نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/ترجیح نهادن شیر جهد را بر توکل

{{سرصفحه
 | عنوان = [[دفتر اول مثنوی]]
 | مؤلف = مولوی
 | قسمت =(ترجیح نهادن شیر جهد را بر توکل)
 | قبلی =
 |‌ بعدی =
 | یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|گفت شیر آری ولی رب العباد|نردبانی پیش پای ما نهاد}}
{{ب|پایه پایه رفت باید سوی بام|هست جبری بودن اینجا طمع خام}}
{{ب|پای داری چون کنی خود را تو لنگ|دست داری چون کنی پنهان تو چنگ}}
{{ب|خواجه چون بیلی به دست بنده داد|بی زبان معلوم شد او را مراد}}
{{ب|دست همچون بیل اشارتهای اوست|آخراندیشی عبارتهای اوست}}
{{ب|چون اشارتهاش را بر جان نهی|در وفای آن اشارت جان دهی}}
{{ب|پس اشارتهای اسرارت دهد|بار بر دارد ز تو کارت دهد}}
{{ب|حاملی محمول گرداند ترا|قابلی مقبول گرداند ترا}}
{{ب|قابل امر ویی قایل شوی|وصل جویی بعد از آن واصل شوی}}
{{ب|سعی شکر نعمتش قدرت بود|جبر تو انکار آن نعمت بود}}
{{ب|شکر قدرت قدرتت افزون کند|جبر نعمت از کفت بیرون کند}}
{{ب|جبر تو خفتن بود در ره مخسپ|تا نبینی آن در و درگه مخسپ}}
{{ب|هان مخسپ ای کاهل بی‌اعتبار|جز به زیر آن درخت میوه‌دار}}
{{ب|تا که شاخ افشان کند هر لحظه باد|بر سر خفته بریزد نقل و زاد}}
{{ب|جبر و خفتن درمیان ره‌زنان|مرغ بی‌هنگام کی یابد امان}}
{{ب|ور اشارتهاش را بینی زنی|مرد پنداری و چون بینی زنی}}
{{ب|این قدر عقلی که داری گم شود|سر که عقل از وی بپرد دم شود}}
{{ب|زانک بی‌شکری بود شوم و شنار|می‌برد بی‌شکر را در قعر نار}}
{{ب|گر توکل می‌کنی در کار کن|کشت کن پس تکیه بر جبار کن}}
{{پایان شعر}}