نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/دریافتن طبیبان الهی امراض دین و دل را

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر چهارم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(دریافتن طبیبان الهی امراض دین و دل را در سیمای مرید و بیگانه و لحن گفتار او و رنگ چشم او و بی این همه نیز از راه دل کی انهم جواسیس القلوب فجالسوهم بالصدق)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|این طبیبان بدن دانش‌ورند|بر سقام تو ز تو واقف‌ترند}}
{{ب|تا ز قاروره همی‌بینند حال|که ندانی تو از آن رو اعتلال}}
{{ب|هم ز نبض و هم ز رنگ و هم ز دم|بو برند از تو بهر گونه سقم}}
{{ب|پس طبیبان الهی در جهان|چون ندانند از تو بی‌گفت دهان}}
{{ب|هم ز نبضت هم ز چشمت هم ز رنگ|صد سقم بینند در تو بی‌درنگ}}
{{ب|این طبیبان نوآموزند خود|که بدین آیاتشان حاجت بود}}
{{ب|کاملان از دور نامت بشنوند|تا به قعر باد و بودت در دوند}}
{{ب|بلک پیش از زادن تو سالها|دیده باشندت ترا با حالها}}
{{پایان شعر}}