نمایش مبدأ برای فخرالدین عراقی (فصل پنجم)/بود مردی همیشه در گلخن

{{سرصفحه
| عنوان = [[فخرالدین عراقی (فصل پنجم)]]
| مؤلف = فخرالدین عراقی
| قسمت =(بود مردی همیشه در گلخن)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|بود مردی همیشه در گلخن|گلخنش بود سال و مه گلشن}}
{{ب|گرد حمام نفس می‌گردید|گلخن جسم را همی تابید}}
{{ب|زان مقامش ملال پیدا شد|به تفرج به سوی صحرا شد}}
{{ب|یک دم از گلخن بدن بپرید|گرد صحرای روح می گردید}}
{{ب|دید آب روان و سبزه و گل|مرده در پای حسن گل، بلبل}}
{{ب|گرد آن مرغزار می‌گردید|باز دانست پاک را ز پلید}}
{{ب|گفت با خویشتن که: این گلشن|هست بسیار خوشتر از گلخن}}
{{ب|ناگهان دلبری فرشته لقا|اندر آن مرغزار شد پیدا}}
{{ب|مرکب حسن را سوار شده|صد چو یوسف رکابدار شده}}
{{ب|از رخ خوب و عارض پر نور|رشک صد آفتاب و منظر حور}}
{{ب|صد دل شاهد شکر گفتار|برده از ره به طره‌ی طرار}}
{{ب|صد ستاره مهش عرق کرده|آفتابی ز نو برآورده}}
{{ب|صد هزاران دلی به غم خسته|برده، در دام زلف‌ها بسته}}
{{ب|چشم مستش چو ابروی دلکش|خوب با خوب دیده خوش با خوش}}
{{ب|قطره‌ی ژاله بر گل خندان|نسبتی دان بدان لب و دندان}}
{{ب|تن و جانش چنان مطهر و پاک|که تو گفتی نداشت بهره ز خاک}}
{{ب|عزم نخجیرگاه کرده و مست|تیرش اندر کمان، کمان در دست}}
{{ب|راست گویی مگر به غمزه‌ی خود|عاشقان را به تیر خواهد زد}}
{{ب|گلخنی بی‌نوا و ناموزون|از بن گلخن آمده بیرون}}
{{ب|عارضی آن چنان منور دید|شاهزاده چو سوی او نگرید}}
{{ب|زورش از پا برفت و دل از دست|شد درو، از شراب حیرت، مست}}
{{ب|خون ز سودای دل ز چشمان ریخت|بس به غربال چشم خون می‌بیخت}}
{{ب|جامه‌ی گلخنی ز تن بدرید|در پی آن پسر همی گردید}}
{{ب|شاهزاده چو سوی او نگرید|بوی عشقش ز خون دل بشنید}}
{{ب|از تعجب به حال او نگران|بادپا را فروگذاشت عنان}}
{{ب|سوی نخجیر گاه شد به شتاب|گلخنی اوفتاده مست و خراب}}
{{ب|ناوک فرقتش جگر خسته|وز ملاقات امید بگسسته}}
{{ب|دل بداده ز دست و شوریده|از تن و جان امید ببریده}}
{{ب|با دلی خسته و درونی ریش|غرقه در خون ز اشک دیده‌ی خویش}}
{{ب|روز دیگر، چو شاه وا گردید|گلخنی را هنوز در خون دید}}
{{ب|مست مست اندرو نگاهی کرد|گلخنی دوست دید و آهی کرد}}
{{ب|آن نگارین ره حرم برداشت|گلخنی را بدان صفت بگذاشت}}
{{ب|وامقی گشته در پی عذرا|گاه در شهر و گاه در صحرا}}
{{ب|گاه سودای آن پری پختی|گاه با خویشتن همی گفتی:}}
{{ب|چه خیال است؟ پادشاهی را|به گدایی کجا بود پروا؟}}
{{ب|گر بپرسد کسی ز من حالم|من چه گویم که از که مینالم؟}}
{{ب|نیست یارای گفتنم با کس|که دلم را به وصل کیست هوس؟}}
{{ب|منزلم دور و بس گرانبارم|چون کنم؟ چیست چاره‌ی کارم؟}}
{{ب|جگرش سوخته، دلش بریان|سال و مه خسته، روز و شب گریان}}
{{ب|باطنش مست و ظاهرش هشیار|در پی یار و بی‌خبر ز اغیار}}
{{ب|گر به شهر آمدی، به هر ایام|نزدی جز به کوی دلبر گام}}
{{ب|پیش هیچ آفریده ندریده|پرده‌ی راز آن پسندیده}}
{{ب|با نم چشم و اشک چون باران|راز یاران نهفته ز اغیاران}}
{{ب|با سگ کوی دوست همدم شد|به چنین فرصتی چه خرم شد؟}}
{{ب|کرده در چشم جان، به بوی حبیب|خاک پای سگان کوی حبیب}}
{{ب|مدتی با دل ز غم به دو نیم|بود در کوی آن نگار مقیم}}
{{ب|تا غلامی برو شبیخون کرد|زان مقامش به زور بیرون کرد}}
{{ب|بی‌دل و جان همی دوید بسر|تا به جای سگان آن دلبر}}
{{ب|چون دو هفته برآمد از ایام|آن نگارین، دو هفته ماه تمام}}
{{ب|صفت نخجیر را مطول کرد|عزم نخجیر گاه اول کرد}}
{{ب|عاشق مستمند بیچاره|بود در کوه و دشت آواره}}
{{ب|دیده پر خون، دماغ پر سودا|جان ز آشوب عشق در غوغا}}
{{ب|غم هجران تنش چو مو کرده|در میان وحوش خو کرده}}
{{ب|در بیابان عشق سرگردان|همچو مجنون مشوش و عریان}}
{{ب|گشته فارغ ز گلخن و حمام|آشنایی گرفته با دد و دام}}
{{ب|ناکهان دل فگار شد آگاه|که به نخجیر خواهد آمد شاه}}
{{ب|آهویی دید کشته، بخروشید|پوست برکند ازو و در پوشید}}
{{ب|پوست در سر کشید آهووار|تا به تیرش مگر زند دلدار}}
{{ب|شاهزاده، چو در رسید از راه|کرد گرد شکارگاه نگاه}}
{{ب|صورتی دید همچو آهویی|غافل از عادت تگ و پویی}}
{{ب|گفت: غافل نشسته است این دد|اندر آورد تیر و بر وی زد}}
{{ب|گلخنی زخم تیر در دل خورد|جان و تن نیز در سردل کرد}}
{{ب|بیخود آن پوست دور کرد ز تن|گفت: دستت درست باد، بزن!}}
{{ب|تیر کز شست دلبران آید|هدفش جان عاشقان آید}}
{{ب|چشمه‌ی خون روانش از دل ریش|رقص می‌کرد از طرب، بی‌خویش}}
{{ب|ذره چون آفتاب را بیند|در هوایش ز رقص ننشیند}}
{{ب|در رگش چون نماند خون برجا|سست شد، اندر اوفتاد ز پا}}
{{ب|بر گذرگاه دوست بر خون خفت|جان همی داد و این غزل می‌گفت:}}
{{پایان شعر}}