نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/وسوسه‌ای کی پادشاه‌زاده را پیدا شد

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر ششم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(وسوسه‌ای کی پادشاه‌زاده را پیدا شد از سبب استغنایی و کشفی کی از شاه دل او را حاصل شده بود و قصد ناشکری و سرکشی می‌کرد شاه را از راه الهام و سر شاه را خبر شد دلش درد کرد روح او را زخمی زد چنانک صورت شاه را خبر نبود الی آخره)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|چون مسلم گشت بی‌بیع و شری|از درون شاه در جانش جری}}
{{ب|قوت می‌خوردی ز نور جان شاه|ماه جانش هم‌چو از خورشید ماه}}
{{ب|راتبه‌ی جانی ز شاه بی‌ندید|دم به دم در جان مستش می‌رسید}}
{{ب|آن نه که ترسا و مشرک می‌خورند|زان غذایی که ملایک می‌خورند}}
{{ب|اندرون خویش استغنا بدید|گشت طغیانی ز استغنا پدید}}
{{ب|که نه من هم شاه و هم شه‌زاده‌ام|چون عنان خود بدین شه داده‌ام}}
{{ب|چون مرا ماهی بر آمد با لمع|من چرا باشم غباری را تبع}}
{{ب|آب در جوی منست و وقت ناز|ناز غیر از چه کشم من بی‌نیاز}}
{{ب|سر چرا بندم چو درد سر نماند|وقت روی زرد و چشم تر نماند}}
{{ب|چون شکرلب گشته‌ام عارض قمر|باز باید کرد دکان دگر}}
{{ب|زین منی چون نفس زاییدن گرفت|صد هزاران ژاژ خاییدن گرفت}}
{{ب|صد بیابان زان سوی حرص و حسد|تا بدان‌جا چشم بد هم می‌رسد}}
{{ب|بحر شه که مرجع هر آب اوست|چون نداند آنچ اندر سیل و جوست}}
{{ب|شاه را دل درد کرد از فکر او|ناسپاسی عطای بکر او}}
{{ب|گفت آخر ای خس واهی‌ادب|این سزای داد من بود ای عجب}}
{{ب|من چه کردم با تو زین گنج نفیس|تو چه کردی با من از خوی خسیس}}
{{ب|من ترا ماهی نهادم در کنار|که غروبش نیست تا روز شمار}}
{{ب|در جزای آن عطای نور پاک|تو زدی در دیده‌ی من خار و خاک}}
{{ب|من ترا بر چرخ گشته نردبان|تو شده در حرب من تیر و کمان}}
{{ب|درد غیرت آمد اندر شه پدید|عکس درد شاه اندر وی رسید}}
{{ب|مرغ دولت در عتابش بر طپید|پرده‌ی آن گوشه گشته بر درید}}
{{ب|چون درون خود بدید آن خوش‌پسر|از سیه‌کاری خود گرد و اثر}}
{{ب|از وظیفه‌ی لطف و نعمت کم شده|خانه‌ی شادی او پر غم شده}}
{{ب|با خود آمد او ز مستی عقار|زان گنه گشته سرش خانه‌ی خمار}}
{{ب|خورده گندم حله زو بیرون شده|خلد بر وی بادیه و هامون شده}}
{{ب|دید کان شربت ورا بیمار کرد|زهر آن ما و منیها کار کرد}}
{{ب|جان چون طاوس در گل‌زار ناز|هم‌چو چغدی شد به ویرانه‌ی مجاز}}
{{ب|هم‌چو آدم دور ماند او از بهشت|در زمین می‌راند گاوی بهر کشت}}
{{ب|اشک می‌راند او کای هندوی زاو|شیر را کردی اسیر دم گاو}}
{{ب|کردی ای نفس بد بارد نفس|بی‌حفاظی با شه فریادرس}}
{{ب|دام بگزیدی ز حرص گندمی|بر تو شد هر گندم او کزدمی}}
{{ب|در سرت آمد هوای ما و من|قید بین بر پای خود پنجاه من}}
{{ب|نوحه می‌کرد این نمط بر جان خویش|که چرا گشتم ضد سلطان خویش}}
{{ب|آمد او با خویش و استغفار کرد|با انابت چیز دیگر یار کرد}}
{{ب|درد کان از وحشت ایمان بود|رحم کن کان درد بی‌درمان بود}}
{{ب|مر بشر را خود مبا جامه‌ی درست|چون رهید از صبر در حین صدر جست}}
{{ب|مر بشر را پنجه و ناخن مباد|که نه دین اندیشد آنگه نه سداد}}
{{ب|آدمی اندر بلا کشته بهست|نفس کافر نعمتست و گمرهست}}
{{پایان شعر}}