نمایش مبدأ برای عطار (عذر آوردن مرغان)/گفت یوسف را چو می‌بفروختند

{{سرصفحه
| عنوان = [[عطار (عذر آوردن مرغان)]]
| مؤلف = عطار
| قسمت =(گفت یوسف را چو می‌بفروختند)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|گفت یوسف را چو می‌بفروختند|مصریان از شوق او می‌سوختند}}
{{ب|چون خریداران بسی برخاستند|پنج ره هم سنگ مشکش خواستند}}
{{ب|زان زنی پیری به خون آغشته بود|ریسمانی چند در هم رشته بود}}
{{ب|در میان جمع آمد در خروش|گفت ای دلال کنعانی فروش}}
{{ب|ز آرزوی این پسر سر گشته‌ام|ده کلاوه ریسمانش رشته‌ام}}
{{ب|این زمن بستان و با من بیع کن|دست در دست منش نه بی سخن}}
{{ب|خنده آمد مرد را، گفت ای سلیم|نیست درخورد تو این در یتیم}}
{{ب|هست صد گنجش بها در انجمن|مه تو و مه ریسمانت ای پیرزن}}
{{ب|پیرزن گفتا که دانستم یقین|کین پسر را کس بنفروشد بدین}}
{{ب|لیک اینم بس که چه دشمن چه دوست|گوید این زن از خریداران اوست}}
{{ب|هر دلی کو همت عالی نیافت|ملکت بی‌منتها حالی نیافت}}
{{ب|آن ز همت بود کان شاه بلند|آتشی در پادشاهی او فکند}}
{{ب|خسروی را چون بسی خسران بدید|صد هزاران ملک صدچندان بدید}}
{{ب|چون بپا کی همتش در کار شد|زین همه ملک نجس بیزارشد}}
{{ب|چشم همت چون شود خورشید بین|کی شود با ذره هرگز هم نشین}}
{{پایان شعر}}