نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/رفتن ذوالقرنین به کوه قاف و درخواست کردن

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر چهارم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(رفتن ذوالقرنین به کوه قاف و درخواست کردن کی ای کوه قاف از عظمت صفت حق ما را بگو و گفتن کوه قاف کی صفت عظمت او در گفت نیاید کی پیش آنها ادراکها فدا شود و لابه کردن ذوالقرنین کی از صنایعش کی در خاطر داری و بر تو گفتن آن آسان‌تر بود بگوی)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|رفت ذوالقرنین سوی کوه قاف|دید او را کز زمرد بود صاف}}
{{ب|گرد عالم حلقه گشته او محیط|ماند حیران اندر آن خلق بسیط}}
{{ب|گفت تو کوهی دگرها چیستند|که به پیش عظم تو بازیستند}}
{{ب|گفت رگهای من‌اند آن کوهها|مثل من نبوند در حسن و بها}}
{{ب|من به هر شهری رگی دارم نهان|بر عروقم بسته اطراف جهان}}
{{ب|حق چو خواهد زلزله‌ی شهری مرا|گوید او من بر جهانم عرق را}}
{{ب|پس بجنبانم من آن رگ را بقهر|که بدان رگ متصل گشتست شهر}}
{{ب|چون بگوید بس شود ساکن رگم|ساکنم وز روی فعل اندر تگم}}
{{ب|هم‌چو مرهم ساکن و بس کارکن|چون خرد ساکن وزو جنبان سخن}}
{{ب|نزد آنکس که نداند عقلش این|زلزله هست از بخارات زمین}}
{{پایان شعر}}