نمایش مبدأ برای عطار (عذر آوردن مرغان)/گم شد از بغداد شبلی چندگاه

{{سرصفحه
| عنوان = [[عطار (عذر آوردن مرغان)]]
| مؤلف = عطار
| قسمت =(گم شد از بغداد شبلی چندگاه)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|گم شد از بغداد شبلی چندگاه|کس بسوی او کجا می‌برد راه}}
{{ب|باز جستندش به هر موضع بسی|در مخنث خانه‌ای دیدش کسی}}
{{ب|در میان آن گروهی بی‌ادب|چشم‌تر بنشسته بود و خشک لب}}
{{ب|سایلی گفت ای برنگ راز جوی|این چه جای تست آخر بازگوی}}
{{ب|گفت این قومند چون تردامنی|در ره دنیا نه مرد و نه زنی}}
{{ب|من چو ایشانم، ولی در راه دین|نه زنی در دین نه مردی چند ازین}}
{{ب|گم شدم در ناجوانمردی خویش|شرم می‌دارم من از مردی خویش}}
{{ب|هرک جان خویش را آگاه کرد|ریش خود دستارخوان راه کرد}}
{{ب|همچو مردان دل خرد کرد اختیار|کرد بر استادگان عزت نثار}}
{{ب|گر تو بیش آیی ز مویی در نظر|خویشتن را از بتی باشی بتر}}
{{ب|مدح و ذمت گر تفاوت می‌کند|بتگری باشی که او بت می‌کند}}
{{ب|گر تو حق رابنده‌ی، بت‌گر مباش|ور تو مرد ایزدی، آزر مباش}}
{{ب|نیست ممکن در میان خاص و عام|از مقام بندگی برتر مقام}}
{{ب|بندگی کن بیش از این دعوی مجوی|مرد حق شو، عزت از عزی مجوی}}
{{ب|چون ترا صد بت بود در زیر دلق|چون نمایی خویش را صوفی به خلق}}
{{ب|ای مخنث، جامه‌ی مردان مدار|خویش را زین بیش سرگردان مدار}}
{{پایان شعر}}