نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/پرسیدن موسی از حق سر غلبه‌ی ظالمان را

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر دوم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(پرسیدن موسی از حق سر غلبه‌ی ظالمان را)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|گفت موسی ای کریم کارساز|ای که یکدم ذکر تو عمر دراز}}
{{ب|نقش کژمژ دیدم اندر آب و گل|چون ملایک اعتراضی کرد دل}}
{{ب|که چه مقصودست نقشی ساختن|واندرو تخم فساد انداختن}}
{{ب|آتش ظلم و فساد افروختن|مسجد و سجده‌کنان را سوختن}}
{{ب|مایه‌ی خونابه و زردآبه را|جوش دادن از برای لابه را}}
{{ب|من یقین دانم که عین حکمتست|لیک مقصودم عیان و ریتست}}
{{ب|آن یقین می‌گویدم خاموش کن|حرص ریت گویدم نه جوش کن}}
{{ب|مر ملایک را نمودی سر خویش|کین چنین نوشی همی ارزد به نیش}}
{{ب|عرضه کردی نور آدم را عیان|بر ملایک گشت مشکلها بیان}}
{{ب|حشر تو گوید که سر مرگ چیست|میوه‌ها گویند سر برگ چیست}}
{{ب|سر خون و نطفه‌ی حسن آدمیست|سابق هر بیشیی آخر کمیست}}
{{ب|لوح را اول بشوید بی وقوف|آنگهی بر وی نویسد او حروف}}
{{ب|خون کند دل را و اشک مستهان|بر نویسد بر وی اسرار آنگهان}}
{{ب|وقت شستن لوح را باید شناخت|که مر آن را دفتری خواهند ساخت}}
{{ب|چون اساس خانه‌ای می‌افکنند|اولین بنیاد را بر می‌کنند}}
{{ب|گل بر آرند اول از قعر زمین|تا بخر بر کشی ماء معین}}
{{ب|از حجامت کودکان گریند زار|که نمی‌دانند ایشان سر کار}}
{{ب|مرد خود زر می‌دهد حجام را|می‌نوازد نیش خون آشام را}}
{{ب|مدود حمال زی بار گران|می‌رباید بار را از دیگران}}
{{ب|جنگ حمالان برای بار بین|این چنین است اجتهاد کاربین}}
{{ب|چون گرانیها اساس راحتست|تلخها هم پیشوای نعمتست}}
{{ب|حفت الجنه بمکروهاتنا|حفت النیران من شهواتنا}}
{{ب|تخم مایه‌ی آتشت شاخ ترست|سوخته‌ی آتش قرین کوثرست}}
{{ب|هر که در زندان قرین محنتیست|آن جزای لقمه‌ای و شهوتیست}}
{{ب|هر که در قصری قرین دولتیست|آن جزای کارزار و محنتیست}}
{{ب|هر که را دیدی بزر و سیم فرد|دانک اندر کسب کردن صبر کرد}}
{{ب|بی سبب بیند چو دیده شد گذار|تو که در حسی سبب را گوش دار}}
{{ب|آنک بیرون از طبایع جان اوست|منصب خرق سببها آن اوست}}
{{ب|بی سبب بیند نه از آب و گیا|چشم چشمه‌ی معجزات انبیا}}
{{ب|این سبب همچون طبیب است و علیل|این سبب همچون چراغست و فتیل}}
{{ب|شب چراغت را فتیل نو بتاب|پاک دان زینها چراغ آفتاب}}
{{ب|رو تو کهگل ساز بهر سقف خان|سقف گردون را ز کهگل پاک دان}}
{{ب|اه که چون دلدار ما غمسوز شد|خلوت شب در گذشت و روز شد}}
{{ب|جز بشب جلوه نباشد ماه را|جز بدرد دل مجو دلخواه را}}
{{ب|ترک عیسی کرده خر پروده‌ای|لاجرم چون خر برون پرده‌ای}}
{{ب|طالع عیسیست علم و معرفت|طالع خر نیست ای تو خر صفت}}
{{ب|ناله‌ی خر بشنوی رحم آیدت|پس ندانی خر خری فرمایدت}}
{{ب|رحم بر عیسی کن و بر خر مکن|طبع را بر عقل خود سرور مکن}}
{{ب|طبع را هل تا بگرید زار زار|تو ازو بستان و وام جان گزار}}
{{ب|سالها خر بنده بودی بس بود|زانک خربنده ز خر واپس بود}}
{{ب|ز اخروهن مرادش نفس تست|کو بخر باید و عقلت نخست}}
{{ب|هم‌مزاج خر شدست این عقل پست|فکرش این که چون علف آرم به دست}}
{{ب|آن خر عیسی مزاج دل گرفت|در مقام عاقلان منزل گرفت}}
{{ب|زانک غالب عقل بود و خر ضعیف|از سوار زفت گردد خر نحیف}}
{{ب|وز ضعیفی عقل تو ای خربها|این خر پژمرده گشتست اژدها}}
{{ب|گر ز عیسی گشته‌ای رنجوردل|هم ازو صحت رسد او را مهل}}
{{ب|چونی ای عیسی عیسی‌دم ز رنج|که نبود اندر جهان بی مار گنج}}
{{ب|چونی ای عیسی ز دیدار جهود|چونی ای یوسف ز مکار و حسود}}
{{ب|تو شب و روز از پی این قوم غمر|چون شب و روزی مددبخشای عمر}}
{{ب|چونی از صفراییان بی‌هنر|چه هنر زاید ز صفرا درد سر}}
{{ب|تو همان کن که کند خورشید شرق|ما نفاق و حیله و دزدی و زرق}}
{{ب|تو عسل ما سرکه در دنیا و دین|دفع این صفرا بود سرکنگبین}}
{{ب|سرکه افزودیم ما قوم زحیر|تو عسل بفزا کرم را وا مگیر}}
{{ب|این سزید از ما چنان آمد ز ما|ریگ اندر چشم چه فزاید عمی}}
{{ب|آن سزد از تو ایا کحل عزیز|که بیابد از تو هر ناچیز چیز}}
{{ب|ز آتش این ظالمانت دل کباب|از تو جمله اهد قومی بد خطاب}}
{{ب|کان عودی در تو گر آتش زنند|این جهان از عطر و ریحان آگنند}}
{{ب|تو نه آن عودی کز آتش کم شود|تو نه آن روحی که اسیر غم شود}}
{{ب|عود سوزد کان عود از سوز دور|باد کی حمله برد بر اصل نور}}
{{ب|ای ز تو مر آسمانها را صفا|ای جفای تو نکوتر از وفا}}
{{ب|زانک از عاقل جفایی گر رود|از وفای جاهلان آن به بود}}
{{ب|گفت پیغامبر عداوت از خرد|بهتر از مهری که از جاهل رسد}}
{{پایان شعر}}