نمایش مبدأ برای عطار (قصاید)/نه پای آنکه از کره‌ی خاک بگذرم

{{سرصفحه
| عنوان = [[عطار (قصاید)]]
| مؤلف = عطار
| قسمت =(نه پای آنکه از کره‌ی خاک بگذرم)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{ب|نه پای آنکه از کره‌ی خاک بگذرم|نه دست آنکه پرده‌ی افلاک بر درم}}
{{ب|بی آب و دانه در قفسی تنگ مانده‌ام|پرها زنم چو زین قفس تنگ بر پرم}}
{{ب|زان چرخ چنبری رسن و دلو ساخته است|تا سر در آرد از رسن خود به چنبرم}}
{{ب|سیرم ز روز و شب که درین حبس پر بلا|روزی به صد زحیر همی با شب آورم}}
{{ب|از بسکه همچو نقطه‌ی موهوم شد دلم|سرگشته‌تر ز دایره بی‌پای و بی‌سرم}}
{{ب|تا عالم مجاز نهادم به زیر پای|همچو سراب شد همه عالم سراسرم}}
{{ب|تا روح و نفس هر دو به هم بازمانده‌اند|گاهی فرشته‌طبعم و گه دیوپیکرم}}
{{ب|بر کل کاینات سلیمان وقتمی|گر دیو نفس یک نفسستی مسخرم}}
{{ب|معلوم شد مرا که منم تا که زنده‌ام|مجبور در صفت که به صورت مخیرم}}
{{ب|کاری است بس عجایب و پوشیده کار حق|عمری است تا به فکرت این کار اندرم}}
{{ب|بر پی شوم بسی و چو گم کرده‌اند پی|از سر پی اوفتادم از آن پی نمی‌برم}}
{{ب|از عشوه‌های خلق به حلقم رسید جان|نه عشوه می‌فروشم و نه عشوه می‌خرم}}
{{ب|هر بی‌خبر برادر خویشم لقب نهد|آری چو یوسفم من و ایشان برادرم}}
{{ب|دل شد سیاه و موی سپید از غرور خلق|چند از سپید کاری خلق سیه گرم}}
{{ب|بی وزن مانده‌ام چو ندارم چه سود سنگ|لیکن ز سنگ و هنگ درین کفه چون زرم}}
{{ب|مشتی کلوخ سنگ ندارند لاجرم|چون کفه مانده بی زر و چون ذره برترم}}
{{ب|بر من مزوری کند از هر سخن حسود|بیمار اوست چند نماید مزورم}}
{{ب|نی نی چو شکر هست شکایت چرا کنم|گر خلق یار نیست خدا هست یاورم}}
{{ب|چون من بساط شکر کنون گستریده‌ام|از گفته‌ی حسود شکایت چه گسترم}}
{{ب|چون مس بود وجود عدو کیمیای اوست|یک ذره آفتاب ضمیر منورم}}
{{ب|دیوان من درین خم زنگاری فلک|اکسیر حکمت است که گوگرد احمرم}}
{{ب|معنی نگر که چشمه‌ی خضر است خاطرم|دعوی نگر که ملک سخن را سکندرم}}
{{ب|در چار بالش سخنم پادشاه نظم|وز حد برون معانی بکر است لشکرم}}
{{ب|تیغی که ذوالفقار من آمد به پیش خصم|آن تیغ گوهری است زبان سخن‌ورم}}
{{ب|گر خصم منقطع شده برهان طلب کند|برهان قاطع است زبان چو خنجرم}}
{{ب|در قوت و طراوت معنی نظیر من|صورت مکن که بر صفت آب و آذرم}}
{{ب|گر خصم بالشی کند از آب و آتشم|بر خاکش افکنم خوش و چون آب بگذرم}}
{{ب|خورشید جان‌فزای بود نور خاطرم|جام جهان‌نمای بود رشح ساغرم}}
{{ب|هر خون که جوش می‌زند از عشق در دلم|آن خون به وقت نطق شود مشک اذفرم}}
{{ب|هر مهره‌ای که من به سخن گوهری کنم|از حقه‌ی سپهر فشانند گوهرم}}
{{ب|چون من کمان گروهه‌ی فکرت کنم به چنگ|از چارچوب عرش در آید کبوترم}}
{{ب|گویی که خاطرم فلک نجم ثابت است|از بس که هست بر فلک خاطر اخترم}}
{{ب|نی نی که بی حساب فلک را گر اختر است|هم در شب است من ز حسابش بنشمرم}}
{{ب|بی‌اختر است روز و نیم من به روز او|کاختر بود به روز و به شب همچو اخگرم}}
{{ب|گر باورم نداری ازین شرح نکته‌ای|سکان هفت دایره دارند باورم}}
{{ب|خوانی کشیده‌ام ز سخن قاف تا به قاف|هم کاسه‌ای کجاست که آید برابرم}}
{{ب|نظاره را بخوان من آیند جن و انس|چون خوان عام همچو سلیمان بگسترم}}
{{ب|خوان فلک که هست سیه کاسه هر شبی|یک گرده دارد از مه چندن که بنگرم}}
{{ب|وان گرده گاه پاره کند گه درست باز|یعنی که هم نمی‌دهم و هم نمی‌خورم}}
{{ب|من خوان هنوز بازنپیچم که در رسد|از غیب میزبانی صد خوان دیگرم}}
{{ب|از رشک خوان من فلک ار طعمه‌ای نکرد|پس صورت مجره چرا شد مصورم}}
{{ب|روحانیان شدند برین خوان پر ابا|شیرین‌سخن ز لذت حلوای شکرم}}
{{ب|هر صورت جماد که برخوان من نشست|برخاست جانور ز دم روح پرورم}}
{{ب|می‌خواره‌ای که کاسه بدزدد ز خوان من|بی‌شک بود فضولی کاسه کجا برم}}
{{ب|همچون مسیح گرده و خوان بر زمین زنم|گر روح قدس آب نیارد ز کوثرم}}
{{ب|هر روز طشت دار فلک دست شوی را|آب حیات و طشت زر آرد ز خاورم}}
{{ب|اول به پای آمد و آخر به سر بشد|کوی فلک ز رایحه بوی مجمرم}}
{{ب|یارب بسی فضول بگفتم ز راه رسم|استغفرالله از همه گردان مطهرم}}
{{ب|بی بحر رحمت تو مرا موت احمر است|سیرم بکن که تشنه‌ی آن بحر اخضرم}}
{{ب|زین هفت حقه فلکم بگذران که من|چون مهره‌ای فتاده درین تنگ ششدرم}}
{{ب|روزی که زیر خاک شوم رحمتی بکن|سختم مگیر زانکه من آن صید لاغرم}}
{{ب|روزی که سر ز خاک برآرم بپوش عیب|رسوام مکن میانه غوغای محشرم}}
{{ب|رویم مکن سیاه که در روز رستخیز|ترسم از آنکه باز نداند پیمبرم}}
{{ب|گر رد کنی مرا واگر درپذیریم|خاک سگان کوی توام بلکه کمترم}}
{{ب|فی الحال سرخ‌روی دو عالم شوم به حکم|گر یک نظر کنی تو به روی مزعفرم}}
{{ب|تا هست عمر چون سگ اصحاب کهف تو|سر بر دو دست بر سر کویت مجاورم}}
{{ب|بر خاک درگه تو شفاعت گری کند|از خون دیده گر سر مویی شود ترم}}
{{ب|فریاد رس مرا که تو دانی که عاجزم|و آزاد کن مرا که تو دانی که مضطرم}}
{{ب|آزاد از گنه کن و از بندگیت نه|کز بندگیت خواجگی آمد میسرم}}
{{ب|عطار بر در تو چو خاک است منتظر|یارب درم مبند که من خاک آن درم}}
{{پایان شعر}}