نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/تزییف سخن هامان علیه‌اللعنه

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر چهارم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(تزییف سخن هامان علیه‌اللعنه)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|دوست از دشمن همی نشناخت او|نرد را کورانه کژ می‌باخت او}}
{{ب|دشمن تو جز تو نبود این لعین|بی‌گناهان را مگو دشمن به کین}}
{{ب|پیش تو این حالت بد دولتست|که دوادو اول و آخر لتست}}
{{ب|گر ازین دولت نتازی خز خزان|این بهارت را همی آید خزان}}
{{ب|مشرق و مغرب چو تو بس دیده‌اند|که سر ایشان ز تن ببریده‌اند}}
{{ب|مشرق و مغرب که نبود بر قرار|چون کنند آخر کسی را پایدار}}
{{ب|تو بدان فخر آوری کز ترس و بند|چاپلوست گشت مردم روز چند}}
{{ب|هر کرا مردم سجودی می‌کنند|زهر اندر جان او می‌آکنند}}
{{ب|چونک بر گردد ازو آن ساجدش|داند او کان زهر بود و موبدش}}
{{ب|ای خنک آن را که ذلت نفسه|وای آنک از سرکشی شد چون که او}}
{{ب|این تکبر زهر قاتل دان که هست|از می پر زهر شد آن گیج مست}}
{{ب|چون می پر زهر نوشد مدبری|از طرب یکدم بجنباند سری}}
{{ب|بعد یک‌دم زهر بر جانش فتد|زهر در جانش کند داد و ستد}}
{{ب|گر نذاری زهری‌اش را اعتقاد|کو چه زهر آمد نگر در قوم عاد}}
{{ب|چونک شاهی دست یابد بر شهی|بکشدش یا باز دارد در چهی}}
{{ب|ور بیابد خسته‌ی افتاده را|مرهمش سازد شه و بدهد عطا}}
{{ب|گر نه زهرست آن تکبر پس چرا|کشت شه را بی‌گناه و بی‌خطا}}
{{ب|وین دگر را بی ز خدمت چون نواخت|زین دو جنبش زهر را شاید شناخت}}
{{ب|راه‌زن هرگز گدایی را نزد|گرگ گرگ مرده را هرگز گزد}}
{{ب|خضر کشتی را برای آن شکست|تا تواند کشتی از فجار رست}}
{{ب|چون شکسته می‌رهد اشکسته شو|امن در فقرست اندر فقر رو}}
{{ب|آن کهی کو داشت از کان نقد چند|گشت پاره پاره از زخم کلند}}
{{ب|تیغ بهر اوست کو را گردنیست|سایه که افکندست بر وی زخم نیست}}
{{ب|مهتری نفطست و آتش ای غوی|ای برادر چون بر آذر می‌روی}}
{{ب|هر چه او هموار باشد با زمین|تیرها را کی هدف گردد ببین}}
{{ب|سر بر آرد از زمین آنگاه او|چون هدفها زخم یابد بی رفو}}
{{ب|نردبان خالق این ما و منیست|عاقبت زین نردبان افتادنیست}}
{{ب|هر که بالاتر رود ابله‌ترست|که استخوان او بتر خواهد شکست}}
{{ب|این فروعست و اصولش آن بود|که ترفع شرکت یزدان بود}}
{{ب|چون نمردی و نگشتی زنده زو|یاغیی باشی به شرکت ملک‌جو}}
{{ب|چون بدو زنده شدی آن خود ویست|وحدت محضست آن شرکت کیست}}
{{ب|شرح این در آینه‌ی اعمال جو|که نیابی فهم آن از گفت و گو}}
{{ب|گر بگویم آنچ دارم در درون|بس جگرها گردد اندر حال خون}}
{{ب|بس کنم خود زیرکان را این بس است|بانگ دو کردم اگر در ده کس است}}
{{ب|حاصل آن هامان بدان گفتار بد|این چنین راهی بر آن فرعون زد}}
{{ب|لقمه‌ی دولت رسیده تا دهان|او گلوی او بریده ناگهان}}
{{ب|خرمن فرعون را داد او به باد|هیچ شه را این چنین صاحب مباد}}
{{پایان شعر}}