نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/حکایت آن گاو کی تنها در جزیره ایست

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر پنجم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(حکایت آن گاو کی تنها در جزیره ایست بزرگ حق تعالی آن جزیره‌ی بزرگ را پر کند از نبات و ریاحین کی علف گاو باشد تا به شب آن گاو همه را بخورد و فربه شود چون کوه پاره‌ای چون شب شود خوابش نبرد از غصه و خوف کی همه صحرا را چریدم فردا چه خورم تا ازین غصه لاغر شود هم‌چون خلال روز برخیزد همه صحرا را سبزتر و انبوه‌تر بیند از دی باز بخورد و فربه شود باز شبش همان غم بگیرد سالهاست کی او هم‌چنین می‌بیند و اعتماد نمی‌کند)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|یک جزیره‌ی سبز هست اندر جهان|اندرو گاویست تنها خوش‌دهان}}
{{ب|جمله صحرا را چرد او تا به شب|تا شود زفت و عظیم و منتجب}}
{{ب|شب ز اندیشه که فردا چه خورم|گردد او چون تار مو لاغر ز غم}}
{{ب|چون برآید صبح گردد سبز دشت|تا میان رسته قصیل سبز و کشت}}
{{ب|اندر افتد گاو با جوع البقر|تا به شب آن را چرد او سر به سر}}
{{ب|باز زفت و فربه و لمتر شود|آن تنش از پیه و قوت پر شود}}
{{ب|باز شب اندر تب افتد از فزع|تا شود لاغر ز خوف منتجع}}
{{ب|که چه خواهم خورد فردا وقت خور|سالها اینست کار آن بقر}}
{{ب|هیچ نندیشد که چندین سال من|می‌خورم زین سبزه‌زار و زین چمن}}
{{ب|هیچ روزی کم نیامد روزیم|چیست این ترس و غم و دلسوزیم}}
{{ب|باز چون شب می‌شود آن گاو زفت|می‌شود لاغر که آوه رزق رفت}}
{{ب|نفس آن گاوست و آن دشت این جهان|کو همی لاغر شود از خوف نان}}
{{ب|که چه خواهم خورد مستقبل عجب|لوت فردا از کجا سازم طلب}}
{{ب|سالها خوردی و کم نامد ز خور|ترک مستقبل کن و ماضی نگر}}
{{ب|لوت و پوت خورده را هم یاد آر|منگر اندر غابر و کم باش زار}}
{{پایان شعر}}