نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/رفتن امیر خشم‌آلود برای گوشمال زاهد

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر پنجم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(رفتن امیر خشم‌آلود برای گوشمال زاهد)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|میر چون آتش شد و برجست راست|گفت بنما خانه‌ی زاهد کجاست}}
{{ب|تا بدین گرز گران کوبم سرش|آن سر بی‌دانش مادرغرش}}
{{ب|او چه داند امر معروف از سگی|طالب معروفی است و شهرگی}}
{{ب|تا بدین سالوس خود را جا کند|تا به چیزی خویشتن پیدا کند}}
{{ب|کو ندارد خود هنر الا همان|که تسلس می‌کند با این و آن}}
{{ب|او اگر دیوانه است و فتنه‌کاو|داروی دیوانه باشد کیر گاو}}
{{ب|تا که شیطان از سرش بیرون رود|بی‌لت خربندگان خر چون رود}}
{{ب|میر بیرون جست دبوسی بدست|نیم شب آمد به زاهد نیم‌مست}}
{{ب|خواست کشتن مرد زاهد را ز خشم|مرد زاهد گشت پنهان زیر پشم}}
{{ب|مرد زاهد می‌شنید از میر آن|زیر پشم آن رسن‌تابان نهان}}
{{ب|گفت در رو گفتن زشتی مرد|آینه تاند که رو را سخت کرد}}
{{ب|روی باید آینه‌وار آهنین|تات گوید روی زشت خود ببین}}
{{پایان شعر}}