نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/تتمه‌ی نصیحت رسول علیه السلام بیمار را

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر دوم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(تتمه‌ی نصیحت رسول علیه السلام بیمار را)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|گفت پیغامبر مر آن بیمار را|چون عیادت کرد یار زار را}}
{{ب|که مگر نوعی دعایی کرده‌ای|از جهالت زهربایی خورده‌ای}}
{{ب|یاد آور چه دعا می‌گفته‌ای|چون ز مکر نفس می‌آشفته‌ای}}
{{ب|گفت یادم نیست الا همتی|دار با من یادم آید ساعتی}}
{{ب|از حضور نوربخش مصطفی|پیش خاطر آمد او را آن دعا}}
{{ب|تافت زان روزن که از دل تا دلست|روشنی که فرق حق و باطلست}}
{{ب|گفت اینک یادم آمد ای رسول|آن دعا که گفته‌ام من بوالفضول}}
{{ب|چون گرفتار گنه می‌آمدم|غرقه دست اندر حشایش می‌زدم}}
{{ب|از تو تهدید و وعیدی می‌رسید|مجرمان را از عذاب بس شدید}}
{{ب|مضطرب می‌گشتم و چاره نبود|بند محکم بود و قفل ناگشود}}
{{ب|نی مقام صبر و نی راه گریز|نی امید توبه نی جای ستیز}}
{{ب|من چو هاروت و چو ماروت از حزن|آه می‌کردم که ای خلاق من}}
{{ب|از خطر هاروت و ماروت آشکار|چاه بابل را بکردند اختیار}}
{{ب|تا عذاب آخرت اینجا کشند|گربزند و عاقل و ساحروشند}}
{{ب|نیک کردند و بجای خویش بود|سهل‌تر باشد ز آتش رنج دود}}
{{ب|حد ندارد وصف رنج آن جهان|سهل باشد رنج دنیا پیش آن}}
{{ب|ای خنک آن کو جهادی می‌کند|بر بدن زجری و دادی می‌کند}}
{{ب|تا ز رنج آن جهانی وا رهد|بر خود این رنج عبادت می‌نهد}}
{{ب|من همی‌گفتم که یا رب آن عذاب|هم درین عالم بران بر من شتاب}}
{{ب|تا در آن عالم فراغت باشدم|در چنین درخواست حلقه می‌زدم}}
{{ب|این چنین رنجوریی پیدام شد|جان من از رنج بی آرام شد}}
{{ب|مانده‌ام از ذکر و از اوراد خود|بی‌خبر گشتم ز خویش و نیک و بد}}
{{ب|گر نمی‌دیدم کنون من روی تو|ای خجسته وی مبارک بوی تو}}
{{ب|می‌شدم از بند من یکبارگی|کردیم شاهانه این غمخوارگی}}
{{ب|گفت هی هی این دعا دیگر مکن|بر مکن تو خویش را از بیخ و بن}}
{{ب|تو چه طاقت داری ای مور نژند|که نهد بر تو چنان کوه بلند}}
{{ب|گفت توبه کردم ای سلطان که من|از سر جلدی نلافم هیچ فن}}
{{ب|این جهان تیهست و تو موسی و ما|از گنه در تیه مانده مبتلا}}
{{ب|قوم موسی راه می‌پیموده‌اند|آخر اندر گام اول بوده‌اند}}
{{ب|سالها ره می‌رویم و در اخیر|همچنان در منزل اول اسیر}}
{{ب|گر دل موسی ز ما راضی بدی|تیه را راه و کران پیدا شدی}}
{{ب|ور بکل بیزار بودی او ز ما|کی رسیدی خوانمان هیچ از سما}}
{{ب|کی ز سنگی چشمه‌ها جوشان شدی|در بیابان‌مان امان جان شدی}}
{{ب|بل به جای خوان خود آتش آمدی|اندرین منزل لهب بر ما زدی}}
{{ب|چون دو دل شد موسی اندر کار ما|گاه خصم ماست و گاهی یار ما}}
{{ب|خشمش آتش می‌زند در رخت ما|حلم او رد می‌کند تیر بلا}}
{{ب|کی بود که حلم گردد خشم نیز|نیست این نادر ز لطفت ای عزیز}}
{{ب|مدح حاضر وحشتست از بهر این|نام موسی می‌برم قاصد چنین}}
{{ب|ورنه موسی کی روا دارد که من|پیش تو یاد آورم از هیچ تن}}
{{ب|عهد ما بشکست صد بار و هزار|عهد تو چون کوه ثابت بر قرار}}
{{ب|عهد ما کاه و به هر بادی زبون|عهد تو کوه و ز صد که هم فزون}}
{{ب|حق آن قوت که بر تلوین ما|رحمتی کن ای امیر لونها}}
{{ب|خویش را دیدیم و رسوایی خویش|امتحان ما مکن ای شاه بیش}}
{{ب|تا فضیحتهای دیگر را نهان|کرده باشی ای کریم مستعان}}
{{ب|بی‌حدی تو در جمال و در کمال|در کژی ما بی‌حدیم و در ضلال}}
{{ب|بی حدی خویش بگمار ای کریم|بر کژی بی حد مشتی لیم}}
{{ب|هین که از تقطیع ما یک تار ماند|مصر بودیم و یکی دیوار ماند}}
{{ب|البقیه البقیه ای خدیو|تا نگردد شاد کلی جان دیو}}
{{ب|بهر ما نی بهر آن لطف نخست|که تو کردی گمرهان را باز جست}}
{{ب|چون نمودی قدرتت بنمای رحم|ای نهاده رحمها در لحم و شحم}}
{{ب|این دعا گر خشم افزاید ترا|تو دعا تعلیم فرما مهترا}}
{{ب|آنچنان کادم بیفتاد از بهشت|رجعتش دادی که رست از دیو زشت}}
{{ب|دیو کی بود کو ز آدم بگذرد|بر چنین نطعی ازو بازی برد}}
{{ب|در حقیقت نفع آدم شد همه|لعنت حاسد شده آن دمدمه}}
{{ب|بازیی دید و دو صد بازی ندید|پس ستون خانه‌ی خود را برید}}
{{ب|آنشی زد شب بکشت دیگران|باد آتش را بکشت او بران}}
{{ب|چشم‌بندی بود لعنت دیو را|تا زیان خصم دید آن ریو را}}
{{ب|خود زیان جان او شد ریو او|گویی آدم بود دیو دیو او}}
{{ب|لعنت این باشد که کژبینش کند|حاسد و خودبین و پر کینش کند}}
{{ب|تا نداند که هر آنک کرد بد|عاقبت باز آید و بر وی زند}}
{{ب|جمله فرزین‌بندها بیند بعکس|مات بر وی گردد و نقصان و وکس}}
{{ب|زانک گر او هیچ بیند خویش را|مهلک و ناسور بیند ریش را}}
{{ب|درد خیزد زین چنین دیدن درون|درد او را از حجاب آرد برون}}
{{ب|تا نگیرد مادران را درد زه|طفل در زادن نیابد هیچ ره}}
{{ب|این امانت در دل و دل حامله‌ست|این نصیحتها مثال قابله‌ست}}
{{ب|قابله گوید که زن را درد نیست|درد باید درد کودک را رهیست}}
{{ب|آنک او بی‌درد باشد ره‌زنست|زانک بی‌دردی انا الحق گفتنست}}
{{ب|آن انا بی وقت گفتن لعنتست|آن انا در وقت گفتن رحمتست}}
{{ب|آن انا منصور رحمت شد یقین|آن انا فرعون لعنت شد ببین}}
{{ب|لاجرم هر مرغ بی‌هنگام را|سر بریدن واجبست اعلام را}}
{{ب|سر بریدن چیست کشتن نفس را|در جهاد و ترک گفتن تفس را}}
{{ب|آنچنانک نیش کزدم بر کنی|تا که یابد او ز کشتن ایمنی}}
{{ب|بر کنی دندان پر زهری ز مار|تا رهد مار از بلای سنگسار}}
{{ب|هیچ نکشد نفس را جز ظل پیر|دامن آن نفس‌کش را سخت گیر}}
{{ب|چون بگیری سخت آن توفیق هوست|در تو هر قوت که آید جذب اوست}}
{{ب|ما رمیت اذ رمیت راست دان|هر چه کارد جان بود از جان جان}}
{{ب|دست گیرنده ویست و بردبار|دم بدم آن دم ازو اومید دار}}
{{ب|نیست غم گر دیر بی او مانده‌ای|دیرگیر و سخت‌گیرش خوانده‌ای}}
{{ب|دیر گیرد سخت گیرد رحمتش|یک دمت غایب ندارد حضرتش}}
{{ب|ور تو خواهی شرح این وصل و ولا|از سر اندیشه می‌خوان والضحی}}
{{ب|ور تو گویی هم بدیها از ویست|لیک آن نقصان فضل او کیست}}
{{ب|آن بدی دادن کمال اوست هم|من مثالی گویمت ای محتشم}}
{{ب|کرد نقاشی دو گونه نقشها|نقشهای صاف و نقشی بی صفا}}
{{ب|نقش یوسف کرد و حور خوش‌سرشت|نقش عفریتان و ابلیسان زشت}}
{{ب|هر دو گونه نقش استادی اوست|زشتی او نیست آن رادی اوست}}
{{ب|زشت را در غایت زشتی کند|جمله زشتیها به گردش بر تند}}
{{ب|تا کمال دانشش پیدا شود|منکر استادیش رسوا شود}}
{{ب|ور نداند زشت کردن ناقص است|زین سبب خلاق گبر و مخلص است}}
{{ب|پس ازین رو کفر و ایمان شاهدند|بر خداوندیش و هر دو ساجدند}}
{{ب|لیک ممن دان که طوعا ساجدست|زانک جویای رضا و قاصدست}}
{{ب|هست کرها گبر هم یزدان‌پرست|لیک قصد او مرادی دیگرست}}
{{ب|قلعه‌ی سلطان عمارت می‌کند|لیک دعوی امارت می‌کند}}
{{ب|گشته یاغی تا که ملک او بود|عاقبت خود قلعه سلطانی شود}}
{{ب|ممن آن قلعه برای پادشاه|می‌کند معمور نه از بهر جاه}}
{{ب|زشت گوید ای شه زشت‌آفرین|قادری بر خوب و بر زشت مهین}}
{{ب|خوب گوید ای شه حسن و بها|پاک گردانیدیم از عیبها}}
{{پایان شعر}}