نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/مجرم دانستن ایاز خود را درین شفاعت‌گری

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر پنجم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(مجرم دانستن ایاز خود را درین شفاعت‌گری و عذر این جرم خواستن و در آن عذرگویی خود را مجرم دانستن و این شکستگی از شناخت و عظمت شاه خیزد کی انا اعلمکم بالله و اخشیکم لله و قال الله تعالی انما یخشی الله من عباده العلما)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|من کی آرم رحم خلم آلود را|ره نمایم حلم علم‌اندود را}}
{{ب|صد هزاران صفع را ارزانیم|گر زبون صفعها گردانیم}}
{{ب|من چه گویم پیشت اعلامت کنم|یا که وا یادت دهم شرط کرم}}
{{ب|آنچ معلوم تو نبود چیست آن|وآنچ یادت نیست کو اندر جهان}}
{{ب|ای تو پاک از جهل و علمت پاک از آن|که فراموشی کند بر وی نهان}}
{{ب|هیچ کس را تو کسی انگاشتی|هم‌چو خورشیدش به نور افراشتی}}
{{ب|چون کسم کردی اگر لابه کنم|مستمع شو لابه‌ام را از کرم}}
{{ب|زانک از نقشم چو بیرون برده‌ای|آن شفاعت هم تو خود را کرده‌ای}}
{{ب|چون ز رخت من تهی گشت این وطن|تر و خشک خانه نبود آن من}}
{{ب|هم دعا از من روان کردی چو آب|هم نباتش بخش و دارش مستجاب}}
{{ب|هم تو بودی اول آرنده‌ی دعا|هم تو باش آخر اجابت را رجا}}
{{ب|تا زنم من لاف کان شاه جهان|بهر بنده عفو کرد از مجرمان}}
{{ب|درد بودم سر به سر من خودپسند|کرد شاهم داروی هر دردمند}}
{{ب|دوزخی بودم پر از شور و شری|کرد دست فضل اویم کوثری}}
{{ب|هر که را سوزید دوزخ در قود|من برویانم دگر بار از جسد}}
{{ب|کار کوثر چیست که هر سوخته|گردد از وی نابت و اندوخته}}
{{ب|قطره قطره او منادی کرم|کانچ دوزخ سوخت من باز آورم}}
{{ب|هست دوزخ هم‌چو سرمای خزان|هست کوثر چون بهار ای گلستان}}
{{ب|هست دوزخ هم‌چو مرگ و خاک گور|هست کوثر بر مثال نفخ صور}}
{{ب|ای ز دوزخ سوخته اجسامتان|سوی کوثر می‌کشد اکرامتان}}
{{ب|چون خلقت الخلق کی یربح علی|لطف تو فرمود ای قیوم حی}}
{{ب|لالان اربح علیهم جود تست|که شود زو جمله ناقصها درست}}
{{ب|عفو کن زین بندگان تن‌پرست|عفو از دریای عفو اولیترست}}
{{ب|عفو خلقان هم‌چو جو و هم‌چو سیل|هم بدان دریای خود تازند خیل}}
{{ب|عفوها هر شب ازین دل‌پاره‌ها|چون کبوتر سوی تو آید شها}}
{{ب|بازشان وقت سحر پران کنی|تا به شب محبوس این ابدان کنی}}
{{ب|پر زنان بار دگر در وقت شام|می‌پرند از عشق آن ایوان و بام}}
{{ب|تا که از تن تار وصلت بسکلند|پیش تو آیند کز تو مقبلند}}
{{ب|پر زنان آمن ز رجع سرنگون|در هوا که انا الیه راجعون}}
{{ب|بانگ می‌آید تعالوا زان کرم|بعد از آن رجعت نماند از حرص و غم}}
{{ب|بس غریبیها کشیدیت از جهان|قدر من دانسته باشید ای مهان}}
{{ب|زیر سایه‌ی این درختم مست ناز|هین بیندازید پاها را دراز}}
{{ب|پایهای پر عنا از راه دین|بر کنار و دست حوران خالدین}}
{{ب|حوریان گشته مغمز مهربان|کز سفر باز آمدند این صوفیان}}
{{ب|صوفیان صافیان چون نور خور|مدتی افتاده بر خاک و قذر}}
{{ب|بی‌اثر پاک از قذر باز آمدند|هم‌چو نور خور سوی قرص بلند}}
{{ب|این گروه مجرمان هم ای مجید|جمله سرهاشان به دیواری رسید}}
{{ب|بر خطا و جرم خود واقف شدند|گرچه مات کعبتین شه بدند}}
{{ب|رو به تو کردند اکنون اه‌کنان|ای که لطفت مجرمان را ره‌کنان}}
{{ب|راه ده آلودگان را العجل|در فرات عفو و عین مغتسل}}
{{ب|تا که غسل آرند زان جرم دراز|در صف پاکان روند اندر نماز}}
{{ب|اندر آن صفها ز اندازه برون|غرقگان نور نحن الصافون}}
{{ب|چون سخن در وصف این حالت رسید|هم قلم بشکست و هم کاغذ درید}}
{{ب|بحر را پیمود هیچ اسکره‌ای|شیر را برداشت هرگز بره‌ای}}
{{ب|گر حجابستت برون رو ز احتجاب|تا ببینی پادشاهی عجاب}}
{{ب|گرچه بشکستند حامت قوم مست|آنک مست از تو بود عذریش هست}}
{{ب|مستی ایشان به اقبال و به مال|نه ز باده‌ی تست ای شیرین فعال}}
{{ب|ای شهنشه مست تخصیص توند|عفو کن از مست خود ای عفومند}}
{{ب|لذت تخصیص تو وقت خطاب|آن کند که ناید از صد خم شراب}}
{{ب|چونک مستم کرده‌ای حدم مزن|شرع مستان را نبیند حد زدن}}
{{ب|چون شوم هشیار آنگاهم بزن|که نخواهم گشت خود هشیار من}}
{{ب|هرکه از جام تو خورد ای ذوالمنن|تا ابد رست از هش و از حد زدن}}
{{ب|خالدین فی فناء سکرهم|من تفانی فی هواکم لم یقم}}
{{ب|فضل تو گوید دل ما را که رو|ای شده در دوغ عشق ما گرو}}
{{ب|چون مگس در دوغ ما افتاده‌ای|تو نه‌ای مست ای مگس تو باده‌ای}}
{{ب|کرگسان مست از تو گردند ای مگس|چونک بر بحر عسل رانی فرس}}
{{ب|کوهها چون ذره‌ها سرمست تو|نقطه و پرگار و خط در دست تو}}
{{ب|فتنه که لرزند ازو لرزان تست|هر گران‌قیمت گهر ارزان تست}}
{{ب|گر خدا دادی مرا پانصد دهان|گفتمی شرح تو ای جان و جهان}}
{{ب|یک دهان دارم من آن هم منکسر|در خجالت از تو ای دانای سر}}
{{ب|منکسرتر خود نباشم از عدم|کز دهانش آمدستند این امم}}
{{ب|صد هزار آثار غیبی منتظر|کز عدم بیرون جهد با لطف و بر}}
{{ب|از تقاضای تو می‌گردد سرم|ای ببرده من به پیش آن کرم}}
{{ب|رغبت ما از تقاضای توست|جذبه‌ی حقست هر جا ره‌روست}}
{{ب|خاک بی‌بادی به بالا بر جهد|کشتی بی‌بحر پا در ره نهد}}
{{ب|پیش آب زندگانی کس نمرد|پیش آبت آب حیوانست درد}}
{{ب|آب حیوان قبله‌ی جان دوستان|ز آب باشد سبز و خندان بوستان}}
{{ب|مرگ آشامان ز عشقش زنده‌اند|دل ز جان و آب جان بر کنده‌اند}}
{{ب|آب عشق تو چو ما را دست داد|آب حیوان شد به پیش ما کساد}}
{{ب|ز آب حیوان هست هر جان را نوی|لیک آب آب حیوانی توی}}
{{ب|هر دمی مرگی و حشری دادیم|تا بدیدم دست برد آن کرم}}
{{ب|هم‌چو خفتن گشت این مردن مرا|ز اعتماد بعث کردن ای خدا}}
{{ب|هفت دریا هر دم ار گردد سراب|گوش گیری آوریش ای آب آب}}
{{ب|عقل لرزان از اجل وان عشق شوخ|سنگ کی ترسد ز باران چون کلوخ}}
{{ب|از صحاف مثنوی این پنجمست|بر بروج چرخ جان چون انجمست}}
{{ب|ره نیابد از ستاره هر حواس|جز که کشتیبان استاره‌شناس}}
{{ب|جز نظاره نیست قسم دیگران|از سعودش غافلند و از قران}}
{{ب|آشنایی گیر شبها تا به روز|با چنین استارهای دیوسوز}}
{{ب|هر یکی در دفع دیو بدگمان|هست نفط‌انداز قلعه‌ی آسمان}}
{{ب|اختر ار با دیو هم‌چون عقربست|مشتری را او ولی الاقربست}}
{{ب|قوس اگر از تیر دوزد دیو را|دلو پر آبست زرع و میو را}}
{{ب|حوت اگرچه کشتی غی بشکند|دوست را چون ثور کشتی می‌کند}}
{{ب|شمس اگر شب را بدرد چون اسد|لعل را زو خلعت اطلس رسد}}
{{ب|هر وجودی کز عدم بنمود سر|بر یکی زهرست و بر دیگر شکر}}
{{ب|دوست شو وز خوی ناخوش شو بری|تا ز خمره‌ی زهر هم شکر خوری}}
{{ب|زان نشد فاروق را زهری گزند|که بد آن تریاق فاروقیش قند}}
{{پایان شعر}}