نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/انکار فلسفی بر قرائت ان اصبح ماکم غورا

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر دوم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(انکار فلسفی بر قرائت ان اصبح ماکم غورا)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|مقریی می‌خواند از روی کتاب|ماکم غورا ز چشمه بندم آب}}
{{ب|آب را در غورها پنهان کنم|چشمه‌ها را خشک و خشکستان کنم}}
{{ب|آب را در چشمه کی آرد دگر|جز من بی مثل و با فضل و خطر}}
{{ب|فلسفی منطقی مستهان|می‌گذشت از سوی مکتب آن زمان}}
{{ب|چونک بشنید آیت او از ناپسند|گفت آریم آب را ما با کلند}}
{{ب|ما به زخم بیل و تیزی تبر|آب را آریم از پستی زبر}}
{{ب|شب بخفت و دید او یک شیرمرد|زد طبانچه هر دو چشمش کور کرد}}
{{ب|گفت زین دو چشمه‌ی چشم ای شقی|با تبر نوری بر آر ار صادقی}}
{{ب|روز بر جست و دو چشم کور دید|نور فایض از دو چشمش ناپدید}}
{{ب|گر بنالیدی و مستغفر شدی|نور رفته از کرم ظاهر شدی}}
{{ب|لیک استغفار هم در دست نیست|ذوق توبه نقل هر سرمست نیست}}
{{ب|زشتی اعمال و شومی جحود|راه توبه بر دل او بسته بود}}
{{ب|از نیاز و اعتقاد آن خلیل|گشت ممکن امر صعب و مستحیل}}
{{ب|همچنین بر عکس آن انکار مرد|مس کند زر را و صلحی را نبرد}}
{{ب|دل بسختی همچو روی سنگ گشت|چون شکافد توبه آن را بهر کشت}}
{{ب|چون شعیبی کو که تا او از دعا|بهر کشتن خاک سازد کوه را}}
{{ب|یا بدریوزه مقوقس از رسول|سنگ‌لاخی مزرعی شد با اصول}}
{{ب|کهربای مسخ آمد این دغا|خاک قابل را کند سنگ و حصا}}
{{ب|هر دلی را سجده هم دستور نیست|مزد رحمت قسم هر مزدور نیست}}
{{ب|هین به پشت آن مکن جرم و گناه|که کنم توبه در آیم در پناه}}
{{ب|می‌بباید تاب و آبی توبه را|شرط شد برق و سحابی توبه را}}
{{ب|آتش و آبی بباید میوه را|واجب آید ابر و برق این شیوه را}}
{{ب|تا نباشد برق دل و ابر دو چشم|کی نشیند آتش تهدید و خشم}}
{{ب|کی بروید سبزه‌ی ذوق وصال|کی بجوشد چشمه‌ها ز آب زلال}}
{{ب|کی گلستان راز گوید با چمن|کی بنفشه عهد بندد با سمن}}
{{ب|کی چناری کف گشاید در دعا|کی درختی سر فشاند در هوا}}
{{ب|کی شکوفه آستین پر نثار|بر فشاندن گیرد ایام بهار}}
{{ب|کی فروزد لاله را رخ همچو خون|کی گل از کیسه بر آرد زر برون}}
{{ب|کی بیاید بلبل و گل بو کند|کی چو طالب فاخته کوکو کند}}
{{ب|کی بگوید لک‌لک آن لک‌لک بجان|لک چه باشد ملک تست ای مستعان}}
{{ب|کی نماید خاک اسرار ضمیر|کی شود بی آسمان بستان منیر}}
{{ب|از کجا آورده‌اند آن حله‌ها|من کریم من رحیم کلها}}
{{ب|آن لطافتها نشان شاهدیست|آن نشان پای مرد عابدیست}}
{{ب|آن شود شاد از نشان کو دید شاه|چون ندید او را نباشد انتباه}}
{{ب|روح آنکس کو بهنگام الست|دید رب خویش و شد بی‌خویش مست}}
{{ب|او شناسد بوی می کو می بخورد|چون نخورد او می چه داند بوی کرد}}
{{ب|زانک حکمت همچو ناقه‌ی ضاله است|همچو دلاله شهان را داله است}}
{{ب|تو ببینی خواب در یک خوش‌لقا|کو دهد وعده و نشانی مر ترا}}
{{ب|که مراد تو شود و اینک نشان|که به پیش آید ترا فردا فلان}}
{{ب|یک نشانی آن که او باشد سوار|یک نشانی که ترا گیرد کنار}}
{{ب|یک نشانی که بخندد پیش تو|یک نشان که دست بندد پیش تو}}
{{ب|یک نشانی آنک این خواب از هوس|چون شود فردا نگویی پیش کس}}
{{ب|زان نشان هم زکریا را بگفت|که نیایی تا سه روز اصلا بگفت}}
{{ب|تا سه شب خامش کن از نیک و بدت|این نشان باشد که یحی آیدت}}
{{ب|دم مزن سه روز اندر گفت و گو|کین سکوتست آیت مقصود تو}}
{{ب|هین میاور این نشان را تو بگفت|وین سخن را دار اندر دل نهفت}}
{{ب|این نشانها گویدش همچون شکر|این چه باشد صد نشانی دگر}}
{{ب|این نشان آن بود کان ملک و جاه|که همی‌جویی بیابی از اله}}
{{ب|آنک می‌گریی بشبهای دراز|وانک می‌سوزی سحرگه در نیاز}}
{{ب|آنک بی آن روز تو تاریک شد|همچو دوکی گردنت باریک شد}}
{{ب|وآنچ دادی هرچه داری در زکات|چون زکات پاک‌بازان رختهات}}
{{ب|رختها دادی و خواب و رنگ رو|سر فدا کردی و گشتی همچو مو}}
{{ب|چند در آتش نشستی همچو عود|چند پیش تیغ رفتی همچو خود}}
{{ب|زین چنین بیچارگیها صد هزار|خوی عشاقست و ناید در شمار}}
{{ب|چونک شب این خواب دیدی روز شد|از امیدش روز تو پیروز شد}}
{{ب|چشم گردان کرده‌ای بر چپ و راست|کان نشان و آن علامتها کجاست}}
{{ب|بر مثال برگ می‌لرزی که وای|گر رود روز و نشان ناید بجای}}
{{ب|می‌دوی در کوی و بازار و سرا|چون کسی کو گم کند گوساله را}}
{{ب|خواجه خیرست این دوادو چیستت|گم شده اینجا که داری کیستت}}
{{ب|گوییش خیرست لیکن خیر من|کس نشاید که بداند غیر من}}
{{ب|گر بگویم نک نشانم فوت شد|چون نشان شد فوت وقت موت شد}}
{{ب|بنگری در روی هر مرد سوار|گویدت منگر مرا دیوانه‌وار}}
{{ب|گوییش من صاحبی گم کرده‌ام|رو به جست و جوی او آورده‌ام}}
{{ب|دولتت پاینده بادا ای سوار|رحم کن بر عاشقان معذور دار}}
{{ب|چون طلب کردی بجد آمد نظر|جد خطا نکند چنین آمد خبر}}
{{ب|ناگهان آمد سواری نیکبخت|پس گرفت اندر کنارت سخت سخت}}
{{ب|تو شدی بیهوش و افتادی بطاق|بی‌خبر گفت اینت سالوس و نفاق}}
{{ب|او چه می‌بیند درو این شور چیست|او نداند کان نشان وصل کیست}}
{{ب|این نشان در حق او باشد که دید|آن دگر را کی نشان آید پدید}}
{{ب|هر زمان کز وی نشانی می‌رسید|شخص را جانی بجانی می‌رسید}}
{{ب|ماهی بیچاره را پیش آمد آب|این نشانها تلک آیات الکتاب}}
{{ب|پس نشانیها که اندر انبیاست|خاص آن جان را بود کو آشناست}}
{{ب|این سخن ناقص بماند و بی‌قرار|دل ندارم بی‌دلم معذور دار}}
{{ب|ذره‌ها را کی تواند کس شمرد|خاصه آن کو عشق از وی عقل برد}}
{{ب|می‌شمارم برگهای باغ را|می‌شمارم بانگ کبک و زاغ را}}
{{ب|در شمار اندر نیاید لیک من|می‌شمارم بهر رشد ممتحن}}
{{ب|نحس کیوان یا که سعد مشتری|ناید اندر حصر گرچه بشمری}}
{{ب|لیک هم بعضی ازین هر دو اثر|شرح باید کرد یعنی نفع و ضر}}
{{ب|تا شود معلوم آثار قضا|شمه‌ای مر اهل سعد و نحس را}}
{{ب|طالع آنکس که باشد مشتری|شاد گردد از نشاط و سروری}}
{{ب|وانک را طالع زحل از هر شرور|احتیاطش لازم آید در امور}}
{{ب|اذکروا الله شاه ما دستور داد|اندر آتش دید ما را نور داد}}
{{ب|گفت اگرچه پاکم از ذکر شما|نیست لایق مر مرا تصویرها}}
{{ب|لیک هرگز مست تصویر و خیال|در نیابد ذات ما را بی مثال}}
{{ب|ذکر جسمانه خیال ناقصست|وصف شاهانه از آنها خالصست}}
{{ب|شاه را گوید کسی جولاه نیست|این چه مدحست این مگر آگاه نیست}}
{{پایان شعر}}