش}}
{{ب|از یکی کوزه دهد زهر و عسل|هر یکی را دست حق عز و جل}}
{{ب|کوزه می‌بینی ولیکن آب شراب|روی ننماید به چشم ناصواب}}
{{ب|قاصرات الطرف باشد ذوق جان|جز به خصم خود بنماید نشان}}
{{ب|قاصرات الطرف آمد آن مدام|وین حجاب ظرفها هم‌چون خیام}}
{{ب|هست دریا خیمه‌ای در وی حیات|بط را لیکن کلاغان را ممات}}
{{ب|زهر باشد مار را هم قوت و برگ|غیر او را زهر او دردست و مرگ}}
{{ب|صورت هر نعمتی و محنتی|هست این را دوزخ آن را جنتی}}
{{ب|پس همه اجسام و اشیا تبصرون|واندرو قوتست و سم لاتبصرون}}
{{ب|هست هر جسمی چو کاسه و کوزه‌ای|اندرو هم قوت و هم دلسوزه‌ای}}
{{ب|کاسه پیدا اندرو پنهان رغد|طاعمش داند کزان چه می‌خورد}}
{{ب|صورت یوسف چو جامی بود خوب|زان پدر می‌خورد صد باده‌ی طروب}}
{{ب|باز اخوان را از آن زهراب بود|کان دریشان خشم و کینه می‌فزود}}
{{ب|باز از وی مر زلیخا را سکر|می‌کشید از عشق افیونی دگر}}
{{ب|غیر آنچ بود مر یعقوب را|بود از یوسف غذا آن خوب را}}
{{ب|گونه‌گونه شربت و کوزه یکی|تا نماند در می غیبت شکی}}
{{ب|باده از غیبست و کوزه زین جهان|کوزه پیدا باده در وی بس نهان}}
{{ب|بس نهان از دیده‌ی نامحرمان|لیک بر محرم هویدا و عیان}}
{{ب|یا الهی سکرت ابصارنا|فاعف عنا اثقلت اوزارنا}}
{{ب|یا خفیا قد ملات الخافقین|قد علوت فوق نور المشرقین}}
{{ب|انت سر کاشف اسرارنا|انت فجر مفجر انهارنا}}
{{ب|یا خفی الذات محسوس العطا|انت کالماء و نحن کالرحا}}
{{ب|انت کالریح و نحن کالغبار|تختفی الریح و غبراها جهار}}
{{ب|تو بهاری ما چو باغ سبز خوش|او نهان و آشکارا بخششش}}
{{ب|تو چو جانی ما مثال دست و پا|قبض و بسط دست از جان شد روا}}
{{ب|تو چو عقلی ما مثال این زبان|این زبان از عقل دارد این بیان}}
{{ب|تو مثال شادی و ما خنده‌ایم|که نتیجه‌ی شادی فرخنده‌ایم}}
{{ب|جنبش ما هر دمی خود اشهدست|که گواه ذوالجلال سرمدست}}
{{ب|گردش سنگ آسیا در اضطراب|اشهد آمد بر وجود جوی آب}}
{{ب|ای برون از وهم و قال و قیل من|خاک بر فرق من و تمثیل من}}
{{ب|بنده نشکیبد ز تصویر خوشت|هر دمت گوید که جانم مفرشت}}
{{ب|هم‌چو آن چوپان که می‌گفت ای خدا|پیش چوپان و محب خود بیا}}
{{ب|تا شپش جویم من از پیراهنت|چارقت دوزم ببوسم دامنت}}
{{ب|کس نبودش در هوا و عشق جفت|لیک قاصر بود از تسبیح و گفت}}
{{ب|عشق او خرگاه بر گردون زده|جان سگ خرگاه آن چوپان شده}}
{{ب|چونک بحر عشق یزدان جوش زد|بر دل او زد ترا بر گوش زد}}
{{پایان شعر}}