نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/نواختن مصطفی علیه‌السلام آن عرب مهمان را

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر پنجم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(نواختن مصطفی علیه‌السلام آن عرب مهمان را و تسکین دادن او را از اضطراب و گریه و نوحه کی بر خود می‌کرد در خجالت و ندامت و آتش نومیدی)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|این سخن پایان ندارد آن عرب|ماند از الطاف آن شه در عجب}}
{{ب|خواست دیوانه شدن عقلش رمید|دست عقل مصطفی بازش کشید}}
{{ب|گفت این سو آ بیامد آنچنان|که کسی برخیزد از خواب گران}}
{{ب|گفت این سو آ مکن هین با خود آ|که ازین سو هست با تو کارها}}
{{ب|آب بر رو زد در آمد در سخن|کای شهید حق شهادت عرضه کن}}
{{ب|تا گواهی بدهم و بیرون شوم|سیرم از هستی در آن هامون شوم}}
{{ب|ما درین دهلیز قاضی قضا|بهر دعوی الستیم و بلی}}
{{ب|که بلی گفتیم و آن را ز امتحان|فعل و قول ما شهودست و بیان}}
{{ب|از چه در دهلیز قاضی ای گواه|حبس باشی ده شهادت از پگاه}}
{{ب|زان بخواندندت بدین‌جا تا که تو|آن گواهی بدهی و ناری عتو}}
{{ب|از لجاج خویشتن بنشسته‌ای|اندرین تنگی کف و لب بسته‌ای}}
{{ب|تا بندهی آن گواهی ای شهید|تو ازین دهلیز کی خواهی رهید}}
{{ب|یک زمان کارست بگزار و بتاز|کار کوته را مکن بر خود دراز}}
{{ب|خواه در صد سال خواهی یک زمان|این امانت واگزار و وا رهان}}
{{پایان شعر}}