نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/فروختن صوفیان بهیمه‌ی مسافر را جهت سماع

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر دوم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(فروختن صوفیان بهیمه‌ی مسافر را جهت سماع)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|صوفیی در خانقاه از ره رسید|مرکب خود برد و در آخر کشید}}
{{ب|آبکش داد و علف از دست خویش|نه چنان صوفی که ما گفتیم پیش}}
{{ب|احتیاطش کرد از سهو و خباط|چون قضا آید چه سودست احتیاط}}
{{ب|صوفیان تقصیر بودند و فقیر|کاد فقر ان یعی کفرا یبیر}}
{{ب|ای توانگر که تو سیری هین مخند|بر کژی آن فقیر دردمند}}
{{ب|از سر تقصیر آن صوفی رمه|خرفروشی در گرفتند آن همه}}
{{ب|کز ضرورت هست مرداری مباح|بس فسادی کز ضرورت شد صلاح}}
{{ب|هم در آن دم آن خرک بفروختند|لوت آوردند و شمع افروختند}}
{{ب|ولوله افتاد اندر خانقه|کامشبان لوت و سماعست و شره}}
{{ب|چند ازین صبر و ازین سه روزه چند|چند ازین زنبیل و این دریوزه چند}}
{{ب|ما هم از خلقیم و جان داریم ما|دولت امشب میهمان داریم ما}}
{{ب|تخم باطل را از آن می‌کاشتند|کانک آن جان نیست جان پنداشتند}}
{{ب|وان مسافر نیز از راه دراز|خسته بود و دید آن اقبال و ناز}}
{{ب|صوفیانش یک بیک بنواختند|نرد خدمتهای خوش می‌باختند}}
{{ب|گفت چون می‌دید میلانش بوی|گر طرب امشب نخواهم کرد کی}}
{{ب|لوت خوردند و سماع آغاز کرد|خانقه تا سقف شد پر دود و گرد}}
{{ب|دود مطبخ گرد آن پا کوفتن|ز اشتیاق و وجد جان آشوفتن}}
{{ب|گاه دست‌افشان قدم می‌کوفتند|گه به سجده صفه را می‌روفتند}}
{{ب|دیر یابد صوفی آز از روزگار|زان سبب صوفی بود بسیارخوار}}
{{ب|جز مگر آن صوفیی کز نور حق|سیر خورد او فارغست از ننگ دق}}
{{ب|از هزاران اندکی زین صوفیند|باقیان در دولت او می‌زیند}}
{{ب|چون سماع آمد ز اول تا کران|مطرب آغازید یک ضرب گران}}
{{ب|خر برفت و خر برفت آغاز کرد|زین حراره جمله را انباز کرد}}
{{ب|زین حراره پای‌کوبان تا سحر|کف‌زنان خر رفت و خر رفت ای پسر}}
{{ب|از ره تقلید آن صوفی همین|خر برفت آغاز کرد اندر حنین}}
{{ب|چون گذشت آن نوش و جوش و آن سماع|روز گشت و جمله گفتند الوداع}}
{{ب|خانقه خالی شد و صوفی بماند|گرد از رخت آن مسافر می‌فشاند}}
{{ب|رخت از حجره برون آورد او|تا بخر بر بندد آن همراه‌جو}}
{{ب|تا رسد در همرهان او می‌شتافت|رفت در آخر خر خود را نیافت}}
{{ب|گفت آن خادم ببش برده است|زانک خر دوش آب کمتر خورده است}}
{{ب|خادم آمد گفت صوفی خر کجاست|گفت خادم ریش بین جنگی بخاست}}
{{ب|گفت من خر را به تو بسپرده‌ام|من ترا بر خر موکل کرده‌ام}}
{{ب|از تو خواهم آنچ من دادم به تو|باز ده آنچ فرستادم به تو}}
{{ب|بحث با توجیه کن حجت میار|آنچ من بسپردمت وا پس سپار}}
{{ب|گفت پیغامبر که دستت هر چه برد|بایدش در عاقبت وا پس سپرد}}
{{ب|ور نه‌ای از سرکشی راضی بدین|نک من و تو خانه‌ی قاضی دین}}
{{ب|گفت من مغلوب بودم صوفیان|حمله آوردند و بودم بیم جان}}
{{ب|تو جگربندی میان گربگان|اندر اندازی و جویی زان نشان}}
{{ب|در میان صد گرسنه گرده‌ای|پیش صد سگ گربه‌ی پژمرده‌ای}}
{{ب|گفت گیرم کز تو ظلما بستدند|قاصد خون من مسکین شدند}}
{{ب|تو نیایی و نگویی مر مرا|که خرت را می‌برند ای بی‌نوا}}
{{ب|تا خر از هر که بود من وا خرم|ورنه توزیعی کنند ایشان زرم}}
{{ب|صد تدارک بود چون حاضر بدند|این زمان هر یک به اقلیمی شدند}}
{{ب|من که را گیرم که را قاضی برم|این قضا خود از تو آمد بر سرم}}
{{ب|چون نیایی و نگویی ای غریب|پیش آمد این چنین ظلمی مهیب}}
{{ب|گفت والله آمدم من بارها|تا ترا واقف کنم زین کارها}}
{{ب|تو همی‌گفتی که خر رفت ای پسر|از همه گویندگان با ذوق‌تر}}
{{ب|باز می‌گشتم که او خود واقفست|زین قضا راضیست مردی عارفست}}
{{ب|گفت آن را جمله می‌گفتند خوش|مر مرا هم ذوق آمد گفتنش}}
{{ب|مر مرا تقلیدشان بر باد داد|که دو صد لعنت بر آن تقلید باد}}
{{ب|خاصه تقلید چنین بی‌حاصلان|خشم ابراهیم با بر آفلان}}
{{ب|عکس ذوق آن جماعت می‌زدی|وین دلم زان عکس ذوقی می‌شدی}}
{{ب|عکس چندان باید از یاران خوش|که شوی از بحر بی‌عکس آب‌کش}}
{{ب|عکس کاول زد تو آن تقلید دان|چون پیاپی شد شود تحقیق آن}}
{{ب|تا نشد تحقیق از یاران مبر|از صدف مگسل نگشت آن قطره در}}
{{ب|صاف خواهی چشم و عقل و سمع را|بر دران تو پرده‌های طمع را}}
{{ب|زانک آن تقلید صوفی از طمع|عقل او بر بست از نور و لمع}}
{{ب|طمع لوت و طمع آن ذوق و سماع|مانع آمد عقل او را ز اطلاع}}
{{ب|گر طمع در آینه بر خاستی|در نفاق آن آینه چون ماستی}}
{{ب|گر ترازو را طمع بودی به مال|راست کی گفتی ترازو وصف حال}}
{{ب|هر نبیی گفت با قوم از صفا|من نخواهم مزد پیغام از شما}}
{{ب|من دلیلم حق شما را مشتری|داد حق دلالیم هر دو سری}}
{{ب|چیست مزد کار من دیدار یار|گرچه خود بوبکر بخشد چل هزار}}
{{ب|چل هزار او نباشد مزد من|کی بود شبه شبه در عدن}}
{{ب|یک حکایت گویمت بشنو بهوش|تا بدانی که طمع شد بند گوش}}
{{ب|هر که را باشد طمع الکن شود|با طمع کی چشم و دل روشن شود}}
{{ب|پیش چشم او خیال جاه و زر|همچنان باشد که موی اندر بصر}}
{{ب|جز مگر مستی که از حق پر بود|گرچه بدهی گنجها او حر بود}}
{{ب|هر که از دیدار برخوردار شد|این جهان در چشم او مردار شد}}
{{ب|لیک آن صوفی ز مستی دور بود|لاجرم در حرص او شبکور بود}}
{{ب|صد حکایت بشنود مدهوش حرص|در نیاید نکته‌ای در گوش حرص}}
{{پایان شعر}}