نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/در بیان آنک حکما گویند آدمی عالم صغریست

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر چهارم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(در بیان آنک حکما گویند آدمی عالم صغریست و حکمای اللهی گویند آدمی عالم کبریست زیرا آن علم حکما بر صورت آدمی مقصور بود و علم این حکما در حقیقت حقیقت آدمی موصول بود)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|پس به صورت عالم اصغر توی|پس به معنی عالم اکبر توی}}
{{ب|ظاهر آن شاخ اصل میوه است|باطنا بهر ثمر شد شاخ هست}}
{{ب|گر نبودی میل و اومید ثمر|کی نشاندی باغبان بیخ شجر}}
{{ب|پس به معنی آن شجر از میوه زاد|گر به صورت از شجر بودش ولاد}}
{{ب|مصطفی زین گفت که آدم و انبیا|خلف من باشند در زیر لوا}}
{{ب|بهر این فرموده است آن ذو فنون|رمز نحن اخرون السابقون}}
{{ب|گر بصورت من ز آدم زاده‌ام|من به معنی جد جد افتاده‌ام}}
{{ب|کز برای من بدش سجده‌ی ملک|وز پی من رفت بر هفتم فلک}}
{{ب|پس ز من زایید در معنی پدر|پس ز میوه زاد در معنی شجر}}
{{ب|اول فکر آخر آمد در عمل|خاصه فکری کو بود وصف ازل}}
{{ب|حاصل اندر یک زمان از آسمان|می‌رود می‌آید ایدر کاروان}}
{{ب|نیست بر این کاروان این ره دراز|کی مفازه زفت آید با مفاز}}
{{ب|دل به کعبه می‌رود در هر زمان|جسم طبع دل بگیرد ز امتنان}}
{{ب|این دراز و کوتهی مر جسم راست|چه دراز و کوته آنجا که خداست}}
{{ب|چون خدا مر جسم را تبدیل کرد|رفتنش بی‌فرسخ و بی‌میل کرد}}
{{ب|صد امیدست این زمان بردار گام|عاشقانه ای فتی خل الکلام}}
{{ب|گرچه پله‌ی چشم بر هم می‌زنی|در سفینه خفته‌ای ره می‌کنی}}
{{پایان شعر}}