نمایش مبدأ برای قانون خدمتگذاری پزشکان


{{سرصفحه پروژه
| عنوان = [[تصمیم‌های مجلس]]
[[مجلس شورای ملی مجموعه قوانین دوره قانونگذاری یازدهم]]
| قسمت =
| قبلی = [[مجلس شورای ملی مذاکرات دوره قانونگذاری یازدهم]] 
| بعدی = [[قوانین بنیان ایران نوین مصوب مجلس شورای ملی]]
| یادداشت =[[نمایندگان مجلس شورای ملی دوره قانونگذاری یازدهم]] }}

'''قانون خدمتگزاری پزشکان''' - مصوب ۷ مرداد ۱۳۱۸

فصل اول - شرایط ورود به خدمت

ماده اول - مشمولین این قانون عبارتند از پزشکها و متصدیان سایر امور طبی و درجات
خدمت آنها به سه طبقه تقسیم می‌شود.

پزشک یکم - پزشک دوم - پزشکیارها.

داوطلبان خدمت پزشکی باید شرایط زیر را دارا باشند.

الف - شرایط پزشک یکم:

۱ - دارا بودن شرایط مندرجه در فقرات یک و سه و چهار از ماده دوم قانون استخدام
کشوری.

۲ - داشتن دانشنامه دکترا.

ب - شرایط پزشک دوم:

۱ - داشتن شرایط مندرجه در فقرات یک و سه و چهار از ماده دوم قانون استخدام کشوری.

۲ - دارا بودن پروانه رسمی طبابت از وزارت فرهنگ.

فصل دوم - پایه و حقوق و ارتقاء

ماده دوم - خدمت پزشک یکمی دارای نه پایه و خدمت پزشک دومی و پزشکیاری دارای ۶
پایه‌است مدت خدمت در هر یک از پایه‌های نه‌گانه‌پزشک یکمی برای ترفیع به مقام
بالاتر از پایه یکم تا پنجم دو سال و از ششم به بالا سه سال خواهد بود و مدت خدمت
در هر یک از پایه‌های شش‌گانه‌پزشک دومی و پزشکیاری سه سال خواهد بود و بدون طی
پایه مادون به پایه مافوق نمی‌توان ارتقاء یافت و ارتقاء به پایه بالاتر منوط به
لیاقت و حسن‌خدمت طبق آیین‌نامه مخصوصی خواهد بود که وزارت کشور تهیه و به تصویب
وزیران خواهد رسید.

تبصره ۱ - مشمولین این قانون که به نقاط بد آب و هوا مأمور می‌شوند در صورتی که
اقامتگاه دائمی آنها در آن نقطه نباشد علاوه بر فوق‌العاده‌هایی‌که به آن‌ها تعلق
می‌گیرد دوازده ماه خدمت آنها هنگام ترفیع هیجده ماه محسوب خواهد شد.

تبصره ۲ - پزشکانی که بعد از گرفتن دانشنامه دکترا تحصیلات تخصصی نموده‌اند در
صورتی که برای آن فنون تخصصی استخدام شوند دررتبه‌های یک - دو سه پزشکی یک سال و
از رتبه چهارم به بالا مطابق همین قانون باید دوره خدمت را طی نمایند طرز تشخیص
تخصص به موجب‌آیین‌نامه مخصوصی است که به تصویب شورای عالی فرهنگ می‌رسد.

ماده سوم - میزان حقوق پایه اول پزشک یکم ۹۲۰ ریال در سال جاری خواهد بود و مقرری
پایه‌های دیگر به انضمام پایه ششم معادل است بامقرری پایه مادون به علاوه ربع
بلاکسر آن پایه و از پایه هفتم به بالا معادل با پایه مادون به اضافه سدس بلاکسر
آن پایه می‌باشد و میزان حقوق پایه اول‌پزشک دوم ۵۲۰ ریال در سال جاری خواهد بود و
مقرری پایه‌های دیگر معادل است با مقرری پایه مادون به اضافه ربع بلاکسر آن پایه و
میزان مقرری‌پایه اول پزشکیاری ۳۲۰ ریال در سال جاری خواهد بود و مقرری پایه‌های
دیگر معادل است با مقرری پایه‌های مادون به علاوه ثلث بلاکسر آن پایه ومیزان حقوق
پایه‌های اول پزشک یکمی و پزشک دومی و پزشکیاری در سالهای بعد ضمن قانون بودجه
تعیین خواهد شد.

تبصره ۱ - بهداری کل مجاز است در صورتی که احتیاج به پزشک یا صاحبان سایر فنون
طبی داشته باشد به پزشکان یا متصدیان سایر فنون طبی‌که رتبه کمتری دارند از
رتبه‌های بالاتر کفالت داده و حق‌الکفاله بدهند.

تبصره ۲ - بهداری کل می‌تواند به پزشکانی که از اقامتگاه خود به خارج فرستاده
می‌شوند مادامی که در آن محل باقی هستند برای پایه‌های یک ودو یک ثلث - برای
پایه‌های سه و چهار و پنج یک ربع و برای بقیه یک خمس از حقوق آنان را به عنوان مدد
معاش درباره آنها منظور دارد.

ماده چهارم - پس از تصویب این قانون پزشکانی که می‌خواهند به هر اسم و رسم تازه
وارد یکی از خدمات دولت شوند باید اقلاً مدت دو سال درکشور ایران خارج از مرکز
مشاغل طبی انجام دهند.

ماده پنجم - ساعتهای خدمت پزشکان اداری مشمول این قانون و طرز جرائم غیبت آنها
تابع مقررات راجع به سایر خدمتگزاران کشوری خواهد بودولی ساعتهای خدمت پزشکانی که
متصدی کارهای فنی می‌شوند طبق آیین‌نامه مخصوصی خواهد بود که اداره کل بهداری با
نظر وزارت کشور تهیه‌خواهد نمود.

ماده ششم - پس از تصویب این قانون برای هر یک از پزشکانی که مشغول خدمت بوده و
هستند اعم از رسمی و قراردادی و مشمولین سایر قوانین‌استخدامی و قانون اعزام
محصلین به خارجه ممکن است پایه پزشکی تعیین شود.
برای تعیین پایه اشخاص مزبور نصف مدت خدمت آنها با رعایت ماده دوم این قانون مأخذ
قرار داده می‌شود ولکن تمام مدت خدمت آنها جزو مدت‌دوره خدمت محسوب می‌گردد.
پزشکانی که حقوق آنها کمتر از پایه پزشکی است که بدین ترتیب برای آنها معین شده‌است در هر موقع که اعتبار موجود باشد حقوق پایه آنها ترمیم‌می‌شود.

فصل سوم - سایر فنون طبی

ماده هفتم - دامپزشکان و داروسازان و دندانسازان که در فن خود دارای رتبه دکترا
باشند مشمول این قانون بوده و از هر جهت مانند پزشک یکم باآنها رفتار خواهد شد.
ماده هشتم - پزشکان - ماماها - داروسازان - دندانسازان - شیمی‌دانهای طبی -
دامپزشکان میکرب‌شناس‌هایی که در فن خود به درجه دکترانرسیده‌اند ولی تحصیلات
عالیه نموده و یا لیسانسیه هستند می‌توانند تا پایه ۹ پزشک دومی که اختصاص به این
دسته دارد ارتقاء یابند مدت توقف درهر پایه از ۷ تا ۹ سه سال و مقرری پایه هفت به
بالا معادل است با مقرری پایه مادون به اضافه سدس بلاکسر پایه قبل و شروع خدمت
آنها با پایه سه‌پزشک دومی خواهد بود.

ماده نهم -

۱ - ماماهایی که گواهینامه آنها عالی شناخته نشده‌است داروسازها و دندانسازهای
مجاز - کمک پزشکها - سرپرستارها - کمک دامپزشکها -‌کمک آزمایشگاه و پرستارانی که
دارای گواهینامه مربوط از آزمایشگاه پرستاری و غیره در فن خود باشند با پایه ۳
پزشکیاری استخدام می‌شوند.

۲ - کمک پزشکها - سرپرستارها - کمک دامپزشکها - دستیاران آزمایشگاه پرستارها در
صورتی که دارای گواهینامه در فن خود باشند با پایه ۲‌پزشکیاری استخدام می‌شوند.
تبصره - کمک پزشکان - سرپرستارها و کمک دامپزشکان - دستیاران آزمایشگاه و
پرستارانی که در تاریخ تصویب این قانون مشغول خدمتند وبیش از دو سال به این فن
اشتغال داشته‌اند می‌توانند پایه یک پزشکیاری را دارا باشند و چنانچه این اشخاص ده
سال به شغل فنی دولتی اشتغال‌داشته‌اند می‌توان معادل حقوق فعلی آنها پایه
پزشکیاری درباره آنها منظور داشت.

فصل چهارم - بازنشستگی

ماده دهم - نرخ کسور بازنشستگی مشمولین این قانون و همچنین طرز بازنشستگی و اخذ
وظیفه مشمولین این قانون از هر حیث تابع مقررات فصل‌چهارم قانون استخدام کشوری و
اصلاحاتی که در آن به عمل آمده‌است می‌باشد. و در صورتی که تحلیل قوا و ضعف پیری
آنها مانع ادامه خدمت نباشدتا سن هفتاد سالگی می‌توانند مشغول خدمت باشند ولی در
سن هفتاد سالگی حتماً باید بازنشسته شوند.

تبصره - راجع به پزشکانی که به پایه پزشکی نائل می‌شوند تمام مدت خدمت آنها طبق
ماده ۶ برای اخذ حقوق بازنشستگی محسوب خواهدگردید مشروط بر اینکه از روی مأخذ
پایه‌ای که به موجب این قانون برای آنها تعیین می‌شود کسور بازنشستگی سالهایی را
که خدمت کرده‌اند به صندوق‌بازنشستگی قرار پرداخت بدهند و مدت خدمت مزبور اعم از
متوالی و متناوب خواهد بود.

ماده یازدهم - در نقاطی که دانشکده پزشکی و داروسازی و دندانسازی دائر باشد رؤسای
شعب بیمارستانها موظفند که بر طبق برنامه وزارت‌فرهنگ به دانشجویان پزشکی و
داروسازی و دندانسازی تعلیمات بالینی و عملی بدهند و قبول ترفیع آنها منوط به
انجام این خدمت می‌باشد.

ماده دوازدهم - در مواردی که استخدام پزشکی ضرورت یابد با پیشنهاد وزارت کشور و
تصویب هیأت وزیران می‌توان پزشکانی را به طور قراردادی‌به خدمت موقتی پذیرفت.

ماده سیزدهم - مواد ۶ - ۷ - ۸ - ۹ - ۱۹ - ۲۸ - ۳۱ قانون استخدام کشوری با
اصلاحاتی که در آن به عمل آمده‌است شامل پزشکان و متصدیان‌سایر فنون طبی که در این
قانون ذکر شده‌است می‌باشد.

ماده چهاردهم - آیین‌نامه‌های اجرای این قانون و همچنین آیین‌نامه محاکمه اداری
پزشکان را وزارت کشور تهیه نموده و پس از تصویب هیأت‌وزیران به موقع اجراء گذارده
خواهد شد.

این قانون که مشتمل بر چهارده ماده‌است در جلسه هفتم مرداد ماه یک هزار و سیصد و
هیجده به تصویب مجلس شورای ملی رسید.

رییس مجلس شورای ملی - '''حسن اسفندیاری'''

[[رده:مجلس شورای ملی قوانین دوره قانونگذاری یازدهم - ۲۰ شهریور ۱۳۱۶ تا ۲۷ شهریور ۱۳۱۸]]