نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/قصه‌ی آن شخص کی دعوی پیغامبری می‌کرد گفتندش

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر پنجم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(قصه‌ی آن شخص کی دعوی پیغامبری می‌کرد گفتندش چه خورده‌ای کی گیج شده‌ای و یاوه می‌گویی گفت اگر چیزی یافتمی کی خوردمی نه گیج شدمی و نه یاوه گفتمی کی هر سخن نیک کی با غیر اهلش گویند یاوه گفته باشند اگر چه در آن یاوه گفتن مامورند)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|آن یکی می‌گفت من پیغامبرم|از همه پیغامبران فاضلترم}}
{{ب|گردنش بستند و بردندش به شاه|کین همی گوید رسولم از اله}}
{{ب|خلق بر وی جمع چون مور و ملخ|که چه مکرست و چه تزویر و چه فخ}}
{{ب|گر رسول آنست که آید از عدم|ما همه پیغامبریم و محتشم}}
{{ب|ما از آنجا آمدیم اینجا غریب|تو چرا مخصوص باشی ای ادیب}}
{{ب|نه شما چون طفل خفته آمدیت|بی‌خبر از راه وز منزل بدیت}}
{{ب|از منازل خفته بگذشتید و مست|بی‌خبر از راه و از بالا و پست}}
{{ب|ما به بیداری روان گشتیم و خوش|از ورای پنج و شش تا پنج و شش}}
{{ب|دیده منزلها ز اصل و از اساس|چون قلاووز آن خبیر و ره‌شناس}}
{{ب|شاه را گفتند اشکنجه‌ش بکن|تا نگوید جنس او هیچ این سخن}}
{{ب|شاه دیدش بس نزار و بس ضعیف|که به یک سیلی بمیرد آن نحیف}}
{{ب|کی توان او را فشردن یا زدن|که چو شیشه گشته است او را بدن}}
{{ب|لیک با او گویم از راه خوشی|که چرا داری تو لاف سر کشی}}
{{ب|که درشتی ناید اینجا هیچ کار|هم به نرمی سر کند از غار مار}}
{{ب|مردمان را دور کرد از گرد وی|شه لطیفی بود و نرمی ورد وی}}
{{ب|پس نشاندش باز پرسیدش ز جا|که کجا داری معاش و ملتجی}}
{{ب|گفت ای شه هستم از دار السلام|آمده از ره درین دار الملام}}
{{ب|نه مرا خانه‌ست و نه یک همنشین|خانه کی کردست ماهی در زمین}}
{{ب|باز شه از روی لاغش گفت باز|که چه خوردی و چه داری چاشت‌ساز}}
{{ب|اشتهی داری چه خوردی بامداد|که چنین سرمستی و پر لاف و باد}}
{{ب|گفت اگر نانم بدی خشک و طری|کی کنیمی دعوی پیغامبری}}
{{ب|دعوی پیغامبری با این گروه|هم‌چنان باشد که دل جستن ز کوه}}
{{ب|کس ز کوه و سنگ عقل و دل نجست|فهم و ضبط نکته‌ی مشکل نجست}}
{{ب|هر چه گویی باز گوید که همان|می‌کند افسوس چون مستهزیان}}
{{ب|از کجا این قوم و پیغام از کجا|از جمادی جان کرا باشد رجا}}
{{ب|گر تو پیغام زنی آری و زر|پیش تو بنهند جمله سیم و سر}}
{{ب|که فلان جا شاهدی می‌خواندت|عاشق آمد بر تو او می‌داندت}}
{{ب|ور تو پیغام خدا آری چو شهد|که بیا سوی خدا ای نیک‌عهد}}
{{ب|از جهان مرگ سوی برگ رو|چون بقا ممکن بود فانی مشو}}
{{ب|قصد خون تو کنند و قصد سر|نه از برای حمیت دین و هنر}}
{{پایان شعر}}