نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/جزع ناکردن شیخی بر مرگ فرزندان خود

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر سوم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(جزع ناکردن شیخی بر مرگ فرزندان خود)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|بود شیخی رهنمایی پیش ازین|آسمانی شمع بر روی زمین}}
{{ب|چون پیمبر درمیان امتان|در گشای روضه‌ی دار الجنان}}
{{ب|گفت پیغامبر که شیخ رفته پیش|چون نبی باشد میان قوم خویش}}
{{ب|یک صباحی گفتش اهل بیت او|سخت‌دل چونی بگو ای نیک‌خو}}
{{ب|ماز مرگ و هجر فرزندان تو|نوحه می‌داریم با پشت دوتو}}
{{ب|تو نمی‌گریی نمی‌زاری چرا|یا که رحمت نیست در دل ای کیا}}
{{ب|چون ترا رحمی نباشد در درون|پس چه اومیدست‌مان از تو کنون}}
{{ب|ما باومید تویم این پیش‌وا|که بنگذاری توما را در فنا}}
{{ب|چون بیارایند روز حشر تخت|خود شفیع ما توی آن روز سخت}}
{{ب|درچنان روز و شب بی‌زینهار|ما به اکرام تویم اومیدوار}}
{{ب|دست ما و دامن تست آن زمان|که نماند هیچ مجرم را امان}}
{{ب|گفت پیغامبر که روز رستخیز|کی گذارم مجرمان را اشک‌ریز}}
{{ب|من شفیع عاصیان باشم بجان|تا رهانمشان ز اشکنجه‌ی گران}}
{{ب|عاصیان واهل کبایر را بجهد|وا رهانم از عتاب نقض عهد}}
{{ب|صالحان امتم خود فارغ‌اند|از شفاعتهای من روز گزند}}
{{ب|بلک ایشان را شفاعتها بود|گفتشان چون حکم نافذ می‌رود}}
{{ب|هیچ وازر وزر غیری بر نداشت|من نیم وازر خدایم بر فراشت}}
{{ب|آنک بی وزرست شیخست ای جوان|در قبول حق چواندر کف کمان}}
{{ب|شیخ کی بود پیر یعنی مو سپید|معنی این مو بدان ای کژ امید}}
{{ب|هست آن موی سیه هستی او|تا ز هستی‌اش نماند تای مو}}
{{ب|چونک هستی‌اش نماند پیر اوست|گر سیه‌مو باشد او یا خود دوموست}}
{{ب|هست آن موی سیه وصف بشر|نیست آن مو موی ریش و موی سر}}
{{ب|عیسی اندر مهد بر دارد نفیر|که جوان ناگشته ما شیخیم و پیر}}
{{ب|گر رهید از بعض اوصاف بشر|شیخ نبود کهل باشد ای پسر}}
{{ب|چون یکی موی سیه کان وصف ماست|نیست بر وی شیخ و مقبول خداست}}
{{ب|چون بود مویش سپید ار با خودست|او نه پیرست و نه خاص ایزدست}}
{{ب|ور سر مویی ز وصفش باقیست|او نه از عرش است او آفاقیست}}
{{پایان شعر}}