نمایش مبدأ برای فخرالدین عراقی (ترکیبات)/ساقی، بیار می، که فرو رفت آفتاب

{{سرصفحه
| عنوان = [[فخرالدین عراقی (ترکیبات)]]
| مؤلف = فخرالدین عراقی
| قسمت =(ساقی، بیار می، که فرو رفت آفتاب)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|ساقی، بیار می، که فرو رفت آفتاب|بنمود تیره‌شب رخ خورشید مه نقاب}}
{{ب|منگر بدان که روز فروشد، تو می بیار|کز آسمان جام برآید صد آفتاب}}
{{ب|بنیاد عمر اگر چه خراب است، باک نیست|خوشتر بود بهار خراباتیان خراب}}
{{ب|یاران شدند مست و مرا بخت خفته ماند|بیدار کن به بوی می این خفته را ز خواب}}
{{ب|بگشا سر قنینه، که در بند مانده‌ام|وز بند من مرا نرهاند مگر شراب}}
{{ب|خواهم به خواب در شوم از مستی آنچنان|کواز صور برنکند هم مرا ز خواب}}
{{ب|مستم کن آنچنان که سر از پای گم کنم|وز شور و عربده همه عالم کنم خراب}}
{{ب|تا او بود همه، نه جهان ماند و نه من|خود بشنود ز خود «لمن الملک» را جواب}}
{{ب|ساقی، مدار چشم امیدم در انتظار|صافی و درد، هرچه بود، جرعه‌ای بیار}}
{{ب|مستم کن آنچنان که ندانم که من منم|خود را دمی مگر به خرابات افگنم}}
{{ب|فارغ شوم ز شعبده بازی روزگار|زین حقه‌ی دو رنگ جهان مهره برچنم}}
{{ب|قلاش وار بر سر عالم نهم قدم|عیاروار از خودی خود بر اشکنم}}
{{ب|در تنگنای ظلمت هستی چه مانده‌ام؟|تا کی چو کرم پیله همی گرد خود تنم؟}}
{{ب|پیوسته شد، چو شبنم، بودم به آفتاب|شاید که این زمانه «انا الشمس» در زنم}}
{{ب|آری چو آفتاب بیفتد در آینه|گوید هر آینه که: همه مهر روشنم}}
{{ب|سوی سماع قدس گشایم دریچه‌ای|تا آفتاب غیب درآید ز روزنم}}
{{ب|چون پیش آفتاب شوم همچو ذره باز|معذور باشم ار ز «انا الشمس» دم زنم}}
{{ب|چون شمع شد وجود من از شمع تفرقه|مطلق بود وجود من، ار چه معینم}}
{{ب|چون عکس آفتاب در آیینه اوفتد|آن دم ازو بپرس نگوید که آهنم}}
{{ب|ساقی، بیار دانه‌ی مرغان لامکان|در پیش مرغ همت من دانه‌ای افشان}}
{{ب|تا ز آشیان کون چو سیمرغ بر پرم|پرواز گیرم از خود و از جمله بگذرم}}
{{ب|بگذارم این قفس، که پر و بال من شکست|زان سوی کاینات یکی بال گسترم}}
{{ب|در بوستان بی‌خبری جلوه‌ای کنم|وز آشیان هفت دری جان برون برم}}
{{ب|شهباز عرشیم، که به پرواز من سزد|سدره مقام و کنگره‌ی عرش منظرم}}
{{ب|چه عرش و چه ثری؟ که همه ذره‌ای بود|در پیش آفتاب ضمیر منورم}}
{{ب|نز ذره گردم آگه، نز خود، نه ز آفتاب|در بحر ژرف بیخودی ار غوطه‌ای خورم}}
{{ب|«سبحانی» آن نفس ز من ار بشنوی بدانک|آن او بود، نه من، به سوی هیچ ننگرم}}
{{ب|ای بی‌خبر ز حالت مستان با خبر|باری نظاره کن، به خرابات بر گذر}}
{{ب|آنان که گوی عشق ز میدان ربوده‌اند|بنگر که: وقت کار چه جولان نموده‌اند؟}}
{{ب|خود را، چو گوی، در خم چوگان فکنده‌اند|گوی مرا از خم چوگان ربوده‌اند}}
{{ب|کشت امید را ز دو چشم آب داده‌اند|بنگر برش چگونه فراوان دروده‌اند}}
{{ب|تا سر نهاده‌اند چو پا در ره طلب|بس مرحبا که از لب جانان شنوده‌اند}}
{{ب|هر لحظه دیده‌اند عیان عکس روی دوست|آیینه‌ی دل از قبل آن زدوده‌اند}}
{{ب|در وسع آدمی نبود آنچه کرده‌اند|اینان مگر ز طینت انسان نبوده‌اند؟}}
{{ب|آن دم که گفته‌اند «اناالحق» ز بیخودی|آندم بدان که ایشان، ایشان نبوده‌اند}}
{{ب|در کوی بیخودی نه کنون پا نهاده‌اند|کز ما در عدم، همه خود مست زاده‌اند}}
{{ب|آن دم که جام باده نگونسار کرده‌اند|بر خاک تیره جرعه‌ای ایثار کرده‌اند}}
{{ب|از رنگ و بوی جرعه یکی مشت خاک را|خوشتر هزار بار ز گلزار کرده‌اند}}
{{ب|این لطف بین که: بی‌غرض این خاک تیره را|از دردیی سرشته‌ی انوار کرده‌اند}}
{{ب|این بوالعجب رموز نگر کز همه جهان|آب و گلی خزانه‌ی اسرار کرده‌اند}}
{{ب|در صبح دم برای صبوح از نسیم می|مستانه خفته را همه بیدار کرده‌اند}}
{{ب|چندین هزار عاشق شیدا ز یک نظر|نظارگی خویش به دیدار کرده‌اند}}
{{ب|نقشی که کرده‌اند درین کارگاه صنع|در ضمن آن جمال خود اظهار کرده‌اند}}
{{ب|افکند بحر عشق صدف چون به هر طرف|گوهرشناس بهر گهر نشکند صدف}}
{{ب|چندین هزار قطره‌ی دریای بی‌کران|افشاند ابر فیض بر اطراف کن فکان}}
{{ب|ناگه در آن میانه یکی موج زد محیط|هم قطره گشت غرقه و هم کون و هم مکان}}
{{ب|در ساحت قدم نبود کون را اثر|در بحر قطره را نتوان یافتن نشان}}
{{ب|آنجا نه اسم باشد و نه رسم و نه خبر|توحید بی‌مشارکت آنجا شود عیان}}
{{ب|بنمود چون جمال جلالش ازل، بدانک|او باشد و هم او بود و هیچ این و آن}}
{{ب|جمله یکی بود، نبود از دویی خبر|نه عرش، نه ثری، نه اشارت، نه ترجمان}}
{{ب|این قطره‌ای ز قلزم توحید بیش نیست|ناید یقین حقیقت توحید در میان}}
{{ب|توحید لایزال نیاید چو در مقال|روشن کنم ضمیر به توحید ذوالجلال}}
{{ب|برتر ز چند و چون جبروت جلال او|بیرون ز گفت و گو صفت لایزال او}}
{{ب|نگذاشت و نگذرد نظر هیچ کاملی|گرد سرادقات جمال و کمال او}}
{{ب|گر نیستی شعاع جمالش، همه جهان|ناچیز گشتی از سطوات جلال او}}
{{ب|ورنه نقاب نور جمالش شدی جلال|عالم بسوختی ز فروغ جمال او}}
{{ب|از لطف قهر باز نموده فراق او|وز قهر لطف تعبیه کرده وصال او}}
{{ب|هر دم هزار عاشق مسکین بداده جان|در حسرت جمال رخ بی‌مثال او}}
{{ب|بس یافته نسیم گلستان ز رافتش|زنده شده به بوی نسیم شمال او}}
{{ب|ای بی‌خبر ز نفحه‌ی گلزار بوی او|آخر بنال زار سحرگه به کوی او}}
{{ب|ای بی‌نیاز، آمده‌ام بر در تو باز|بر درگه قبول تو آورده‌ام نیاز}}
{{ب|امیدوار بر در لطفت فتاده‌ام|امید کز درت نشوم ناامید باز}}
{{ب|دل زان توست، بر سر کویت فکنده‌ام|زیرا به دل تویی، که تو دانیش جمله راز}}
{{ب|گر یک نظر کنی به دل سوخته جگر|بازش رهانی از تف هجران جان گداز}}
{{ب|از کارسازی دل خود عاجز آمده‌ام|از لطف خویش کار دل خسته‌ام بساز}}
{{ب|خوارش مکن به ذل حجاب خود، ای عزیز|زیرا که از نخست بپرورده‌ای به ناز}}
{{ب|چون بر در تو بار بود دوستانت را|ای دوست، در به روی طفیلی مکن فراز}}
{{ب|بخشای بر عراقی مسکینت، ای کریم|از لطف شاد کن دل غمگینش ای رحیم}}
{{پایان شعر}}