نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/هفت مرد شدن آن هفت درخت

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر سوم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(هفت مرد شدن آن هفت درخت)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|بعد دیری گشت آنها هفت مرد|جمله در قعده پی یزدان فرد}}
{{ب|چشم می‌مالم که آن هفت ارسلان|تا کیانند و چه دارند از جهان}}
{{ب|چون به نزدیکی رسیدم من ز راه|کردم ایشان را سلام از انتباه}}
{{ب|قوم گفتندم جواب آن سلام|ای دقوقی مفخر و تاج کرام}}
{{ب|گفتم آخر چون مرا بشناختند|پیش ازین بر من نظر ننداختند}}
{{ب|از ضمیر من بدانستند زود|یکدگر را بنگریدند از فرود}}
{{ب|پاسخم دادند خندان کای عزیز|این بپوشیدست اکنون بر تو نیز}}
{{ب|بر دلی کو در تحیر با خداست|کی شود پوشیده راز چپ و راست}}
{{ب|گفتم ار سوی حقایق بشکفند|چون ز اسم حرف رسمی واقفند}}
{{ب|گفت اگر اسمی شود غیب از ولی|آن ز استغراق دان نه از جاهلی}}
{{ب|بعد از آن گفتند ما را آرزوست|اقتدا کردن به تو ای پاک دوست}}
{{ب|گفتم آری لیک یک ساعت که من|مشکلاتی دارم از دور زمن}}
{{ب|تا شود آن حل به صحبتهای پاک|که به صحبت روید انگوری ز خاک}}
{{ب|دانه‌ی پرمغز با خاک دژم|خلوتی و صحبتی کرد از کرم}}
{{ب|خویشتن در خاک کلی محو کرد|تا نماندش رنگ و بو و سرخ و زرد}}
{{ب|از پس آن محو قبض او نماند|پرگشاد و بسط شد مرکب براند}}
{{ب|پیش اصل خویش چون بی‌خویش شد|رفت صورت جلوه‌ی معنیش شد}}
{{ب|سر چنین کردند هین فرمان تراست|تف دل از سر چنین کردن بخاست}}
{{ب|ساعتی با آن گروه مجتبی|چون مراقب گشتم و از خود جدا}}
{{ب|هم در آن ساعت ز ساعت رست جان|زانک ساعت پیر گرداند جوان}}
{{ب|جمله تلوینها ز ساعت خاستست|رست از تلوین که از ساعت برست}}
{{ب|چون ز ساعت ساعتی بیرون شوی|چون نماند محرم بی‌چون شوی}}
{{ب|ساعت از بی‌ساعتی آگاه نیست|زانکش آن سو جز تحیر راه نیست}}
{{ب|هر نفر را بر طویله خاص او|بسته‌اند اندر جهان جست و جو}}
{{ب|منتصب بر هر طویله رایضی|جز بدستوری نیاید رافضی}}
{{ب|از هوس گر از طویله بسکلد|در طویله دیگران سر در کند}}
{{ب|در زمان آخرجیان چست خوش|گوشه‌ی افسار او گیرند و کش}}
{{ب|حافظان را گر نبینی ای عیار|اختیارت را ببین بی اختیار}}
{{ب|اختیاری می‌کنی و دست و پا|بر گشادستت چرا حسبی چرا}}
{{ب|روی در انکار حافظ برده‌ای|نام تهدیدات نفسش کرده‌ای}}
{{پایان شعر}}