نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/عذر گفتن نظم کننده و مدد خواستن

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر سوم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(عذر گفتن نظم کننده و مدد خواستن)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|ای تقاضاگر درون همچون جنین|چون تقاضا می‌کنی اتمام این}}
{{ب|سهل گردان ره نما توفیق ده|یا تقاضا را بهل بر ما منه}}
{{ب|چون ز مفلس زر تقاضا می‌کنی|زر ببخشش در سر ای شاه غنی}}
{{ب|بی تو نظم و قافیه شام و سحر|زهره کی دارد که آید در نظر}}
{{ب|نظم و تجنیس و قوافی ای علیم|بنده‌ی امر توند از ترس و بیم}}
{{ب|چون مسبح کرده‌ای هر چیز را|ذات بی تمییز و با تمییز را}}
{{ب|هر یکی تسبیح بر نوعی دگر|گوید و از حال آن این بی‌خبر}}
{{ب|آدمی منکر ز تسبیح جماد|و آن جماد اندر عبادت اوستاد}}
{{ب|بلک هفتاد و دو ملت هر یکی|بی‌خبر از یکدگر واندر شکی}}
{{ب|چون دو ناطق را ز حال همدگر|نیست آگه چون بود دیوار و در}}
{{ب|چون من از تسبیح ناطق غافلم|چون بداند سبحه‌ی صامت دلم}}
{{ب|هست سنی را یکی تسبیح خاص|هست جبری را ضد آن در مناص}}
{{ب|سنی از تسبیح جبری بی‌خبر|جبری از تسبیح سنی بی اثر}}
{{ب|این همی‌گوید که آن ضالست و گم|بی‌خبر از حال او وز امر قم}}
{{ب|و آن همی گوید که این را چه خبر|جنگشان افکند یزدان از قدر}}
{{ب|گوهر هر یک هویدا می‌کند|جنس از ناجنس پیدا می‌کند}}
{{ب|قهر را از لطف داند هر کسی|خواه دانا خواه نادان یا خسی}}
{{ب|لیک لطفی قهر در پنهان شده|یا که قهری در دل لطف آمده}}
{{ب|کم کسی داند مگر ربانیی|کش بود در دل محک جانیی}}
{{ب|باقیان زین دو گمانی می‌برند|سوی لانه‌ی خود به یک پر می‌پرند}}
{{پایان شعر}}